insan

gelmiş geçmiş en vahşi tür.

Dünyanın en zararlı yaratığı.

baş belası canlı türü.

(bkz: ben)(bkz: sen)(bkz: biz)

Gözlerimizi, kulaklarımızı… tüm duyularımızı dış dünyaya kapatsak da düşüncelerimizi asla kapatamayız, sonlandıramayız. İstesek de istemesek de bir dakikada bin türlü düşünce beynimizden gelip geçer. Genelde bu düşüncelerin çoğunu maddi kavramlar oluşturur ve de başkalarıyla ilgilidir. Demek istediğim, kendimizi, kendi iç dünyamızı pek düşünmeyiz. Düşünsek de, duygusal anlamda olağanüstü olduğumuz anlarda düşünürüz. Nedenleri vardır elbet ama düşünmüyoruz kendimizi. Mesela, kendimize soracağımız ilk sorulardan biriyle örnek vereyim:”İnsan”.Bu kelime üzerinde hiç düşündünüz mü? İnsan nedir demiyorum, insan kelimesini fonetik anlamda, hiç sorguladınız mı? İnsan, Arapça bir kelimedir, Kur’an ‘ da da geçer. Nisyan kelimesinden gelir. Anlamı: “unutan”dır.

İnsan unutandır. Çünkü acılarını, mutluluklarını… unutur. Yani her an bir sevinçle ya da hüzünle yaşamaz, yaşayamaz. Mesela annesinin, babasının veya çok sevdiği birinin ölümüyle sarsılan insan, zamanla acılarını bastırır, sabreder ve o acıyı unutur. Tamamıyla unutamaz tabi fakat şiddeti azalır ve her an o acı aklında bulunmaz…Bu anlamda, unutmak aslında kötü bir şey değil,tam tersine insanlığa verilmiş bir hediyedir kimi zaman.Sadece kötü anılarımızı unuttuğumuz için değil,iyi zamanlarımızı da unuttuğumuz için.Mesela,insan aşkını bile unutup,yeni bir aşk yaşayabiliyor;yeni bir araba aldığında eski arabasındaki mutluluğu unutup yeni arabasına sevinebiliyor.Eğer aşkını unutmayıp her an içinde yaşasaydı,yeniden âşık olabilir miydi ya da eski arabasının mutluluğunu her an içinde yaşasaydı,yeni arabasına bu kadar sevinebilir miydi? Tabi ki de hayır.

Sonuç olarak, genel bir ifade olan insan kelimesiyle kendi özümüze inip düşündüğümüz gibi kendimizi tanımaya çalışmalı, bol bol kendimizi düşünmeliyiz. Başka bir üstat Yunus Emre’nin dediği gibi:”İlim, ilim bilmektir. İlim kendin bilmektir. Sen kendini bilmezsen; ya nice okumaktır.”Kişi her şeyden önce kendini bilmelidir; çünkü asıl gerçek oradadır.

Tabi bu arapça kökenliydi. Latince kökenli ise homo sapiens günümüzde "düşündüğünün üstüne düşünebilen" anlamındadır.

İnsan beşerdir, şaşardır.

evrimini tamamlamamış olan tür.
(bkz: üst insan)

iki ayaklı oldukça tehlikeli dünyada yoğunlukla bulunan bir canlı türü. tehlikesi varlığından kaynaklanan nadir bir türdür.

inanılmaz bir akıl ve geliştirme yeteneğine sahip varlık.

hiç şüphesiz bizi biz (bkz: insan) yapan şey duygularımızdır.

ama bazen 'duygularım bu kadar baskın olmasaydı nasıl biri olurdum?' diye düşünmeden edemiyorum.

bunun durup dururken aklıma gelme sebebi biraz saçma ama anlatacağım'*'

dün dizi izlerken, bir oyuncuyu hayatımdan çoktan geçip gitmiş olan birine benzettim. belki başkasının gözünden o kadar benzer görünmeyebilir ama bana göre resmen tıpkısına çok yakındı. nasıl bir duygu karmaşası yaşadıysam artık, düzgün ifade edemedim bile. anlatım bozukluğundan geçilmiyor yemin ederim'*' kusuruma bakmayın. yine de beni anladığınızı düşünüyorum.

neyse efendim, bu oyuncunun canlandırdığı kötü bir karakterdi aslında. ama sırf benim için özel olan birine benzediği için yaptığı hiçbir şey gözüme batmadı, batamadı. kötü olmasını kabullenemedim.

az önce de söyledim, saçma olduğunu biliyorum. işte sırf bu tür durumlar yüzünden bazen 'duygularıyla hareket etmeyen biri' olmayı istiyorum.

(bkz: homo saphiens)

Kendinin ve yaşadığı ortamın bilincine varmış yahut varabilen memeli bir hayvan türü.

Uzun zamandır iletişimi en aza indirgediğim evrimsel şemada 'homo sapiens' olarak adlandırılan tür.

İnsan eşref-i mahlukattır derdi babam.

düşünebilen bir virüs türüdür.

Roma şehir meydanı 'na indiğinde kendisiyle birlikte yürümesi için arkasında bir uşak bulunduruyordu imparator aurelius.
Uşağın tek görevi, insanlar aurelius 'a övgüler yağdırırKen aurelius 'un kulağına "sen sadece insansın. " diye fısıldamakmış.

"Sen sadece insansın. "

(bkz: https://www.youtube.com/watch?v=0hjKGIBzy90)