geceye bir şiir bırak

    #sanat sırala ▼
    başlıkta ara ▼
    / 10

    • nasıl ince, ellerin, parmakların
      coşkuyla ağırlığını kavrarken yaşamın,
      nasıl katı, nasıl soğuk, kurşunların
      sessiz ve dingin dünyanda yaşaman için.

      orada mısın?
      göremiyorum seni—
      öylesine yoğun bir karanlık
      uzanıyor ki benden sana
      gözlerim
      delinmiş gibi.
      orada mısın?
      densiz gülüşlerden uzak—
      kuruyor musun beni?

      ben ki
      yılların yağmurlarıyla çürümüş
      tahta gibiyim:
      dokusu grileşmiş,
      artık yalnız,
      ateşe atılabilen.

      beni
      kuruyor musun—
      arsız gürültülerden uzak
      orada?

      sessizliğim:
      orada
      duyuruyor mu beni sana
      buradan,
      rüzgarın dalları
      bir an
      bıraktığı aralarda?
      Oruç aruoba
    • ALTINCI GÜN

      Benim söylemek için çırpındığım gecelerde,
      Siz yoktunuz.

      özdemir asaf
    • İki şehri var gecenin, biri gözümde
      tütüyor, birinin dumanı üstünde yağmur
      gibi çöken siste, bana bu uykusuz
      şehri niye bıraktın, göze alamadığım
      bir şehrin yerine bütün şehirlerdesin,
      gece değil istediğin hayli karanlık
      bakışlı bir şehrin gözleriyle çarpışmak
      hevesindesin! Gözlerini anlıyorum henüz
      bağışlayabileceği gözleriyle çarpışmadı kimsenin;
      gözlerimizi uzaklıklar değil ki yalnız
      göze alamadığımız yakınlıklar da acıtır,
      ve gözleri ancak gözler bağışlayabilir,
      öyle acıyor ki gözlerim kim bağışlayacak,
      sis değil, uykusuzluk değil, iki uzak
      şehir gibi ayrılıktan kavuşmuyor gözlerim :
      Biri hepimizle göz göze gibi hala uykusuz,
      biri sis içinde kirpiklerine kadar açık,
      bu sessizliği kim bıraktıysa, göremiyorum
      konuşkan gözlerinde tek sözcük bile,
      gözlerimiz birbirine değmiyor gecenin iki şehrinde

      Kimsenin kimseye gözü değmiyorsa, şiir niye ?
      haydar ergülen
    • sana tanık bulunur şehre salınmış gövde
      kaldır artık şu göğsünden lekesizliği
      soyunup başımız önde şehri çıkalım!

      dünya beni acıtacak kadar büyükmüş, demek için
      küçük yalnızlığını dünyaya bağışlayan!
      bakışlara kalplere kurulmuş aynalarda
      herkes öyle yalnız ki yalnızlığı bilen yok
      ve insanın insana uzun cehenneminde
      kendi yüzüne bakacak kadar güzel değil hiç kimse

      yüzüne benzettiği maskelerden ağlayan kadın,
      inceyken kara kalemlerin ezdiği bir resim gibi
      kitaba düşünce kelimenin şerrinden
      sevişmekten yorulunca aşktan korkuyor
      hayatı başka hayatların çıplak gövdesi

      gövdelerin gecesi: benzerinin yüzünde ölümü öpen
      ve soyunan yalnızlık korkusuyla benzerlerine
      yok çünkü, cezasını bir cezaya ekleyen gezgin
      ayna tutup boynundaki ipi kıran yok
      yataklar ter kokan cesetlerin buluşma yeri
      gölgelerin çiftleştiği şehirde
      ben kendimi sevseydim cinayetler işlerdim

      ey, yüzüne bakmadan aynalar tasarlayan, sen de
      rüzgârın buruşturup atılan bir kâğıt gibi
      parçalanmış bir kuş gibi alnıma konmadan önce
      şehir tüylerini yolup beyaz karnını paylaşmadan,
      sen, aşkına olmayan şehirler aramadan
      ve kanatların küllerle ağırlaşmadan

      şehrin dışına çık ve tanış benimle!
      Haydar Ergülen
    • https://youtu.be/scPHcldZu4Q

      ahmed arif;
    • Geriye bakarak yanıtlıyoruz birbirimizi
      Bir destek aranır bir güç alırcasına
      Dönerek ikide bir anıların ülkesine..
      Alnımızı gererek konuşuyoruz, kaşlarımızı
      Bir ince eğimle siper edip bakışlarımıza
      Çok iyi bildiğimiz bir duyguyu
      - O biraz yenilgiye biraz ezikliğe benzer
      Ortak yaşadığımız sızım sızım -
      Saklamaya çalışıyoruz birbirimizden.


