çocuk büyütmek

Zor iştir ve danışma hizmeti gerektirebilir. Aile danışmanlığı alanında uzmanlaşmak istediğim bir konudur. Bu konuyla alakalı çok sevdiğim bir yazar arkadaşımın çocuk büyütmek konusunda hazırladığı bir yazısı var. Okumanızı şiddetle tavsiye ediyorum... Çocuk ve Çocukları Büyütürken Yapmış Olduğumuz Hatalar

çocuk yetiştirme uzmanlarına inanılmaz derecede uyuz olmaktayım, sanki her çocuk aynı kişiliğe sahipmiş gibi tek düze reçete çözümlerle çocukları formatlamaktan başka bir halt etmezler. tam da bunu söyleyen muhteşem bir kitabı görünce paylaşayım dedim.

Paranoyak Anne-Babalık

"Aşırı kaygılı, çocuğunun üzerine fazlaca düşen ve sınırları "belli" uzmanlarca çizilmiş projelere göre davranan anne-babalar, aslında farkında olmadan çocuklarının hayatını karartabiliyor."

herkesin bir şekilde yaptığı ama başaramadığı sanattır.

çocuk boş bir tuvaldir resim yapmayı bilene ama herkes iyi bir ressam olamıyor işte.

Sanattır. Maalesef herkesin başaramadığı bir sanat. