Geçecek sanıyorsun, geçmiyor.
Geçirecekler sanıyorsun, geçirir gibi yapıyorlar, sonra daha büyük bir boşluk bırakıp geçirmiyorlar.
Bu denemelerin sonunda ise anlıyorsun hiçsin, kimsin ki sen, hiç.
düşündükçe kafaya balyozla vuracak olan his.
kendinize kompleksler yarattırmayın.
herkes izlemiştir: her çocuk özeldir.
hepimiz özeliz.

Bir kere yapıştı mı üzerine, hiç gitmeZ. İkinci bir deri gibi, sökmeye kalksan kanarsın. Acırsın. Kalsın desen, tenin oksijensiz...

Ayna karşısında denemeler yaparsın. Aslında bilirsin. Değerlisin. Sen değersin. Ama ipin ucundadır inancın, itmeyi bırak, biri yanlışlıkla üflese düşersin.

Bazı zamanlar ayırt edemezsin mesela, değersiz olduğumu mu düşünüyorum, değer vermediklerini mi? Ya da verdikleri değerden daha fazlasını hak ettiğime inandığım için şımarıklığımdan mı bu sanrılar?

Ne fark eder?
Ne fark eder?
(bkz: işsizlik) ile tavan yapan duygudur. neyse ki (geçici de olsa) iş bulunmuştur ve kafa ağrısının yerini, bacak ağrısı almıştır.

değersizlik hissi