yeterince uzun bir süre ayrı kalmadığım için empati yapamadığım eylem. insan elindekinin kıymetini bilemiyor tabi bu da bir etken ama bence en önemlisi kendisiyle mayamız pek tutmuyor istanbulcuğumla, belki de özleyecek şekilde biz yaşayamadık bilemiyorum. hep bir gerginlik, dört bir yanda mutsuz insanlar, kargaşa, yoğunluk. ne bileyim, özlemem gibi geliyor.
uzun süre istanbul'da yaşamış bir insana tanıdık, diğerlerine anlamsız gelen duygu.
okul ve iş gereği 2+2+3 yıl istanbul dışında yaşadım ve bu şehri gerçekten özledim.

istanbul'da doğup büyümüş insanların laneti.
başka bir şehirde çok daha rahat yaşamak ihtimali varken İstanbul'dan vazgeçilemiyor.
Körü körüne aşık olmakla aynı kefeye koyulabilir. İstanbul güzel şehir fakat içinde yaşayanlar yüzünden yaşam hiç huzurlu değil. Yoksa kim sevmez ki taksim’deki sahafları gezmeyi, galata’nın yamacında türk kahvesi içmeyi, ortaköy’de kumpir, eminönün’de dondurmalı irmik helvası yemeyi, moda sahilinde gezmeyi, kız kulesiyle göz göze gelmeyi...
Yok canım ağlamıyorum, gözüme bir şey kaçtı sadece.

istanbul'u özlemek