kendi işini kurmak

Çocukken astronot olmak gibi bir hayalim vardı, vazgeçirildim. Ressam olayım diyordum, vazgeçirildim. Büyüdüm.

Lisede ingilizceye ağırlık vereyim dedim, yabancı dil bölümü açılmadı. "E sözel okuyayım," dedim, "tarih falan yok mu bir şeyler?"... Bölüm açılmadı.

Gazetecilik okudum, gazeteci yapmadılar. Fotoğrafçı olayım dedim, instegram patladı gitti. Yazar olayım dedim, vetped kitaplarını film yaptılar.

Sonra kendi işimi kurma gibi bir hayale kapıldım. Hani milliyet haberlerinde görüyorsundur kendi işini kuranları:
-kilosu milyarlar ediyor
-dalga geçtiler, şimdi zengin oldu
-ekti, altın çıktı
-zıpladı, milyarder oldu

Ben de arkadaşlarımı ikna etmeye çalıştım. Mantar yetiştiriciliği yapmamız gerektiğini söyledim. "Bir şeyler yapalım," dedim. Solucan gübresi üretelim, bir şeyler yapalım... Milliyete çıkarız, ben de milliyete çıkacağım ulan. Güleceğim, elimde gübrelerle poz vereceğim.

Elbette olmadı.
Fark ettim ki, astronotluktan gübreye uzun bir yolculuk olmuş mesleki hayallerim.

Ama hala umudum var, "çiğköfteci açarız belki," dedik bir ara...

Tanım: kimileri için, sonu hep çiğköfteciye bağlanan, hayata geçirilememiş fikirlerdir. Evet.

Cesaret ve sabır isteyen eylem. Tecrübeyle sabit her aşaması güzel heyecanlı fakat risklidir.

üşengeçlikten yapamadığım hede. çok isterim kendime maaş vereyim ama..

birçoğumuzun hayalleri arasında yer alan eylem. kendi işinin sahibi olmanın birçok artısı bulunsa da aslında eksileri de azımsanamayacak derecede. Bu konuyla ilgili daha önce blogumda şöyle bir yazı yazmıştım. Göz atılabilir.
farklı bakış açılarına patron olun

Kaplumbağa hızı ile ilerlediğim, birkaç yıl içinde hayata geçirmeyi düşündüğüm durum.

Tüm heves kırıcı durumlara inat, yapınca suratımda öyle gevşek bir gülümseme oturacak ki.
Hepimize nasip olsun bence.