düşün ki o bunu okuyor

bazen çok acınası bir şekilde yardım eli bekliyorum. hiçbir şey yapmadan saatlerce sadece duruyorum. birilerine sataşmak, konuşmak, gülüşmek istiyorum ama gururuma yedirip en yakınlarımı bile aramıyorum. aynı evi paylaştığım ablama bile ağzımı açıp tasalarımdan bahsetmek gelmiyor içimden. dostlarım ve ailemin yüzüme bakıp içimi okuma yükümlülüğü var sanki, aptal ben! yüksek depresyon içeren bir şarkı keşfettim mide ağrısı çekerken yaptığım gibi sürekli her yerde kıvranıyorum dinlerken. utanmasam kadıköy otobüsünde yere yatıp yuvarlanacağım. eylül gelir gelmez soğuk aldım sanırım. boğaz ağrıma iyi gelir yalanıyla kullüğe çevirdim yine canım ciğerleri. vasıfsızlığıma bakıp dalga geçesim geliyor sonra üstünü örtmek daha makul görünüyor. arada bir canım çok feci yanıyor, üflüyorum; geçmiyor.

Yaptığın onca hataya rağmen ki bu bir ailenin dağılmasına sebebiyet verdi, sana anlam veremediğim bir merhamet duyuyorum. Her ne kadar sert görüntünden taviz vermemeye çalışsan da, içindeki o yıkılmışlığı görebiliyorum. Belli ki şu sıralar aramızdaki o saçma sapan ilişkinin bozulduğunu da kabullendin. Artık beni kaybettiğini. Eğer bütün bu olanlardan önce bizi kabullenebilseydin, sevebilseydin tam manasıyla, bütün bunlara hiç sebep kalmazdı belki, geçti artık.

Bir duvar vardı aramızda bugüne kadar. Hiç yaklaşamadık birbirimize. Gösteremedik bugün tam manasıyla yıkılan sevgimizi. Dertleşemedik mesela seninle şöyle bir oturup. Paylaşamadık hislerimizi, düşüncelerimizi birbirimizle. En azından önem verseydin düşüncelerime biraz. Az biraz. Yıllarca kafamın içinde seninle tartıştım durdum. Öyle ki tartışmalar bittiğinde şakaklarım zonklardı. Sana karşı olan hislerim o kadar karmaşıktı ki, şimdilerde bir merhametim var sana karşı bir de öfke. Ama ağır basan öfke. Ne kadar uzak olursak olalım. Artık yakın olamayacağımızın farkındayım şimdilerde.

İstemediğin evlatlar, istemediğin bir aile.
Sana saylafarca yazdım bugüne kadar. Boktan yazılar, okunacak türden değil. Kusmak gibi kağıda. Ama ne o kağıtlarda yazanlar, ne de yukardaki üç beş ayrıntı. Beni, bu paragrafın ilk cümlesi yıktı baba. Sen mutluluğunu ararken dışarıda bir yerlerde, arkanda tımarhanelik bir kadın ve bu enkaz altında üç adam bıraktın. Bütün olanların ardından sana nasıl merhamet duyuyorum, işte bu kısma pek anlam veremiyorum. Bir insana acımak gibi belki. Yaptıkların seni de yıktı çünkü, bunu görebiliyorum.

"bir ihtimal daha var, o da ölmek mi dersin?"

Hazırım diyorum dünden
Düşmüyorsun dilimden
Olan olmuş zaten
O sen olsan bari...

çok şükür iyiyim, biraz açım sadece.'*' vazgeçmeyi düşünmek vazgeçemeyeceğini bilmektir.'*' belki de değildir, en iyisi bunları bir şeyler yerken tekrar düşüneyim, bir de boş verme, illa bir şeyleri boş vereceksen; komşunun tabağını dolu ver boş vermeyi de boş ver.'*'

bugün bir fotoğrafını gördüm. kaç gündür hiç ağlamadım, kaç gündür senden uzaklığı aklıma ittirmeye ve senden nefret etmeye çok çalıştım. ama bugün bir fotoğrafını gördüm. gülüyordun. karşımda oturup gözlerimin içine içine bakıp güldüğün kadar güzel gülüyordun. kaç gündür hiç bir şey beklemedim senden, hatta öyle odakladım ki kendimi "yazmayacak, aramayacak" diye unutabilirmişim gibi bile geldi zamanla. bugün fotoğrafını gördüm. ama bu kadar güzel gülme. hala açık tüm kapılarım, pencerelerim sana. gel ve otur yanıma tüm kusurlarınla. korkuyorum, bir gün kapılar kapandığında dışarıda kalacaksın diye. korkuyorum, gülüşüne başka biri aşık olur diye. beni biraz an-la.

aramızda 13 cm var, yanında beberuhi gibi kalıyorum ama olsun mutluyum bu farktan:) ayrıca Tack för allt:)

Tanımlarıma o kadar seri eksi bastıktan sonra nasıl karşıma geçip pişkin pişkin gülebiliyorsun?!?.. Utan.. Acınacak haldesin.
(bkz: entry kötüleme)
(bkz: korktuklarından kaçanlar)
(bkz: ama er ya da geç yüzleşecekler)
(bkz: birgün mutlaka)

çok rahatım vallahi

Şanslıyım ki buraya yazmama grk yok :)
(Umarım linç yemem :D)

O rüyadan sonra sanmıyorum ki seni bırakayım. Ama önümüzde uuupuzun bi yol var. her neyse.. Seni çok seviyorum. Kendine dikkat et.

(bkz: aslı gibidir)
(bkz: tekrarı yoktur)

açık mektup. herkes okur lakin bir hususi kişi ancak anlar künhü. örnek: "bana senin için...."

hep böyle misindir? bir gün aşık, diğer gün kalpsiz gibi. hep böyle dengesiz misindir sen?'*'

üzülme, bunlar da geçecek. bir önceki nasıl geçtiyse bu da öyle geçecek. oğuz atay'ın da dediği gibi;
''Geçer elbet efendim. Bazısı teğet geçer, bazısı deler geçer, bazısı deşer geçer, bazısı parçalar geçer; ama mutlaka geçer.''

Sağlığını ve seni düşünüp "çok içiyorsun. Artık bırak şunu" dediğimde bana kızıyorsun ya; bir gün içtiklerin yüzünden sağlık sorunları yaşarsan yanında olmayacağım. Bunu bil.

Özledim ...

Uyudun mu?
Cidden uyudun mu yaa, neyse sen bunu okuduğunda ben de rüya aleminde çok uzaklara gitmiş olabilirim.
ek

Her an her saniye yanımda ol istiyorum. Bunu sana söylesem, keşke olabilse dersin biliyorum. Ama bana yetmiyor anlıyor musun? Seni yaşamam gereken bir hayat var. O yüzden gel bence.

kızım senin ne işin var sözlükte sen yazmayı değil ardından yazdırmayı seversin

Okumasa daha güzel olur tam iki yıl önce bugün başlamıştı her şey ve her güzel şey gibi bitti bu tarih bakın ben bu tarihi asla unutamıyorum içinde çok anlam var en neşeli olmam gereken tarihte hep bir hüzün doluyorum.