tam bir endorfin bağımlısıyım diyebilirim, kendimi bildim bileli küçük yaştan itibaren sporun içerisindeyim, hatta bunlar düzenli yapılan sporlar, haftada bir halısaha maçını spordan saymıyorum. son 6 senedir düzenli bisiklet sürüyorum, son 2,5 yıldır fitness yapıyorum. haftanın 4 günü fitness, 1 gün dinlenme, 2 günü bisiklet tepesindeyim, ortalama her sürüşüm 100+km ve yaşım 35,
spor yapmadığım zaman kendimi daha kötü hissediyorum, bazen iş yoğunluğundan dolayı spora 1-2 hafta ara vermek zorunda kalıyorum içide tarif edilemez bir sıkıntı oluşuyor, düzenli spor yapmayan bu duyguyu anlayamaz.
ve ne kadar düzenli spor yaparsanız vücudunuz buna alışıyor, yorulmuyor ve daha fazlasını istiyor.
bağımlılıklardan en temizinin adıdır ama sonuçta bir bağımlılıktır. Sporu bırakmak zorunda kaldığım bir dönem depresyonun eşiklerininde gezmemin sebebi olduğunu düşünüyorum. En azından bir yürüyüş yapabilirmişim.
(bkz: endorfin)

vücut endorfini normalden fazla salgılamaya başladıkça zevk belli bir seviyenin üstüne çıkar. bünye, bu seviyeyi tekrar yakalamak için endorfin arayışına başlar. bu döngü uzun sürdükçe ve vücut tam olarak yüksek endorfine alıştıkça arayış devam eder. böylece bağımlılık başlamış olur. eğer düzenli spor yapıyorsanız ve size bir yerden sonra yetmiyorsa muhtemelen bu beynin size bana git ve endorfin getir deme şeklidir. düzenli spordan kastım kısa süreli olanları kapsamaz, yılları kapsar. uzun süreli spor yapanlar gayet neşeli, aktif ve dikkatli olurlar. genel olarak yapacakları işleri spor saatlerine göre ayarlarlar. eğer ellerinden spor yapma imkanını alırsanız da genel olarak bitkin, öncesine göre sönük, dikkatte azalış hissederler. böyle de lanet bir şeydir endorfin. çikolatada falan da var diyorlar orasını pek bilmiyorum.

endorfin bağımlılığı