Artık arkadaş olmadığımızı bildiğim halde deli gibi özlediğim bir tanıdığım var. Onunla sohbet etmeyi, gülmeyi, konuşmayı, paylaşılabilecek her şeyi paylaşmayı öyle çok özledim ki! Geçen gün evde bulduğum bir hafıza kartından bir fotoğrafımız çıktı. hazırlıksızdım, saniyelik gördüğümde bile içim boşluğa düşecek kadar hazırlıksızdım. Biraz daha kurcaladığımda bir mesajlaşmamızın ekran görüntüsünü buldum. Bana iyi geceler diledikten yarım saat kadar sonra yazmış tekrar, düşüncelerimi yanlış buluyor olmasına rağmen beni en çok bu yüzden sevdiğini yazmış. Politik konulardaki fikir ayrılığımız tüm çabalarına rağmen benim isteğim doğrultusunda yol ayrılığına götürmüştü bizi. Özür dilemek için aramak istedim, sesimizi duysak çözülürdü kalbimiz. Numarasını silmişim. Sosyal mecralardan da hoşlanmadığı için hesabı olmazdı genelde. Arada sırada canı isterse açardı hesaplarını. Belli ki canı istemiyor yine, beni kırmayıp açtığı instagram hesabına bile kapatmış. Kapatır tabi insan, bir sene boyunca eşekliğini fark etmez ise karşıdaki, kapatır; ben de kapatırdım.
Şimdi ne çok isterdim sana diyebilmeyi diyeceklerimi. İçimde kalacak, bu sıkıntı beni yaşatmaz içimde kalırsa. İtiraf ediyorum buradan o vakit, okuyamazsın ama ben fısıldadım bir kez sözlüğe, uzayda yeri var artık söylediklerimin ve duyduğum pişmanlığın.

Pişmanım.
Pişman olacağımı inan bilmiyordum.
Çoktan pişman olduğumdansa fotoğrafımızı görünce haberdar oldum.
"Sıkıntını, sorununu saklama; kalbim hisseder" derdin.
Umarım bunu da hissedersin, seni özledim.
Ne olursun senden soğumama ve belki de nefret etmeme olanak tanıma, izin verme. Tüm problemlerde yaptığım gibi açık açık söyledim sana; senli hayallerim var. Eğer bu hayalleri sen de istiyorsan kal, bunlar sana deli saçması geliyorsa dön arkana yoluna bak. Tüm ikazlarıma rağmen şikayetçi olduğumuz bariz bir çemberin içerisinde döndürüp duruyorsun bizi. İnan çok yoruldum. Ben merkeziyetçi zihniyetinden, empati yoksunluğundan, arsızlığından bıktım. Şaşırarak izliyorum kendimi nasıl hâlâ sabrediyorum diyerek. Acabalar kovalıyor, ben kaçıyorum. Külçe külçe sorular sırtlanıyorum. Ne zaman patlayıp saçılacağım ortaya merak ediyorum.
Bak bu da son ihtarım; kendine bir iyilik yap ve lütfen beni daha fazla üzme.

Ciddi anlamda bir karar ver artık! Ya gel de ya git. Belirsizlikleri hiç sevmem ama sen belirsizliğin ta kendisisin öyleyse ben neden hala sendeyim?
yazma yazma, düğünümde göbek atışımı izlersin artık.
İyiyim güzellik, gidişinin bıraktığı tek şey hissizlik.Geçenlerde görüşmek istediğini söylediler. Sadece bana ondan bahsetmeyin diyebildim zira kendi kendime başka bir şey konuşmuyorum. Kendine çok iyi bak, yemekleri aksatma o ilaçları bırak ve git buralardan.Bu şehir ikimize de iyi gelmiyor.

Edit: Gitmiş.
Nişanlı kardesimle konuşuyoruz bugün. Senden bahsedince umursamaz davransam kurtuldum falan desem de 1 yıldır canım acıyor. Tam 1 yıl 10 gündür yoksun, yokuz.

Kardeşim zaten tanışmadan seni sevmiyor ve surekli de "seni cok üzüyor, seni kullaniyor, evlenecegim diye seni kandiriyor birak o çocuğu " diyordu.

Sahi oyle oldu ama ben mi cok salaktim. Bugun bile inatla "tamam ayrıldık evlenemedik ama ben çok sevildim" diyorum. Onlarsa sevseydi ile başlayan ve gunumuze uzayan cumleler kuruyorlar.

Sahi yoksa hic mi sevmedin beni.

Neyse yine kabullenmeyip asi olucam. Sevdin ama kendini daha cok sevdin
Kendi hayatini daha cok sevdin.