      Uzun uzun susuyoruz sözün kıyılarında
      Hangi kapıyı aralasak bir uzaklık esiyor
      Hiçbir düşünceyi sonuna dek götüremiyoruz.
      - Böyle belirlenmiş sınırlar içinde
      Bir iç denetimle, bir dış denetimle
      Konuşmasak da eski tadını yitirdi -
      Düşler kuruyoruz yeniden gelecek üzerine
      Kaldırıp kirpiklerimizi ayak uçlarımızdan
      Dağlara bakıyoruz, ufuklara, bulutlara
      - Ah, o insan yüreğinin değişmeyen tutkusu -


      Bir güncel sesle sonra, çirkin ve çiğ
      Bir kirli görüntüyle hayata ilişkin
      Dönüyoruz gerçeğin o kalın çizgisine..
      Yeni yeni yaşamlar kuruyoruz ödünler vererek
      Aklımızda yüzlerce geçerli açıklama:
      "Yaşamak zorundayız nasılsa, iyidir
      Hiç yoktan var olmak" adına
      Karşı çıktığımız ne varsa yapıyoruz hepsini.
      Bir kan pıhtısı gibi yarada kuruyan
      Binlerce uyuşturucu merhemle donuyor kalbinizde
      Anılar inançlar incelikler düşler..
      Şükrü erbaş
    • Ellerinden utanıyorsun.
      Benim umutlu olmaktan utandığım gibi...
      Gösterişli bir vitrin gibisin.
      Ağladığını bir tek sen biliyorsun
      Ağladıkça daha da ışıldıyor sahipsiz güzelliğin.
      Bense hep yoldayım. Evim hiç olmadı. Kaçıyorum...
      Sahipsiz güzelliğin verdiği acıdan kaçıyorum.
      Kaçmaktan kaçıyorum.
      Hiçbir şey istemiyorum.
      Belki utandığın ellerini sadece...
      Ellerin vitrinin dışında, nasıl da masum sıcak.
      Alışmamışım mutlu olmaya ben,
      Ellerini vitrine koyup, kendimden kaçıyorum.
      cezmi ersöz
    • Çözemediğim bir şeyler var hayatımda
      Sualtı gibi derinlerde sessizce bekleyen
      Dirensem, daha ne kadar direnebilirim artık
      Nereye kadar gidebilirim, gitsem?
      Aradığım nedir, o kentten bu kente?
      Adressiz yaşamak da sıkar insanı gün gelir
      Gider heyecanlar, istekler, gülümseyişler
      Yüreğimdeki denizin suları birden çekilir. Özleyip de vardığım her yerden, hemen kaçsam diyorum
      Ne aradığımı biliyorum, ne bulduğumu
      Bilmem neresinde yanıldım ben bu hayatın?
      Yüreğimi kabartan o sevinç, şimdi sonsuz bir acı oldu.
      Taşlar yığılmış önüne en güzel, en anlamlı duyguların
      Uçsuz bucaksız bir tüneldeyim ve her yanım karanlık
      Koluma giriyor bazı adamlar, bir şeyler söylüyorlar
      Kalıplaşmış, sıkıntı verici, güdük. Oysa acı diye bir şey var bu dünyada
      Ölüm var -ki yüreğimde bu boşluğu yaratan bda odur. Yanıbaşımda ölüp gitti dostlarım, ben bakakaldım
      Gözyaşlarının da bir yerlere gömüldüğü görülmüş müdür? Çözemediğim bir şeyler var hayatımda
      Sanki ilk benim duyduğum garip, anlatılmaz duygular
      Sürse daha ne kadar sürer bu, bilmiyorum
      Ölümü ve hayatı yanyana düşünmesini ne zaman öğrenir çocuklar?
      Ahmet erhan
      (bkz: house)
    • Yüzü gitgide suya dönüşen kadınım
      Bir iğne, bir iplik kaldık şu dünyada
      Ancak birbirleriyle bütünlenebilen..
      Düşün ki, senin bütün adlarını söylesem
      Doğa ayaklanır, koşarak gelir yanıma
      Yüzü gitgide suya dönüşen kadınım
      Benzedik birbirine bakan iki aynaya

