hayata dair umut veren detaylar

hala sokakta oynayan, koşuşturan mutlu çocukları görmek..

Kalbimin attığını bilmek..

3 yıl kadar önce gittiğim yıkılmış bir inşaat alanından o ağır taşların arasından, dökülmüş betonu çatlatarak tüm azmiyle çıkan 10-12 santimlik minyatür domates ve tepesinde sanki her daim bir umudun olduğunu söyleyerek bana hediyesini sunar gibi sarkıttığı kıpkırmızı meyvesi.

elektrik kesildiğinde mum yakmak.

turan'nın elinde sonun da kurulacağını bilmek.

yavru kedi. ne alaka bilmiyorum.

(bkz: maratona hazirlanan atlar gibi yemek yenilen gunun ertesi gunu kilo vermis olarak uyanmak)

5 senedir görüşmediğim, hayatın bizi bambaşka yerlere sürüklediği bir arkadaşımla buluştum dün. bana eski dostlukların ne kadar kıymetli olduğunu bir kez daha kanıtladı. gözümü kırpmadan senin için canımı veririm dedi, böyle arabadan inerken gözümün içine bakıp bir tokalaşıp sarıldı ya orada bittim zaten. etrafınızda 10 tane kolpa olacağına sadece bir tane sağlam dostunuz olsun yeter

gizli yardımseverlerin hala var olması

bakıpçıkcam gibi muhteşem biriyle aynı dünya da yaşamak.

Küçük kardeşin bukleleri,
Annenin yemek yaparken şarkı söyleyip dans etmesi,
Babanın kollarını açıp gel bile demeden evladının sarılması için gelmesini bekleyişi,
Ablanın çiçekleri, takıları,
Arkadaşların dırdırı,
Öğretmenin bayıltana kadar nasihat verip sizi de alıkoydum ama... demesidir.
...
Aranılan şey gerçekten detaysa milyonlarca örnek verilebilir, hayat eşsiz umutlarla süslenmiş, saklı umutlara gebedir zira.
O basit ama Küçük ayrıntılarda yatan, biraz düşününce yüzde geçmişe dair tebessümler bırakan o anları şimdi de zaman zaman herkes yaşıyor olmalı, işte o anlar farkedildiği zaman kişiyi aniden insana dönüştürür.
Şu kesindir ki; benzerleri, daha fazlası belki azı fakat herkesin hayatında umutlar mevcuttur. insanın temayülü de o umutları bulmak yönündedir aksi halde yaşamak herkes için zaten imkansız olmaz mıydı?