huzur evinde evlat yolu gözleyen huzursuz anne babalar geliyor gözlerimin önüne. ziyaretlerine gittiğinizde "biraz daha kalın, hiç konuşamadık " demeleri ve evlatlarına sarılır gibi sarılmaları, gözlerindeki nem, göğüs kafeslerinde sakladıkları yaraları, yalan olmuş ömürleri düşüyor aklıma. en mühimi hiç bir şey yapamamak buruk bir acı olup yakıyor içimi...
insan biraz tuhaf , Hiç gelmeyecek birini bekler ama istisnasız kesinlikle gelecek olan ölümü hiç gelmeyecek gibi beklemez.

godot'yu beklemektir.

başkasını bilmem. beklemekten yana zayıfım. bekletmek de en büyük korkularımdan.
Şahsın ruhunun bile duymazken senin azar azar her gün öldüğün...

hiç gelmeyecek birisini beklemek