      Yaşamak güzel, yaşamak güzel, yaşamak
      Artıları, eksileri yitirsek de boyuna
      Kör bir noktada durup ardımıza baksak
      Sularda pul pul, toprakta tel tel
      Çözülüp dağılsak ve ömür desek buna
      Al yarısını, öbür yarısı bende kalsın
      Öleceğin günü bana önceden haber ver
      İçimdeki, dışımdaki saatleri kurdum
      Yelkovanı kovalayan akrep gibi kaldım burada

      Yüzü gitgide suya dönüşen kadınım
      Bir gün bütün aynaları kırarsam şaşırma
      Ben aklımı yitirdim yüreğimi buldum.

      Ahmet Erhan
    • Bütün dünya ölüme düşer kapattığımda gözlerimi;
      Açarım göz kapaklarımı ve doğar her şey yeniden.
      (Sanıyorum kafamdan uydurdum seni.)

      Yıldızlar vals yaparlar, kırmızı ve mavi,
      Ve keyfi bir siyahlık dörtnal peşinden:
      Bütün dünya ölüme düşer kapattığımda gözlerimi.

      Düşledim büyüyle beni yatağa çektiğini
      Ve çılgınca öptüğünü, delice şarkı söylediğini.
      (Sanıyorum kafamdan uydurdum seni.)

      Devrilir gökten Tanrı, solar cehennem ateşleri:
      Melek ve Şeytan’ın adamları çeker giderken:
      Bütün dünya ölüme düşer kapattığımda gözlerimi.

      Hayal ettim söylediğin yoldan döneceğini,
      Fakat yaşlandım, artık unuttum ismini.
      (Sanıyorum kafamdan uydurdum seni.)

      Bir fırtına kuşunu sevmeliydim seveceğime seni;
      Hiç değilse baharda göğü şenlendirir gelirdi.
      Bütün dünya ölüme düşer kapattığımda gözlerimi.
      (Sanıyorum kafamdan uydurdum seni.)
      Sylvia Plath
      (Çeviren: İsmail Haydar Aksoy )
    • -gece yahut gündüz mü?
      -hayır,ey dost,sonsuz bir günbatımıdır

      iki ak tabut misali
      iki güvercinin geçişiyle rüzgardan
      ve uzaklardan gelen sesler gibi,o elgin ovadan
      rüzgarının devinimi gibi,dur duraksız ve başı boş

      -bir söz söylemeli
      -bir söz söylemeli

      karanlıkla birleşmek istiyor canım

      bir söz söylemeli
      ne kadar ağır bir unutkanlık
      bir daldan elma düşüyor
      keten tohumlarının sarı taneleri
      benim sevdalı kanaryalarımın gagası altında kırılıyor
      baklaçiçeği
      mor sinirini,meltemin sarhoşluğunda
      değişimin belirsiz kaygılarından kırılmaya bırakıyor
      ve burada,bende,kafamda benim?
      ah..
      kafamın içinde hiçbir şey yok,koyu kızıl
      zerreciklerin dönüşümünden başka
      ve bakışım
      yalan bir söz gibi
      utangaçtır ve yere dönük

      -ben bir ayı düşünüyorum
      -ben şiirdeki bir sözcüğü
      -ben bir pınarı düşünüyorum
      -ben topraktaki bir düşü
      -ben buğday tarlasının yoğun kokusunu
      -ben ekmek söylencesini
      -ben sililiğini oyunların
      ve uzun daracık bir sokağı
      akasya ağaçlarının kokusuyla dolan
      -ben oyun sonrasındaki acı uyanışı düşünüyorum
      ve sokak sonrasındaki şaşkınlığı
      ve akasya kokusu sonrasındaki uzun boşluğu

      -kahramanlıklar?
      -ah
      yaşlıdır atlar
      -aşk?
      -yalnızdır ve basık pencerelerden
      mecnunsuz çöllere bakıyorlar
      halhallı bir bacağın süzülüşünün
      karmaşık anısıyla dolu bir yola

