hissizleşmek

eskiden olsa canımı yakacak şeyler artık canımı yakmıyor. rüzgar nereye savurursa oraya gidiyorum ve giderken tutunmak istediğim dalları da kırıyorum. en kötüsü de bu galiba.

duygu yoğunluğundan yalama olmak.

İnşallahhhh bir gün öyle olacağım...

yaklaşık 2 senedir içinde bulunduğum durum. özellikle bu ruh hali 2 sene önce youtuba da denk geldiğim, kalbimi sıkıştıran bir görüntü yüzünden oldu. hani insanların bir patlama noktası olur ya, benimki de o görüntüyü gördükten sonra oldu. o saatten sonra insanların başına ne geldiyse hiç umrum olmadı, hala da değil.

duyarsızlaşmakla oluşan, geçici olmasını temenni ettiğim his kaybı durumudur.

benim geçirdiğim kaza ve olduğum ameliyatlar sonrası acıya karşı hissizliğim oluştu.

Hayatta ama yaşamıyor

O herkesin öcü gibi görüp ağzına bile almadığı hastalığın sizde olduğunu öğrendiğinizde, bir anda tıkanıp, tüm duyularınızı kaydettiğiniz an ..

sanırım şu sıralar başıma gelen en olumlu şey olabilir. hayatımda oluşan bütün olumsuzluklar hız kesmeden devam ediyor ama bir tanesi bile artık bana acı vermiyor. mutlu da olmuyorum. eski zamana geri dönmek bana ne hissettirir bilmiyorum fakat şu an öyle bir boşluktayım ki bu boşluğun büyüklüğünü göremiyorum.

bir şeylerin fark etmiyor olması hali, olsa da olur olmasa da olurculuk, anlam yitimi.
yabancılaşma belirtisi aynı zamanda.
"annem ölmüş bugün, belki de dün. bilmiyorum."'*' cümlesine götürüyor her seferinde bu kelime beni. şu hayattaki en tehlikeli durumlardan biri bu sanırım. uyanman gerek, hissedebilmek için kendine dönmen ve bir şeyleri düzeltmen gerek. olaylar sen dışında gelişiyorsa bu sefer o olayların sendeki anlamını değiştirerek yine kendini korumaya alman gerek. sen insansın, hissetmelisin.

Şaşırmamaktır.

(bkz: Farketmez )

acıya karşı hissizleştiğimi düşünüyorum. çok kez yaralandım ve ameliyat oldum. canım kolay yanmaz