Kardesim yine diyor ki "paratoner bak iyiki diyeceksin karşına biri çıkınca. Iyiki onunla olmadi. Ben eski sevgilimi cok seviyordum ama karşıma oyle biri cikti ki nişanlım icin her gun iyiki diyorum. Ve iyiki diger cocukla olmamis diyorum"

Ben safca "ben kimse icin iyiki demedim ki. Ondan önceki sevgilimden ayrilinca onunla tanisinca bile iyiki demedim"
Dedirten cikmamis dedi kardesim.

Sahi sensizlige seneler sonra iyiki diyecek miyim. Senin eski nisanlinin evlenip asiri mutlu olup her gun senden kurtulduğuna iyiki dedigi gibi iyiki diyecek miyim. Sensizligin adi iyiki olacak mi?

Donem donem demiyor da degilim aslinda sakin kizma. Beni oyle delirtir oyle sinir eder, kriz gecirtirdin ki zaman zaman iyiki yok kendime geldim cok dedim ama butune bakarsak henuz bir iyikim yok.

Cocuklugumu gectigi evin balkonundayim. Ananemde.

Küçükken bu balkonda (beni ananem ve dedem buyuttu bilirsin) babamin hafta sonlari gelmesini bekler, kimseye caktirmadan aglardim.

Bugun senden cok bahsedildi. Gozumden iki damla yaş akiyor su an ve ben yine çocukluğum gibi kimseye belli etmemeye calisiyorum.

Cocukkende balkonun kenarina kumru kuşu gelir ve ben aglarken hep oterdi. Beni teselliye geldi gibi hisseder kumru kuslari ile konusurdum.

Simdi yine kumru kusu geldi ve ötüyor.

Kalbimden bir sey akti adeta.
sen farklıydın bana, yerin ayrıydı
kardeş, arkadaş,sırdaş ve bilmediğin bir çok sıfat daha ama şimdi değerin ne olursa olsun kırıldığımda gitmeyi öğrettiğin için yeni bir sıfatın daha oldu
Unutan, iyileşir...
sait faik abasıyanık, alemdağ'da var bir yılan, türkiye iş bankası kültür yayınları, syf.31/syf.33 - "panco'nun rüyası" adlı öyküden.
...
uyumadan evvel bir ara seni düşünürüm. iyisindir, hoşsundur ama kafamı kızdıran bir şey vardır sende. ne olduğunu ben de bilmem. geçen hafta bir rüya gördüm. iki kişi yolda gidiyorlardı. birini sana benzettim. yanındaki kim acaba, diye koşup baktım. ne tuhaf, yanındaki ben değil miydim?
-ya hu nereye gidiyorsunuz? dedim gözümle.
sen cevap vermedin. ben benden ayrı bir ben olabileceğini, bunun da ancak rüyada mümkün olabileceğini düşündüm. bir şeyler söylemek istedim. ama seninle beraber olan ben:
-sana ne, dedi, nereye gidiyorsak gidiyoruz.
cevap vermek istedim. benden ayrı olan ben konuşabildiği halde ben konuşamıyordum. rüyamın içinde rüyada olduğumu anladım.
./..
beraberce evden çıktık. yolda sana rastladık. erken erken nereye gidiyordun öyle? öyle tuhaf tuhaf baktın ki, sen uzaklaştıktan sonra çok güldüm.
-ne gülüyorsun? dedi babam.
-hiç, dedim.
halbuki seni düşünüyordum. tıpkı dün akşam rüyamdaki ben gibiydin. yalnız bir fark vardı. koşuğ bana gözlerinle:
-nereye gidiyorsunuz, beni de alın, diyememiştin.
işten çıkınca bir kahveye koşup prafarya oturduğum zaman yine aklıma geldin. yine güldüm.
o akşam erkenden eve döndüm. balık kızarmıştmıştı annem. yedi uskumru yedim. babam bir şişe bira aldmıştı. bir bardak bira içtim. patates haşlamışlar gündüzden. buz gibi soğumuştu. onları da yedim. sobanın başına kıvrıldım. elime küçük kardeşimin kitabı geçti. bir şey anlamadan okumaya daldım. mesuttum. bu saadeti bana sen vermiştin. her şeyi iki üç misli daha çok seviyordum. buna sebep sendin. sendin ama, yine bu işte en talihsiz de sendin. sana güveniyor, senin arkadaşlığından hoşlanıyor, ama sana durmamacasına gülüyordum. ne sobanın başındaki uykumda, ne de sonra yatağımda rüya görmedim.
sabahleyin uyanır uyanmaz aklımdaydın. güldüm. kalktım. bunu anlatmaya sana geldim. ne dersin?
Allah binbir türlü belanı versin şeytan karı
tosba sinirli
gözlerim arıyor
seni, gözlerini
hissetmek istiyorum
elimde elini, kalbinde yerimi
sevmek istiyorum
delice, korkusuzca
anlatmak istiyorum
derdimi, bana deva olacak sevgini
dinlemek istiyorum
derdini, kalp atış ritmini
duymak istiyorum
bana hitap edişini
bilme istiyorum
bitap düşmüş halimi, yorulmuş şu kalbimi
unutalım istiyorum
biyografine yazdığın mmm' nin nedenini '*''*'
Şirketlerinden birinde çalışmak isterdim. Ama senin şimdi işin gücün vardır ne bilirsin blog sözlük'ü. Neyse uzay mühendisliğinden mezun olunca denerim şansımı. '*'
Tetris teki Z taşı gibisin herşey çok güzel giderken bı anda tüm düzeni bozdun.
Eleman.