      -istekler?
      -yitiriyorlar kendileriini
      binlerce kapının acımasız uyumunda
      -kapalı?
      -evet,hep kapalı,kapalı
      -yorulacaksın
      -ben bir evi düşünüyorum
      sarmaşıkların soluklarıyla,rehavet içinde
      gözün ışıması gibi,tembel,kaygısız bir evi
      ve sonsuz gülümsemesiyle yeni doğan bir bebeği
      sudaki ardışık döngü gibi,
      ve bir üzüm salkımını andıran kanlı bir teni,
      -ben yıkımı düşünüyorum
      ve kara esintilerin talanını
      ve kuşgulu bir ışığı
      geceleyin pencerede aranan
      ve küçük bir mezarı,yeni doğanın teni gibi küçücük

      -iş..iş?
      -evet,fakat o büyük masada
      gizli bir düşman barındırır
      seni usul usul kemirir gibi
      tahtayı ve defteri gibi
      ve binlerce başka boş şeyleri kemirir gibi
      ve sonunda sen,bir çay bardağına dalacaksın
      burgaçtaki sandal gibi
      ve ufkun derinliklerinde,yoğun sigara dumanı
      ve anlamsız çizgilerden
      başka bir şey görmeyeceksin.

      -bir yıldız?
      -evet yüzlerce,yüzlerce,fakat
      tümü kuşatılmış gecenin öte yanındalar
      -bir kuş?
      -evet yüzlerce,yüzlerce,fakat
      tümü uzak anılardalar
      kanat çalmalarının boş gururuyla
      -ben sokaktaki bir haykırışı düşünüyorum
      -ben ara sıra duvardan geçen zararsız bir fareyi

      -bir söz söylemeli
      -bir söz söylemeli

      sabahları,
      havanın ergenlik duygusu gibi
      belirsiz bir şeyle ansızın
      birleştiği titreşimli bir anda

      ben
      bir taşkınlığa bırakılmak istiyorum
      o koskoca buluttan yağmak istiyorum
      ben
      hayır,hayır,hayır,hayır diye haykırmak istiyorum

      -gidelim
      -bir söz söylemeli
      -kadeh mi,yatak mı,yalnızlık mı,uyku mu yoksa
      -gidelim..

      füruğ ferruhzad

    • Dikenin kalbime battığı bir sonbahar günüdür
      Sen elini bulutların içinde gezdirirsin
      Bulutlar senin gözlerinin üstünde yürürler
      İçini kurtlar kemirir
      bence malumdur
      Buğulanmış camların arkasında masmavi yüzün
      Senin ateşler içinde olduğun
      bence malumdur
      Ellerin muhakkak çocuk elleridir
      Hep kimsenin bilmediği türküler düşünürsün
      Onlar neden daima okul türküleridir
      Süleymancıktan bahseder kara toprakta acık
      Yeşil bir yıldız gibi akıp giden süleymancıktan
      Ve karınca yuvalarından bahseder
      Işıksız kömürsüz karınca yuvalarından
      Gökyüzünde kızıl bir hilalın kaydığını görürsün
      Sen ansızın gökyüzünde görünürsün gözlerinin rengi
      bence malumdur
      Elinde değildir akşam serinliğinde üşürsün
      Eylül'den itibaren geceler hazindir uzundur
      Sokaklar yorulur uykuya varıp gelirler
      Sokakların üstüne bulutlar gelirler
      Bulutların üstüne yıldızların gözleri gelir
      Bir yıldız bir yıldızın ardınca gider
      Yıldızların kayboldukları yer
      Bence malumdur
      Karanlıkta bir şeyler kopar dağılır
      Uzaktan yabancı sesler duyulur
      Sen elini bulutların içinde gezdirirsin
      Elin hayallerimi dağıtır
      Bilirsin sen elini bulutlar içinde gezdirirsin
      Attila ilhan
    • uludağ'da karı düşünüyorum karı
      donları çözülmüş karı
      masamda buz gibi biram
      hani ya rakım
      herkesin elinde ski kayıyor
      benimki kırık
      benim adım orhan veli kanık,
      yüreği yanık.

      orhan veli.
    • Nush ile uslanmayanı etmeli tekdir
      Tekdir ile uslanmayanın hakkı kötektir

