her şeyin birini hatırlatması

şu an yaşadığım dramdır

Rüyalarımızı mesken tutmasının hiç mi suçu yok dedirtmiştir.

Sürekli oluyor bende bu durum.Sokakta gidiyorum öylesine birisini ona benzetiyorum.her ayrıntıda onu arıyorum.ne bileyim gülüşü yürüyüşü falan.sonrada kendimi suçluyorum nasıl onu başkalarına benzetirsin onun eşi benzeri yok diye .

Adına aşk denir. Bazen perdeyi çekerken, bazen yemek hazırlarken hatta su içerken bile yüzü gözümün önünde beliriyor. Yanımda duruşunun, gülüşünün, sesinin toplamı bir huzurlu melodi bütünüymüş gibi ve her şarkıda bile o var. Ayrılık şarkısıysa onu özlediğim zamanlar, aşk şarkısıysa ona kavuştuğum zamanlar geliyor aklıma. Mutluyum, bir insan bir başkasını en güzel böyle sevebilir çünkü. Ve mutluyum da, içime böylesine işlediği ve her gün hayatımda olduğu için. Psikopatlık belki bazılarının gözünde, belki de saplantı. Ama bunlar hayatında bir kez aşık olan biri için çok anlamlı. Katmışsınız işte o adamı veya kadını dünyanıza, dönün durun el ele birlikte. Daha ne olsun? İyilik sağlık olsun işte.

Turizm firmasında bile onun adını görüyorum.Hayır işin kötü olan yanı tahminimce bu firma her gün daha çok büyüyor.

yaşanmışlıklar.