eski fotoğraflara bakarken hissedilenler

zamanın acımasızca geçip gitmesi.

gülerim genelde. ne komik zamanlardı diye. bi de ne çok değiştim diye.

özlem

Aslında bir tebessümde saklı tüm hissettiklerimiz. Bakınca o fotoğrafın çekildiği günlerde de çok mu mutluyduk aslında hayır. Sadece o anı hatırlamak... Bi hasret sanki mesut günler izlenimi bırakıyor ve bu sadece fotoğraflarda olmuyor. Mesela kitaplarımin başına birer not yazarım sonra yıllar geçtikçe o notları açıp okuyunca sanki o notları yazarken çok mutlu günler yaşıyormuşum hissi uyandırır. Oysaki o zamanki benola gidip sorma ihtimalimiz olsa o da bi dünya sıkıntı ile savaşıyordur. Bugünler yarınların dünleri olduğuna göre aslında hep aynı düzen... Sadece hissiyat
Tanımsal girdi: yüzümüzde genelde tebessüm oluşturan hislerdir.

çekildiği zaman öyle gelmiyor ama eskidikten sonra sanki tüm gelişmeler sahteymiş gibi geliyor

garip bir yoksunluk hissi

eski fotoğraf nedir ya? fotoğraf arşivleyip sonra huşû ile dinsel bir ritüeli yerine getiriyormuşçasına ona bakmak, bakmak ve zoraki gülümsemeler. tabiri caizse bir çeşit tapınma, adanmışlık.

yaşarım daha iyi dedirten durumdur. ve evet, fotoğraf biriktirenlerden değilim.

ps. bloguma fotoğrafları okula gelemeyen veliler görebilsin diye atıyorum. yani onlar istiyor bir nevi.

Kilolu oldugumu sandigim zamanlarda su anki halime nazaran cok daha zayif oldugum gerceginin yaptigi gaz.

(bkz: Zaman hızla akıp geçiyor)