Yorma beni. Seni seviyorum '*'
Sanırım ne bu başlık bitecek ne de altına yazacağımız şeyler. Üzüldüm doğrusu "o" na değilde buraya yazmak zorunda olduğumuz için.
"Uyumadan uyandım
Yine aynı dünyaya
Karar verdim kalmaya
Baktım dedim ki aynaya
Acelen ne
Olacaklar olacak
Bir gün nasılsa
Yaşa yaşa yaşa yaşa
Seni sevenler var burda
Yaşa yaşa yaşa yaşa
Sevdiklerin var burda hala"
sal beni gideyim.
ey ruhum beni duyuyorsan ve bu yazıyı okuyorsan bana seslen. şahsen ben seni bulamıyorum.
öncelikle bir kaç gündür bozulan uyku düzenime anlam kattın. belki yine pişman olacağım, belki çok üzüleceğim, belki yıllarca gelmeyen göt gibi oyalandığım yüzük yine gelmeyecek ki inan artık sana dair beklentilerimi kestim ben. misal en son akşam üzeri 6 gibi mesajlaştık. bu saat oldu mesaj beklemiyorum senden. hayatım akıyor aynı saçmalığında.

ama adeta ilişkinin başındaki o heyecan, o heves o kadar bildik ama yeni ki.

tabi 10 ay ve senden sonra bir kişiyi hayatıma sokma denemem olmuştu ve bunları her zamanki gibi sorguluyorsun.

bir ara neyini beğendin o çocuğun diye sorgularken sen artık diyecek bir şey bulamayınca, sporcu ya, dik duruşu, başının hep ileri bakışı hoşuma gitti dedim. gerçekten artık her şeyi demiştim geçiştirmeydi bu.

senin olanca kıroluğun ama gerçekten ilişkimizdeki her zamanki halimizi özetleyen cümleyi kurdun " bende tepelere, gökdelenlere bakmasını bilirdim ama senden gözümü alamadım ki."

yolda yürürken koca adam sürekli bir yerlere takılman bana bakarken, hatta bir ara iki kolunla sık sıkı sarılmıştın bana öyle yürüyorduk ve iş yerinden arkadaşlarımın epey bir dalgasına maruz kalmıştım.

sahi karantine bitince buluşma planlarımız var ya. dönebilir miyiz o günlere bunca uzaklıktan, türkiyenin birer ucunda yaşamamıza rağmen.
zaman geçiyor, dere yatağından hızla akarcasına lakin ben kalıyorum; dere yatağı tıkanmış da biriken sular baskınlara yol açıyor gibi. haklısın dere yatağına ev yapan benim, haklısın evlerim enkaza dönüştü, haklısın ev de benim, evde benim.
çeşitli uğraşlar ediniyorum kendime ama sakın ola ki yanlış anlama, seni unutmuyorum aynı zamanda. ölüm var diyorum, her şeyi alıp götürecek mutlak güç. aramızda kalsın kadın, ben korkuyorum.
anti-depresanlar kullanıyorum, inanır mısın her şeyime engel oluyorlar, yaşamama, zamana. artık umudum kalmıyor buğday saplarından, artık sevemiyorum kedileri, kadınlara bakamıyorum artık, çocuklara hoş diyemiyorum, çiçekleri koklamıyorum ne zamandan beri, evden çıkmıyorum, muhabbetlere katılmıyorum, zorla kitap okuyorum, çabuk sinerleniyorum, az seviyorum.
aklımdan çıkar mısın artık, bunu ben istiyorum. zor kullanmıyorum, incirisin, bilirim.
neredesin, kimlesin, ne yapıyorsun, nasılsın: bilmiyorum.
bensizsin, seni düşündürmez. sensizim, beni harap eder.
tak ediyor canıma artık, 'yeter ulan, yeter nedir bu, nereden geldi. nasıl girdi aklıma da bir türlü çıkmıyor' diyorum da, senden kaçmak istiyorum ama her kaçışımda gelmek için bahaneler üretiyorum.

beni kendinden kurtar.

626 entry daha

düşün ki o bunu okuyor