Genelde çoğu zamanım yapmam gereken iş, ders ve yoğunlukla geçerken bazen kafa dağıtmak, bazen kendime izin vermek adına açar izlerim. Özellikle depresyona girdiğim (ya da öyle hissettiğim) vakitlerde yanıma sevdiğim yiyecekleri alarak izlemek terapi etkisi verir bana. Evet, insan kendini biraz tanıyınca nasıl iyi hissedeceğini bulabiliyor. En azından bi başkası beni çözsün diye paralar harcamıyorum.
canımla yemek yerken açıp izlediğimiz, bazı skeçleri beğenmesek de bazılarını ciddi başarılı bulduğumuz hatta bazı esprilere oha seyirci anlamadı tepkisi verdiğimiz program. seyircisiz oynananlarda da durdurup durdurup seyirci buna gülmüştür, bak bu komik değildi gibi tespitlerde bulunuyoruz. bazen rüyamda yılmaz hocamı görüyorum, repliğimi unuttuğum için kızıyor bana(': sonra uyanınca iç çekip gerçek olmadığına üzülüyorum. kıymeti bilinecek bir değer, tiyatronun bir parçasında da olsa yer alabilmek.

bunlar bir yana ben yılmaz erdoğan'ın bu işlerini'*' takdir ediyorum. öğrencilerine tüm ülkenin gözü önünde eğitimini veriyor ve oldukça başarılı. bu her yiğidin harcı olacak bir şey değil. ve öğrencilerin gelişimini, oynarken hareketlerinin gittikçe rahatlamasını, mimiklerini daha belirgin kullanabilmelerini takip etmek/ ilk zamanlara göre olan farklılıkları ayırt edebilmek ilgimi çeken bir durum. bu yüzden bu tarz projeleri severim. umarım bir gün ben de böyle bir projede yer alabilirim.

2 entry daha

çok güzel hareketler bunlar 2