başkalarına söyleyemediğim ya da söylemekten delice çekindiğim cümleleri kendime söyleyip karşımdaki benin cevap verişiyle sohbetin hararetlenmesi ve uykunun bu muhabbetten sıkılıp gitmesi olarak özetleyebilirim durumu. çok lanet bir durumdur. konuya göre bazen iç huzurunu kaçırır ya da seni üzen asıl gerçeklerle karşılaşıp ağlamaya başlarsın aniden. bazen de rahatlatır karşındaki insana bu düşünceleri aktarabilmiş olmak fakat karşındaki kişinin de sen olduğunu anlayınca yeniden bir umutsuzluk çöker geceye. büyük bir pes edişle uykunun peşine düşersin. bir şekilde sabah olur, olur da sen yine aynı acılarla ve aynı düşüncelerle mutsuz bir şekilde o yataktan kalkmış olursun.
(bkz: bi sus da uyuyalım)

gece kendi kendine konuşurken lafın lafı açması