Hiç yaşamadığım bir duygudur
Özellikle kedi/köpek gibi duygularını net bir biçimde gösteren ve 10+ yıl yaşayan hayvanların ölümü ile yaşanan acının tarifi yok. hap kadarken almışsınız kucağınıza, evlat gibi olmuş. ölümünden sonra hiçbir şey eskisi gibi olmuyor. evlat acısı gibi derler ya hani, işte tam olarak öyle. şu anda evdeki de devirdi 10 yaşını. bazen aklıma geliyor da...

muhabbet kuşum vardı bir tane, işte her küçük çocuk gibi bende heves etmişim aileme aldırdım bir tane. bizimle beraber 10 seneye yakın yaşadı ki bu muhabbet kuşlarının ömründe görebileceği en uzun süreymiş galiba. annem sağlık sorunları nedeniyle hastahanede kaldı 8 ay kadar, o 8 ay boyunca o neşeli muhabbet kuşu bir bitkin, yılmış gibi davranmaya başladı. annem tekrar eve geldiğindeyse yaklaşık 1 ay süre kadar daha yaşadı ve bir sabah ben okula giderken vitrinin arkasına attı kendini (ki hiç huyu değildir). vitrinin alt kısmına girmiş hayvan kendini öldürmek için. babamla vitrinin önünü kırarak filan çıkarmıştık. sonra babam onu evin yanındaki topraklık alana gömmüştü. o zaman da öyle küçük filan değilim 14 yada 15 asi bir ergendim. muhabbet kuşuna üzülür mü insan? işte o zaman çok koymuştu.
Benim bıyıklı balığım haydar 13 ocak 2014 te donarak öldü. Ev arkadaşım hava alsın diye balkona çıkarıvermiş. Dostunun ölmesi gibi birşey.
geçen ay sezai öldü...

sezai bana hediye edilmişti. hayvanların bi' hediye aracı olarak görülmesine karşı olsam da mecbur kabul edecektim. sezai bana renkli taşlarla süslü bir fanusta geldi. o gözleri asla unutamam...

ertesi günlerde sezai'nin rahatsız olduğunu anladım ve araştırmaya koyuldum.

fanusta hayvan bakılmayacağını o gün anladım ve o dakika 50 lt hacimli bir akvaryum, silis kum, eheim marka bir iç filtre ve suya renk bırakmayan doğal rainbow taşlarından sipariş ettim. evde hayvan bakmak -küçük de olsa- büyük sorumluluk istiyor.

o günden sonra sezai'nin bakışları bile değişti. yemlerini iştahla yiyor, hatta beni davet ediyordu sanki...

sezai benimle birlikte bir sene paylaştı... ve şimdi o yok... boş kalan akvaryuma bakıyorum bazen. duygulanıyorum.

hoşçakal sezai,

seni hiç unutmayacağım... :(
yakın arkadaşın ölmesiyle hemen hemen eşdeğer bir ölümdür. insanın sevdiği baktığı büyüttüğü dertleştiği konuştuğu eğlendiği canlının yok olması çok kötü bir durumdur.
bu gün başıma gelen durumdur. 9 yıldır baktığım hantal ve uçmasını bilmeyen papağanım ellerimde öldü. çok hisli bir insan değilimdir, duygusal falan da değilim ama içime oturdu lan o elimdeki son çırpınışı. Herif bütün gün o odaya girmemi beklemiş, odaya girdim vikledi, elime aldım bir iki çırpındı ve gitti.

evcil hayvanın ölmesi