hayattan öğrenilenler

insanlara güvenmemek.kimse güvensem başıma iş geldi

kimseye güvenme.
kimseyi düşünme.
kimseye boyun eğme.

Hep 10 sene önce şu kafam olsa şöyle yapardım kendine şöyle derdim falan diye düşünürüz.

Benim hayattan öğrendiğim ise 10 sene sonraki halim bugünüme ne derdi?

Evet günümün bir kısmını buna ayırıyorum hayattan bir şey öğrendiysem budur.

Gelecekten kendime mesaj verebilmek.

Zaman şu an değerlidir. Anımızın kalitesi artatsa hayatımızın kalitesi artar.

yalnız olmayı, sevilmemeyi kabullenmek

Kardeşim dediğim insanlara asla güvenmeyeceksin.

(bkz: tavuk döner ve ayranı aynı anda bitirebilmek)

Etrafınız ne kadar kalabalık olursa olsun, bu hayatta tek başınasınız. Size sizden başkası yardim edemez... aileniz bile. Evladıniz ya da anneniz bile.

Herhangi bişey hakkında hislerimizi düşüncelerimizi zamanla unuttuğumuz ama ona verdiğimiz tepkileri, davranışları unutmadığımız.
Büyük acılar, öfkeler, sinir harpleri yaşıyoruz o an ki hislerin yoğunluğu zamanla azalıyor tepkilerimizse orda duruyor. Kendimiz unutmadığımız gibi insanlar da bizi o tepkilerle hatırlıyor. Bu yüzden ne tepki vereceğimize hemen karar vermemek gerekli gibi.

Birlikte güldüğün insanları unutmak çok zormuş...

Acısa da öldürmüyor.

midene gittikten sonra ne yediğinin pek bir önemi kalmıyor. Çünkü doymuş oluyorsun.

Hakketmeyen insanlara değer vermemek gerek. Ama bu klişeyi daha kendim uygulayamıyorum öğrensem ne olur

Dostum dediğin insanların bir zaman sonra sahte olduğunu öğrenince yaşamanın anlamsız olduğu gerçeği.

öğrendim ki, yaşadığım sıkıntılar sivri yanlarımı törpülüyor, beni geliştiriyordu. "Eyvallah" diyebilmeliydim bu sebepten her şeye...

Ben hayatta herkesten herşeyin olabileceğini öğrendim. Kötü insanların kötü olma sebeplerine baktığımda çevresi ve ailesinin etkili olduğunu öğrendim. Birde sonradan görme kimselerin yani görgüsüzlerin bazılarında ailesine bağlı olmadığını doğal karakterinden kaynaklandığını gördüm. Kötü niyetli art niyetli olmanın aslında insanın sadece kendine zarar vermesiyle sonuçlandığını öğrendim. Bir topluma paradan işten aştan çok ahlakın en gerekli şey olduğunu öğrendim. İş bu entri yaşanan tecrübelerin bana göre en önemli kısımlarının ifadesidir. Mehmet Akif Ersoy tadında yaşamamız dileğiyle

hiçbir şey (istisnalar var tabii) tatlı keyfimi bozacak kadar mühim değil

kimi zaman kendin bile düşünmeye cesaret edemediğin bir sırrın varsa, bunu en yakınınla bile paylaşma. çünkü paylaştığın andan itibaren sır olmaktan çıkar ve bu hızla yayılarak devam eder.
adına da ''ağzımdan kaçtı'' denir.