insanların mutsuz olmasının tek sebebi

hayatın kendisidir. bir ispanyol atasözü der ki: "ancak bir aptal gerçekten mutlu olabilir."
hayatın acı gerçeğinde, en varlıklısı yalnızlıktan, en garibanı da yokluktan yakınır. hayatımızda olmasına rağmen görmezden geldiğimiz onca güzel şey var ki, biz sadece bizi mutsuz edenleri merkeze alıp kendi sıfatımıza bu çerçeveden bakarak karar veriyoruz. başkalarının mutsuzluk merkezinde, bizim mutluluklarımız var. değer bilmiyoruz.

mutluluğun elbet bitip gene yerini mutsuzluğa bırakacağını bilmek. bu başlı başına bir sebep.

Tek sebebe indirgeme zorunluluğu varsa ;

(bkz: insanlar)

dertlerini anlatacak kimse olmadığından içine attığındandır kanımca (bkz: yalnızlık)

Mutluluklarını diğer insanların mutluluğu üzerine kurmaları.

inandıkları-mız- gibi yaşamayıp, yaşadıkları-mız- gibi inanmaları-mız-

ne uzatmışım ya

Gerçekten yaşayamamış olmak.
Hayatı yeteri kadar yaşayamamak, rutinleşmek. İstediğiniz hayat eğlence hayatı iken sürünmek. Şimdi ne güzel extrem sporlarla uğraşıp, bir yandan da paraya para dememek varken sürünmek.

Yada en azından benim için böyle.

İhanet ve sadakâtsizliğin vermiş olduğu güvensizlik hissiyatı sonucu oluşan hormonsal şey.

Birbirlerini anlamamaları ve kendi dediklerinde ısrar etmeleri
insan insanın kurdudur

Mutluluğu neye ve neden bağladığıyla ilgili şüphe duymamasından kaynaklanması bir sebeptir.

böyle bir ülkede yaşamaktır.bu elbette benim şahsi düşüncemdir

(bkz: Gerçekçi olmak)

Kendileri ile yüzleşmeye cesaretleri olmadıkları için mutsuzdur insanlar...