japonya

işkolik insanların ülkesi. ayrıca ırkçılardır da. yabancıları pek sevmezler. tabii batı hariç.

uzak doğuda bir ülkedir, adı gibi benden uzak olası illerdir, hiç haz etmediğim bölgeler. kültürlerini, vs öğrenelim ama uzak dursunlar çapraşık işliler.

canilik içeren geçmişleri ve kafa yapıları unutularak nasıl bu kadar çok iyi, çok sempatik olarak kafalarda yer ettiğini anlayamadığım ülke. çinliler bu kadar dışlanırken onlardan farkı olmayan belki de daha kötü olan japonlar neden sahiplenilir?
bunu nasıl başardılar bilmiyorum belki de hiroşima'daki mağduriyetleri ve bunu çok iyi kullanmaları sebebiyledir.

kamikazeci gururlu dedelerden animeci torunlara.

(bkz: Çanakkale'de şehit olan dedelerden tiktok çeken gençlere)

Kasim 2019'dan bu yana yasadigim, tahminen de omrumun sonuna kadar yasayacagim ulkedir.

hayatımın bir döneminde mutlaka gitmek istediğim ülke.

fuji gibi dünyanın en estetik dağına sahip olan ülke. canlı canlı görebilmek için para biriktirdiğim doğrudur.
(bkz: fuji dağı)

topraklarının yarısında fazlası dağlık olan ama ticaret ve teknoloji sayesinde inanılmaz global şirketlere sahip olan bir doğu asya ada ülkesi.

çalışkan insanları sevmeme rağmen hayatı çalışmaktan ibaret olan japonları anlamakta zorlanıyorum. gece 11'e kadar işyerinde duran, saat 3'e kadar bir gece kulübünde eğlenen sonrasında anlaştığı taksi tarafından kutu gibi evine ya da tabut oteline getirilen insanların ülkesi.

kültürel etki ve kanuni düzenlemeler insanların hayatlarını refah ve düzen içinde geçirmesini sağlıyor. ama eksik birşeyler var. japonlardaki egzotik hava geçmişte kalmış gibi. özlerine dönmeleri dileğiyle.

Avrupa ve Amerika ile kıyaslandığında her köşesinde ayrı süprizlerle karşılaşabileceğiniz ufkunuzu açan ülke. 3.kez gitmeye can attığım. Ayrıca kelime itibariyle üzerinde güneş batmayan ülke.

hayatımın en iyi üç haftasını yaşatmış ülke.

eğitim sistemine hayran olunası ülkelerden biri.

"bana koma ona ko" sözünün yakıştırıldığı ülke.

Gitmek isterdim

Bilimsel deneyler sırasında ölen hayvanlar için mezarlık yapan ve hatta seremoni düzenleyen ülke.

Görmek istediğim, insanlarını çok sempatik bulduğum bir asya ülkesi.

japonya'da doğmuş olsaydım eğer en büyük dertlerimden biri/ikisi "otaku" diye damgalanma ihtimali ve manga sayıları için para yetiştirememek olurdu lâkin türkiye'de iki ucu boklu değnekle dolaşmak; nereye gitsen yaftalanıyorsun, nereye gitsen aşağılanıyorsun. sağa gitsen solcusun, sola gitsen sağcısın. ortada takılsan vatan hainisin. ne yapacağını bilemeden dolaşıyorsun ve mutlaka biri ya da birileri tarafından irdeleniyorsun. hâlbuki bugünümden başka bir günüm yok, gideceğim yerde 2 metre kadar bir yer. bıraksalar da hayatımın tek gününü doya doya yaşasam. sevsem, sevilsem... ve şairin dediği gibi; "yaşamak bir ağaç gibi tek ve hür ve bir orman gibi kardeşçesine."

t: bir asya ülkesi.