diyarbakır

nedense halkın bir kesiminin antipatisini kazanmış şehirdir. memleketimdir. açık konuşacak olursam insanını sevmem ama şehrimi çok seviyorum.

baba mesleği nedeniyle 2 yıl yaşadığım şehir. dayanamayıp kendi memleketime döndüm sonra. genellemek istemiyorum ama çoğu diyarbakır insanıyla ciddi sıkıntılar yaşadım.

karışıklıklar olmasa yaşanabilir bi güneydoğu kenti.

doğuda doğuluların çok sevdiği ve beğendiği bir şehirdir. öncelikle gözlemlerim, aşırı sevme nedenleri kürtçe kullanım çok daha yaygın bir çok doğu şehrine göre. çöp konteynerlerinin üzerinde bile belediye isimleri kürtçe yazar. (gerçi bunu başka doğu şehirlerinde de çok gördüm)

van görsel olarak bana daha çok hitap etmesine rağmen entel kesim diyarbakırda biraz daha fazla.

şarap tadımı yapabileceğimiz kafeler misal mevcut. süryani şarap tadımı gerçekleştirmiştim bir kafede.

kadınlar diğer doğu şehirlerine nazaran biraz daha özgür gelmişti bana. daha fazla bakımlı, açık giyim vardı.

hep vanla doğuda kıyaslandığı için kıyas yapacağım ben de vana göre daha serbest duruyordu.

mesela van'da kılık kıyafetimize daha fazla bakılmıştı.

nevruza da gitmiştim. orada biraz sırıtmıştım doğrusu pembe montum, mor ayakkabılarımla arkadaşların "batılıyım diye bağırıyorsun kızılbüyü" takılmalarına maruz kalmıştım.

gezme amaçlı gazi köşkü, on gözlü köprü, o zamanlar sur olayları yaşanmadığı için surlar,hasan paşa hanı güzeldir.

hasan paşa hanında kahvaltı önerebilirim. ve hanın içerisinde de hediyelik eşya alabilecekleri dükkanlar fazlaca.

ciğerci umut çok meşhurdur. ve gerçekten çok lezzetli ciğeri.

yine çok meşhur bir tatlıcısı vardı. ismini hatırlamıyorum ama babam eski baklava ustasıdır ki babamdan bile güzeldi baklavası açıkçası.

memleketim, okul okuduğum ve yaşadığım şehirdir. kaderi istanbul ile aynıdır; şehrin kendisi harikadır ancak içindekiler 5 kuruş etmiyor.

merkezi, olası bir savaş halinde göreve gideceğim seferberlik yerimdir

Tarihi surları ve kültürel zenginliğiyle öne çıkar.