Benim için tam tersi. Sanki benim tüm enerjimi emip parlıyormuş gibi geliyor. Bütün gücüm bitiyor, canım hiç bir şey yapmak istemiyor. Perdeleri kapatıp güneş yokmuş gibi oturmayı yeğliyorum.
Oysa kapalı ve yağmurlu havalar öyle mi?! Mis gibi bulutlar, gri ve ferah gökyüzü içimi açıyor. Rüzgar, fırtına, bazen de kar. Dışarı çıkıp hiç durmadan yürümek istiyorum. Nereye olduğunun önemi yok. Canım sonbahar&kış.

Dipnot: vampirim.
Ekvatora yakınlaştıkça bu neşenin azalması

Beni neşelendirmiyor. Güneşte kızarıyorum çünkü. Güneş kremi sürsem bile kararıyorum.
Ama bulutlu hatta yağmurlu hatta ve hatta karlı günler öyle mi ? O havanın temizlenmiş hali, mis gibi kokan toprak kokusu, saçlarımı okşayan rüzgar.

güneş ışığının insanı neşelendirmesi