insanın büyüdüğünü anladığı an
-
13 14 yaslarindaydim, anneannemi kaybetmistik. Farkli sehirlerde yasiyorduk, Öldüğünün haberi bize geleli daha yarim saat bir saat falan olmustu ben okuldan eve geldiğimde. Ve annem hickiriklarla agliyordu. Ufak tefek yapili bir kadin degildi ama aglarken ufacik bir cocuk gibi "annem annem" diye ağlıyordu. Evdeki herkes cok kotuydu ve annemi toparlayacak birine ihtiyac vardi. Evet, o sorumluluğu ben aldim. Aglamamak icin sıktım kendimi. Halbuki annemden sonra en cok uzulen ben olmuştum cunku anneannemin ismini tasiyordum ve o beni hep ayri severdi "pasa kizim" derdi. Ama aglamadim ve kocaman annemi gogsume yatirdim, " agla da rahatla tutma kendini, anneannem cennette" dedim ve annem gogsumde hickiriklarla agladi. Yaklaşık yarim saat, hic susmadan. Canim annem. Canim anneannem. Mekanin cennet olsun. İyi ki biz hayattayken öldün. -
Sorumluluk aldığım ve birilerinin benden bir beklentisi olduğunu farkettiğim andı.
15 yaşında büyüdüm ben. İlk defa 15 yaşında öldü biri gözümün önünde çünkü. O an, o odada iki kişiydik ve hiç tanımadığım birinin ruhunun vücudundan çekilişine şahit oldum. İlk o zaman anladım, ben büyüdüm ve diğer insanlara yardım etmem gerek. Ben büyüdüm.
Ondan sonra onlarca insanın ölümüne şahit oldum, ama artık büyümüştüm. Etkilenmedim. Alıştım.
Ölüme alıştım.
Sonradan anladım ki;
Ben asıl ölüme alıştığım zaman büyümüşüm... -
Ailesinden ayrıldığı zaman.Askere,üniversiteye gittiği veya evlendiği zaman. -
Hayallerinden bir tanesini gerçekleştirdiği an. -
Abi kişisinin "artık seçimlerinden sen sorumlusun" konuşmasını yaptığı vakittir.
Üniversite sınavına girmeden beş dakika önceydi. Evet. -
Çocuğunun yaptığı hareketlere verdiği tepkilerin, babası ile benzerlik gösterdiğini farkettiği an -
Kendi adına ilk faturaları kendi kazandığı parayla ödemeye başladığı andır. -
Büyükannesini kaybettiği an... -
kendisinin sıradan biri olduğunu fark ettiği andır. -
"ulan babam haklıymış" demeye başladığı andır.