derdini paylaşmayan insan

paylaşmayan demeyelim, olmaz mı? belki derdi paylaşılmayacak kadar kötüdür ve yahut derdini anlatacak kadar düşüncesi yoktur. (bkz: zarar verir dertler. içimizde eritelim.)

benim..

edit: sorulmadan konuşmaz, sorulsa da asgari kelimeler telaffuz etmek suretiyle diyalogu hemen bitirir. Çookk düşünür. Yazmayı, okumayı sever, nispeten insanları dinlemeyi de sever ancak onu kolay kolay konuşturamazsınız.

blog sözlük dertleşecek insan veritabanı başlığından habersizdir.

İnsanların kendisini veya anlatacağı olayda durumda geçen birini gereksiz yargılamasından korkan insandır.

insanın onu bütün kalbiyle dinleyen bir dostunun olması bu sıkıntıyı çözer, mesele o dostun eksikliği. böyle olunca içine kapanıp kendini kalabalıkların içinde yalnızlığa mahkum ediyorsun. yada Allah inancın varsa, oturup seccadenin üzerine bir güzel döküyorsun içini. seni ayıplamayan, kınamayan, bırakıp gitmeyen gerçek dosta...

olay ne kelimelerin kifayetsizliği ne de gereksiz yargılama. bu tamamen derdin anlatılacağı kişi ve dert sahibi arasındaki ilişkiden gelir. dert sahibi kişi karşısındakini derdini anlatmak ve paylaşmak için yeterli görmez. çünkü bazı insanlar vardır derdini söylerken azaltır belki diye söylersin arttırır. Hayatında böyle kişilerle karşılaşmış akıllı insanlar gidip de bunlara derdini anlatmaz sonrada adı ketuma çıkar.

birde kendini ifade etmek istemeyen insan türü vardır bu gruba giren. Onlara da söylemek istediğim tek bi cümle var arkadaşlar, kendini sen anlatmak istemezsen seni senden daha iyi kim anlatabilir?
hayatlarımızı en az pişmanlıkla yaşayalım be daha kaç kere gelicez şu dünyaya.

derdi olmaması gerektiğini bilmektedir.
derdinden prim yapmak istememektedir.
dinleyeni yoktur çünkü zırvalıyordur.
derdini anlatmaması gerekir, alengirli işlerdir, vs.

Blog yazar tanımadığım biri okusun diye.

herkesle dert paylaşılmaz, alır tuzu basar yaranıza sonra. yalnız konuşun içinize kapanmayın, hiç olmuyorsa ağlayın.

içine ata ata bunalıma girmesi olası insandır.ama ne demişler"mutluluklar paylaştıkça çoğalır,üzüntüler paylaştıkça azalır."insanız hepimiz,herşeye mükemmel çözümler bulamayız,bazen bazı işlerin içinden kendimiz çıkamayız,bir yardım eline ihtiyaç duyarız.dertleşecek bir dost tutunacak bir omuz ararız.çekinmeyin arkadaşlar.güvendiğiniz insanlara dertlerinizi anlatmaktan çekinmeyin.rahatlarsınız.

(bkz: sosyalith)

derdimi yalnız yaşamayı seviyorum ve gerçekten beni bunaltacak ve psikolojimi bozacak seviyeye gelmedikçe kimseyle paylaşmıyorum ve olgun bir insan olduktan sonra, 1-2 durum hariç hiçbir derdimi kimseye anlatmadım. bu bir marifet mi? hayır değil lakin bunun kendimce sebebi şu;

çevremdeki insanların bana çözüm sunabileceğini, derdimi bitirebileceğini ve iyi bir şekilde dinleyebileceğini düşünmüyorum. bir diğer sebep ise; gün geliyor bu paylaştığım özel durumları bana karşı silah olarak kullanmaya kalkabiliyorlar. zamanında başımı yaktı lakin artık bilinçli olduğum için kafam rahat. zaten rahat ve umursamaz bir insan olduğum için günlük hayatta gerçekleşen olayları kafama takmıyorum. bir sağlık konusunda biraz takıntılıyım o kadar. o da olsun daaa.