çocukken hayal edilen tanrı şekli

Bulut

Küçükken tanrı benim için gökyüzündeki bir buluttu. Dünyayı da bulutun olduğu yerden tamamen görülebilen bir mekan zannediyordum. Tanrı bembeyaz, tertemiz, saf ve güzeldi.

Sonra mensubu olduğum inanç sistemi tanrının bir bulut olmadığını öğretti. Tanrının bir şeklinin olmadığını da öğretti. Ayrıca tanrının tüm iyiliklerin sahibi olduğu gibi, kötülüklerin de sahibi olduğunu, hatta tuzak kuranların en hayirlisinin da tanrı olduğunu öğretti.

Böylece tanrının aslında daha sert mizaçlı olduğunu fark ettim. Evet boyle oldu.

Eksi basacak mümin kardeslerim için pesin not: bu entryleri eksilemek üzere okuya okuya kafanız açılacak '*'

Dolunay. Baya baya gökyüzünden bize baktığına inanıyordum. Her zaman orda olmazdı bir de, gizemliydi falan. Dolunay olduğu günler kendimi güvende hissederdim konuşurdum falan. Çocukluk işte

Yarısını kız yarısını erkek sanardım, bunu sebebi ise komşunun çocuğu bana öyle anlatmıştı hatta onunla konuştuğunu söylemişti. Ben de onun gibi uçan balona binip bulutların üstünde onunla konuşmayı hayal ederdim hep.

minareyi allah sanmak...

Yalnız değilmişim. Benden başka da minare diyen olmuş. Sevindim :D
Tek bi Allah olduğunu söylüyorlardı. Yaşadığım ilçede de bütün camilerin tek minaresi var. Her mahallenin tek bi Allah'ı olduğunu, onun da minare olduğunu sanıyordum.
Bir gün, "dedemlerin bi Allah'ı var, bizim bi Allah'ımız var, anneannemlerin bi Allah'ı var.." dedikten sonra geri zekalı abimden tokat yemiştim. Hoş, o da benden pek büyük değildi. E tamam, minare Allah değildi. E, Allah kimdi? İbrahim değilmişim demek ki, arayışım yediğim tokat sonrası sona ermişti.
Not: çocuklara şiddet uygulamayın. Bunu din ya da dinsizlik adına hiç yapmayın.
Tanım: çocuğu, ibrahimî bir arayışa götürebilecek düşüncedir.

ben hep zübeyde anne mezarının yanındaki caminin imamı zannediyodum. valla bakın.
ilk kez imamı orda gördüm, babam amcam falan çok saygılı davrandılar, sonra dua ettiler falan.
öyle zannetmişim işte.

ezanı okuyan kişi olduğunu düşünürdüm.

ablam üst komşumuz sanırmış. nede olsa allah yukarıda.

entryleriyle güldüren konu.
allah affetsin, ben hep sihirli annemdeki perihan teyze gibi küresinden bize bakıyor sanırdım.
e ne görürsek ondan etkileniyorduk, çocuğuz ayol.

cami minaresine kaş, göz, burun, ağız eklemişim zekaya bak .

Sokak lambasını allah sanıyodum. Çok yüksek boylu ve ordan herkesi görebiliyor, ışık saçıyor diye.

cami minaresine benzetiyordum ben :D

Haşa bende küçükken leyla ile mecnun daki aksakkallı dede gibi düşünürdüm.Ama kocaman bulutumsu bir şekilde göklerde dolaşanından

Gozleri buluttan yuzu tüm gökyüzünden olusurdu. Bazen de atatürk e benzerdi hayallerimde ..

Koskoca ışık kümesi, çok da zorlamazdım kendimi bu tarz derin konulara. Zaten ben hep üşengeç bir çocuktum

Bembeyaz, uzun ve ince bir gölgemsi varlık. Rüyama girmişti küçükken. Boyu sonsuza yakinsiyordu. Kafami kaldırdığımda bitiş noktasına gözüm varamadı. Cool ve korkunctu.

Yüce honos tabii ki sjdkckd