karanlıktan korkmak

İki yıl önceye kadar yakamı bırakmayan sinir bozucu fobi.

Hiç yaşamadığım bir duygu

aslında karanlık değil de etrafımda ne var veya önüme ne çıkacağını bilmediğim için korktuğum fobi. yani korkum belirsizlik.

ben karanlıktan korkmam sanırdım fakat geçenlerde evde gece yarısı yalnızken ve çılgınlar gibi bilgisayar oyunu oynarken, aniden kesilince inanılmaz korktum. insan cep telefonunu bile bulamıyor heyecandan. gerçekten çok kötüydü. sanırım bir fobi başlangıcı.

karanlıkta gölgeler, öcüler, anlam veremediğim bir takım varlıkların hepsinin elektrikler gelmesi ile kaybolması ise ayrı bir sinir bozucu bir durum. hadi geldiniz neden gidiyorsunuz ama dimi?

karanlıktan neden korkulur ki, tamam çocukken bende korktum ama belli bir yaştan sonra en sevdiğim şey oldu karanlık.

gece su içmeye kalkıldığında yol üstündeki bütün ışıkları açmaya sebep olan şey.

Yanımda birisi varken pek sıkıntı yaratmasa da karanlıkta yalnız kalınca dayanılmaz bir hal alan fobi.

Hic basima gelmedi simdiye kadar.hatta en sevdigim seylerden biridir karanlik.

Genelde çocukken geçirilen bir travma sonrası kişinin hayatına yerleşen fobidir. Bende de mevcut. 20 küsür yaşında insanım karanlıkta kalınca gerilim dolu dakikalar yaşıyorum. Sebebini ise büyüklerim küçükken karanlıkta oynadığım saklambaç oyununda güzelce korkutulmuş olmam. Bunun psikolojide bir karşılığı vardı , lakin unuttum.

(bkz: karanlığı sevmek)
(bkz: migren hastası olmak)

Karanlıktan korkmak yoktur, karanlıkta zuhur edecek yaratıklardan korkmak vardır diye cevaplayacağım durumdur. Bir tek ben miyim karanlıktaki maddeleri saçma şeylere benzeten?