kadıköy

nefes aldığımı hissettiğim tek yer. Evim. gün ağarırken çıkıp yoğurtçu parkına yürümek, parkın moda sahiline bağlanması, denize bakmak, hayal kurmak, köpeklerin koşuşturmasıyla neşelenip dönmek. Sonra okul, iş ne ise artık.
Hayatta en güzel şeyler bedavadır.

Ne nefretle geldim ama sana.. Ağlayarak okudum dahil olduğun İstanbul 'u kazandığımı okuyunca hahahahahahaha
Oysaki şimdi seni ne kadar özlüyorum.. Meğer sen benim dinlenme yerimmişsin onca kalabalığın arasında.. Kaçtığım, huzur bulduğum, ağladığım, şarkılarımı denizine attığım yegâne yermişsin. Dostlarımla eski bir kafede iki lafın belini büktürüp, kan rengi çayla beraber dertleştiren semtmişsin.
Bütünleşmişim seninle Kadıköy, seni çok özledim.. Kavuşalım en kısa zamanda. ben yine o bankta şarkımı açıp ağlayayım, sense vaktim dolunca rüzgârınla saçlarımı savurarak kov beni olur mu?

doğduğum büyüdüğüm halada yaşadığım güzel yer. neler yaşamadık ki burada; okuldan kaçıp akmar pasajı gider villa cafede dönemin metal gruplarını dinler pop'a arabeks müziğe isyan ederdik. o dönem sadece zincir bar vardı gidebileceğimiz 18- olmamıza rağmen o köhne küçük barda eğlenmeye çalışırdık. kadıköy'ün meşhur buluşma yeri haldun taner tiyatrosudur orada az beklemedik sevdiğimizi:) büyüdükçe yerlerde değişmeye başladı bizim gibi, kadife sokak değişti (rexx sinemasının sokağı, barlar sokağı) yeni mekanlar, yeni insanlar, değişen düzen, herşey farklılaşmaya başladı. o kilisenin oralarda ota boka sağa sola düşmüşlüğümüz vardır bizimde :) eh biraz para kazanınca gidilen mekanların ismi değişyor haliyle karga, lal, zeplin,ayı. ister istemez o kiliseyi dışarıda demlenmeleri bırakıyorsun. ne kadar büyürsen büyü kopamıyorsun semtten. kadıköy candır aa dostlar...

aramızda bir deniz mesafesi olan istanbulun belki de en yaşanılası yeri. genç nüfus oranı yüksek ve sahili süper. her gittiğimde kafam rahatlıyor vallahi.

seni çok özledim beklemelerin semti!
bugün yanına geliyorum yeter ulan* bu kadar beklemek! ne imiş virüsmüş oymuş buymuş, yerim ulan virüsünü seni görmeyi beklemek mahalle aralarında başıboş dolaşmak ve rasimpaşa'da bir çay içmeyi istemek gerçekten bizi öldürecek mi?
şimdi herkesten çok daha güzelsindir kadıköy!
yanındayım...
kadıköy'den

Havasindan midir suyundan midir bilemem ama insaninin cok iyi oldugunu düşündüğüm semttir. Sozlukte cok cok sevdigim iki kisinin orada yaşadığını biliyorum. Kotu olmasina ihtimal bile veremiyorum. '*'
(bkz: oblomovluk müessesesi)(bkz: üçlü fiş)

(bkz: kediköy) (bkz: istanbulda kediyseniz yaşamanız gereken yer) (bkz: swh)

Gözümü İstanbul’a açtığım güzel İstanbul ilçesidir.
Her aşığı gibi bende de yeri çok başkadır.
Rexx önünde sinema kuyrukları , yeldeğirmeninden halitağaya yapılan ufak gezintiler , yoğurtçu parkında yapılan spor, Fenerbahçe stadından radyodan 30 saniye önce gelen gol sesi, Haydarpaşa’dan sallanarak rıhtıma inişler ...
tabi ki saymakla bitmiyor.

Benim için manidar semt.

İlk hoşlandığım bey, "hatcik seninle bi' gün kadıköy'e içmeye gidelim" dedi.

Bi' otuz saniye kadar filan dünyanın en mutlu insanıydım, ilk buluşma teklifi aldığımı düşünüyordum.

Düşünüyordum çünkü cümle aynen şöyle devam etti: "çok kafa kızsın, seninle iyi manita düşürülür"

Çok kafa kızmışım :( işte o gün bugündür friendzone'un süresiz elemanıyım adfhjks

Özlemişim valla. İki gün de olsa memleket hasreti gidermeye yeter. Yağmurlu hali en güzel hali.
(bkz: memleket )

'*''nün en sevdiğim şarkılarından bir tanesi.

Aha

karanlık, izbe, vasat sokakları da bol bi ilçe. modası bi iyi. o da geceleri sokaklarına işeyenleriyle ne kadar iyi olabilirse işte.

severim gene de.

Belki de hayatımın en güzel zamanlarını geçirdiğim yer olabilir.Her sokağı ayrı bir anıma şahit olmuştur.Ne olursa olsun yeri bende çok ayrıdır.Artık sana her geldiğimde içimde bir burukluk olacak..İçinde fazlasıyla insan barındırmana rağmen çok güzelsin, hep öyle kal :)

sokaklarını ve insanını sevdiğim güzide semt.

(bkz: akmar)

kadıköy benim istanbul'daki ilk göz ağrım. istanbul'a ilk gittiğimizde moda sahilinde bankta yatmıştık gece. karşıda haydarpaşa manzarası. meydanda ekrandan verilen milli maç. heyecanlı kalabalık. gündüzden kalabalık geceler.

tabi bu güzel hatıraların arasında içmeyeni rahatsız edecek derecede bira kokan sokakları ve müşteriyi pek kazımayan esnafı da maalesef kendisine yer buluyor. daha dün köyden inip bugün rakı adabı edebiyatı yapmaya çalışan borazan sesli lümpen ergenler falan üzse de insanı seviyorum kadıköyü.

ek olarak tarihi bir bilgi olsun kadıköy meydan ve sahil tamamen eski roma dönemi nekropolü yani mezarlığıdır. bir metre kazsan iskelet çıkar muhtemelen öyle de muazzam bir tarihi var. '*'

istanbulun karşıyakasıdır.

yanımda kitaplar var. binlerce sayfa, tonlarca ağırlığında. bir de bilincim. kadıköy'de bira içmek isteyen var mıdır?