Bi havayla konuşmak değildir...
benim için gayet sıradan bir olay. bir anda türlü türlü eşyalarla konuşurken buluyorum kendimi.

yalnızlığın yalın halidir.
aslında farkında olmadan çoğumuz yapıyoruz bu eylemi.kaybolan bir eşyayı "hadii,nerdesin?" diye arayan bulunca da "aa,işte burdaymışsıın" diyen sadece ben olamam..demi kahve fincanım söylesene,sadece sen değilsin de bana.(bkz: eşyalar ile bağ kurmak)
Ruh halinize bağlı olarak normal karşılanabilir olaydır.
Bir zamanlar kuklam ile konuşurdum, şimdi kuklamın adını kuşuma taktım ve en azından canlı bir varlıkla konuşur oldum.
evi süpürürken bazen makineye sinirlenip kendisiyle bir tartışma içine girebiliyorum

eşyalarla konuşmak