Sevdiğim ancak Oyunlarda çok fazla tekrarın olduğunu düşünmeye başladığım program. Sürekli Beğenilen, tutulan karakterlerin üzerine yazmak kolaya kaçmak gibi geliyor bana. Hele ki Mizah sürekli tükenen bir olguyken... Sevilen karakterleri sinemada görmek daha güzel olabilir. Gerçi Her hafta yeni skeçler yazmak, karakterleri oturtmak da zor olsa gerek. Neyse Eleştirsem de başarılı buluyorum ve izlemeye devam edicem
Eski kadronun özlemi ile yanıp tutuşurken izlemenin zevk vermediği komedi programıdır.

canımla yemek yerken açıp izlediğimiz, bazı skeçleri beğenmesek de bazılarını ciddi başarılı bulduğumuz hatta bazı esprilere oha seyirci anlamadı tepkisi verdiğimiz program. seyircisiz oynananlarda da durdurup durdurup seyirci buna gülmüştür, bak bu komik değildi gibi tespitlerde bulunuyoruz. bazen rüyamda yılmaz hocamı görüyorum, repliğimi unuttuğum için kızıyor bana(': sonra uyanınca iç çekip gerçek olmadığına üzülüyorum. kıymeti bilinecek bir değer, tiyatronun bir parçasında da olsa yer alabilmek.

bunlar bir yana ben yılmaz erdoğan'ın bu işlerini'*' takdir ediyorum. öğrencilerine tüm ülkenin gözü önünde eğitimini veriyor ve oldukça başarılı. bu her yiğidin harcı olacak bir şey değil. ve öğrencilerin gelişimini, oynarken hareketlerinin gittikçe rahatlamasını, mimiklerini daha belirgin kullanabilmelerini takip etmek/ ilk zamanlara göre olan farklılıkları ayırt edebilmek ilgimi çeken bir durum. bu yüzden bu tarz projeleri severim. umarım bir gün ben de böyle bir projede yer alabilirim.
Genelde çoğu zamanım yapmam gereken iş, ders ve yoğunlukla geçerken bazen kafa dağıtmak, bazen kendime izin vermek adına açar izlerim. Özellikle depresyona girdiğim (ya da öyle hissettiğim) vakitlerde yanıma sevdiğim yiyecekleri alarak izlemek terapi etkisi verir bana. Evet, insan kendini biraz tanıyınca nasıl iyi hissedeceğini bulabiliyor. En azından bi başkası beni çözsün diye paralar harcamıyorum.

çok güzel hareketler bunlar 2