      (bkz: ziya paşa)
    • Bu yürek
      Seni seveceğini biliyordu herhalde
      Bu kafa seni kuracağını seziyordu hanidir
      Bire bin veren buğday
      Elmadaki mayhoşluk
      Hukuki beşer
      Çınçınlı hamam
      Çizmedeki kedi
      Sanki elleriyle koymuşlar gibi
      İkimizden bir işmar
      Seni sevmemiş olsam, sözlerim yarı yarıya
      Gözlerim yarım
      Ellerim çolak hüseyin eli
      Seni sevmesem, nefes almayı beceremem ki
      Bugün günlerden ne?
      Cumartesi
      Seni sevdiğim için, Cumartesi elbet
      Seni sevdiğim için, bak temmuz ayındayız
      Ayşe onbaşı, pir sultan abdal, büsbütün sevdalıyım sana
      Bu gemiler nereye gidiyor, seni sevdiğim için
      Seni sevdiğimden, suyun akası geliyor
      Bacaların tütesi
      Nurhayat’ın halleri, seni sevdiğim için güzel
      İbrahim’in dilleri
      İnsan seni sevince , tutsaklığa kızar tabi
      Savaşın adı geçse, cinifrit olur
      Ereğli’nin kömürünü düşünür, ne kömür o be
      Raman’ı düşünür, Çukurova’yı düşünür
      Seni sevdiği için, Haliç’te bir uğultu
      Marmara’da bir deniz
      Isparta bahçesinde güller
      Seni sevdiği için goncalanıyor
      Seni sevdiğim için, kilim dokuyor Avşar’da
      Yarın sabahlar,
      seni sevdiğim için icat edildi
      Penisilin, halk şiiri, canlı sinema
      Mapushaneler, yedi düvel, harbi ispanyol nezlesi
      Sultan Hamid, don civani
      Ne bilsinler seni sevdiğimi
      Başaklanmayan yulafa söylemeli
      Cılk yumurtaya
      Paslı demire
      Kulağını bükmeli kurtlu kirazın
      Hoşnut değilllerse bu gidaşattan
      Akıl etsinler seni sevdiğimi,
      Yeşille turuncunun kafa barıştırması, bu sevdadan ötürü
      Tepemizdeki o göçmez tavan
      Sulardaki yakamoz, ortancadaki pembe
      Ben seni sevdim diye
      Bingöl vilayetinde, kamyondan inince
      Tığ gibi bir delikanlıya soruyorum
      Siz nerenin bulutlarısınız böyle?
      Biz sizin sevdanızın bulutlarıyız
      Bir yıldızlı akşamı varsa Ankara’nın
      1953 kışları içinde
      Karnı tok, sırtı pekse hısım akrabanın
      Konu komşu, dirlik düzenlik içindeyse
      Birbirimizi daha çok sevelim diye
      İnsan seni sevince iş güç sahibi oluyor
      Şair oluyor mesela
      Meyhaneden cayıyor bir akşamüzeri
      Caysın be güzel
      Caysın be iyi
      Tütünü bırakıyor, tütün neyime zarar
      Keseme zarar, ciğerime zarar, sevdama zarar
      Seni sevince adamın papuçları eskimiyor
      Beti benzi yeni çarktan çıkmış gibi
      Seni sevince insan bilgili, saygılı, gönlü gani, şen
      Saçları zencefilli
      Erkencecik evine dönmek istiyor canı
      Hep seni düşün
      Hep seni yaşat
      Hep seni yıka
      Seni doyur üç öğün
      Seni bir kanım uyut, sonra uyandır
      Lokman hekim, seni sev diyor bana
      Seni sevmeseydim, ilkbaharı koydunsa bul gayrı
      İstanbul diye bir kent yoktu ki yeryüzünde
      Umut diye bir şey yoktu ki, seni sevmeseydim
      Hak, hukuk, bereket diye
      Eşitlik, kardeşlik, hürriyet diye
      Yüreğime sağlık ne iyi ettim!

      Edit: Metin Eloğlu
    • Rüzgârla bozduğun sessizliğini dinledim;
      seni bırakan yaprağın sesini, kuma dokununca
      ve çölde çizilmiş bir ağaç gibi resmini.
      oysa süngerde kalmış damlasıydım sana
      ulaşamayan suyun, yanında üşürken uyu-
      yordum gözlerimde seni ve öylesine sustun
      kuytusunda uykumun.
      kumunu içine saklayan bir saatti çöl-
      de bulduğun; ters çevrilmedikçe çalışmayan.
      belki giden zamanı geri getirmekti
      istediğin, saatini bana bırakıp gitmekti. sanki
      bilmiyordun çölün kuma göre değil sana
      göre yalnızlık olduğunu, yine de yanıbaşıma
      kurdun bu saatli kumu.
      bu yüzden uyanamıyorum, üstelik bilmiyorum:
      hangi gerçek için bölmeliyim uykumu?
      Zafer Ekin karabay
    • Gülün tam ortasında ağlıyorum
      Her akşam sokak ortasında öldükçe
      Önümü arkamı bilmiyorum
      Azaldığını duyup duyup karanlıkta
      Beni ayakta tutan gözlerinin

