çocukluk korkuları

Tuvalette karadul yuvası olması.

küçükken asansöre binmeye çok korkardım. tek başıma asla binmezdim. hep şey diye korkardım, ya asansörü bağlayan ipler koparsa ve aşağıya düşersem? of çok saçma ama bazen hala aklıma geliyor. ayrıca şuanki en büyük korkum (bkz: deprem) allah hiçbir ülkeyi, şehri, insanı deprem ile sinamasin. cok zor

Tuvalet deliğinden kocaman bir fare çıkmasından korkmak örnek gösterilebilir. Ters oturup, gözümü deliğe dikip, hızlıca çıkmaya bakardım tuvaletten.

Ananem.cocukken yaramazlik yaptigimda pencereden elini uzatip beni yakalamaya calisarak acayip sesler cikarirdi.yasli oldugu icin ellerinden korkardim.birgun catali kaptigim gibi eline sapladim.kani gorunce korkum gecti.insan oldugunu anladim.

palyaçolar ve bohçacılar

Büyüyünce geçmeyen korkular olması muhtemeldir. Misal altı boş olan şeylerden korkmak.
(bkz: Köprü)
(bkz: Uçurum)
(bkz: Balkon)

kepçe'*'
palyaço

chucky küçücük çocuğa izletilirmi o film . Bunun yüzünden halla oyuncak bebeklerden nefret ederim.

Gülmeyin ama küçükken elektrik süpürgesinden çok korkuyordum :(

biz 4 kardeştik ve son 3 ümüz birleşince evde yer yerinden oynardı. Annem de bize mukayet olamadığı zamanlarda artık sizden bıktım, kaçıyorum bu evden diyerek çıkar giderdi. '*' biz de 3 salak olduğumuz yerde ağlamaya başlardık babam gelene kadar. Çünkü benim akıllı annem babamı eve girmeden yakalar sanki babam onu vazgeçirmişçesine bir edayla eve dönerdi. yani uzun lafın kısası (bkz: Annenin evi terk etmesi)

dünayayı tam olarak tanımadan, başkalarının türlü korkutucu hikayelerine inanarak yaşanan durumlar.
Bense ayakları ters dönmüş şekilde yürüyen yaratıklar görmekten çok korkardım. Hiç gördüm mü? Hayır.

büyümek.

benim şu an ifade edeceğim, öyle nesneye dayalı bir korku değildi. evet o tarz korkularım da vardı fakat bu biraz daha değişik.

ben misafirliğe gittiğimiz bir evde ya da arkadaşımla oyun oynamak üzere bulunduğum bir evde o evin çocuğundan bir şey istemeye korkardım. vermez falan diye değil. ondan istediğim şeyi (istediğim her ne ise, bir bardak su bile olabilir)o da gidip annesinden isteyeceği için çekinirdim. sanki çocuğun annesi, "bak bak, oğlumu nasıl da kullanıyor" diye düşünecekmiş gibi gelirdi. Ya da bazı çocuklar biraz şımarık olur, güzel güzel oyun oynarken durduk yere gidip annesinden hiç olmayacak bir şeyi ister, sallıyorum akşam için hazırlanmış ve o an sunulmak üzere hazırlanmamış bir tatlıyı ya da misafir çocuğuna çıkarılmayacak kadar kaliteli/pahalı bir oyuncağı getirtir annesine. işte böyle durumlarda ben hep yerin dibine girerdim. halbuki ne dolaptaki yiyecekten haberim var ne de o pahalı oyuncaktan. ama ne hikmetse çocuğu ben kışkırtıyormuşum da çocuk o istekleri o yüzden dile getiriyormuş gibi olurdu. belki de anneler çocuklarının huyunu biliyor ve bana hiç kabahat bulmuyordu ama ben hep suçlar bakışlarla gözlerinin beni aradığını ve sorumluluğun bende olduğunu düşündüklerini hissederdim.

umarım gelecekteki evladım(umarım var olur) ne o şımarık çocuk gibi olur ne de benim taşıdığım korkuları taşır...

gök gürültüsü, çok net. ağladığımı bilirim.

Sifon sesidir net. Böyle suyu geri içine su çekerken çıkardığı ses varya çığlık gibi olan. Sifonu çekince hemen koşarak uzaklaşırdım.

banyoda ellerimi yıkadıktan sonra arkadan canavarın koşması yüzünden salona kaçmam.

Annemin ve babamın nedensizce hergün ölüceğini düşünmek. Onlar öldümü tek başıma ben naparım diyip bazen abartıp ağlamak. En büyük korkum buydu sanırım.

Beşinci boyut izleyenler bilir o göt korkusunu zamanın da fanıydım xd xd xd.

Palyaço, bez bebekler, tarçın nurçin ve arkadaşları, kakule .. İnanılmaz korkuyordum özellikle palyaçodan bir kere elinde kelepçe olan bir palyaço görmüştum, ondan sanırım. çocukları güldürmekten çok korkutuyor bence, tarçının o kafası birde, izlemeye korkuyordum resmen nasıl konuştuklarını algilayamiyordum ve gözlerini hic kırpmıyorlardı, birde rahat koltuk diye bir çizgi film vardı bilen bilir. oradaki kızdan çok korkuyordum, ondan hâla korkuyorum -ne korkmuşum be-