      Ellerini alıyorum sabaha kadar seviyorum
      Ellerin beyaz tekrar beyaz tekrar beyaz
      Ellerinin bu kadar beyaz olmasından korkuyorum
      İstasyonda tiren oluyor biraz
      Ben bazan istasyonu bulamayan bir adamım

      Gülü alıyorum yüzüme sürüyorum
      Her nasılsa sokağa düşmüş
      Kolumu kanadımı kırıyorum
      Bir kan oluyor bir kıyamet bir çalgı
      Ve zurnanın ucunda yepyeni bir çingene
      cemal süreya
    • Her aşk bulunduğu kalbin şeklini alır.
      Toprak kokusu değince o rüyaya
      Aşk çözülür... geriye menekşeler kalır.
      Solmuş menekşeler: derinliğin tarihi.
      Yenik kavimlerin tarihi.

      Sevmek ateştir diye seslenir biri.
      Yalnız o mu? Kavuşmak ateş
      Kalbini bıraktığın sular ateş
      Şarkılar ateştir: “iki mehtap
      arasında kaldı gönül.”

      İki güneş
      İki gökyüzü arasında.

      Bir buluta karşı iki güneş durduğunda
      Her ölüm kendi gövdesinin şeklini alır
    • seni istiyorum ve biliyorum
      asla koynuma almayacağım
      sen o aydın ve pırıl, pırıl gökyüzüsün
      ben bu kafeste bir tutsağım

      kara ve soğuk parmaklıklar ardından
      gözlerim hasretle bakıyor yüzüne doğru
      bir elin uzanışını düşlüyorum,
      ansızın ben de uçayım sana doğru

      boş bir anda düşlüyorum
      bu sessiz hapishaneden uçmayı
      gülerek gardiyan adamın gözüne
      yanında yaşama yeniden başlamayı

      düşlüyorum ancak bilirim asla
      bu kafesten kurtulmaya gücüm kalmamış
      gardiyan adam istese bile
      kanatlanıp uçmaya soluğum kalmamış

      parmaklıklar ardında her sabah
      bir çocuğun bakışı güler bana doğru
      sevinç şarkılarına başladığımda
      dudağında öpücükle gelir bana doğru

      şayet bir gün, ey gökyüzü
      kanatlanırsam bu sessiz evden
      ağlayan çocuğa nasıl söylerim
      tutsak bir kuşum vazgeç benden

      bir mumum, canımın alazıyla
      harabeleri aydınlatırım
      sönüklüğü seçersem eğer
      bir yuvayı yıkıp dağıtırım.
      füruğ ferruhzad
    • Ben, seni sevmeye
      kıyamadım biliyorsun
      Sen, beni sevmeye
      kıyamadın biliyorum

      Kimseye kıyamayan biz
      yaşanılası bir sevdaya
      kendi ellerimizle
      daha doğmadan kıydık

      Elim elini
      tutmamış olsa da
      Gözüm gözüne
      bakmamış olsa da
      İkimizde günahkarız
      herkesten fazla

      Kimseye kıyamayan biz
      yaşanılası bir sevdaya
      kendi ellerimizle
      daha doğmadan kıydık

      Bana kıyamayan sen
      sana kıyamayan ben
      birbirimizin yüreğinden
      kendimizi söküp aldık

      Kimseye kıyamayan biz
      yaşanılası bir sevdaya
      kendi ellerimizle
      daha doğmadan kıydık

      El ele verip
      dünyanın en kanlı
      kürtajını gerçekleştirdik
      bir sevinin katili olduk

      Şimdi hangi yüreğe
      hangi yüzle girebiliriz
      hangi yürek sahiplenir
      senin ve benim gibi bir katili

      Şimdi hangi aşkla yıkansak
      temizlenir ki elimizden
      dilimizden ve yüreğimizden
      kürtaj izleri...
    / 10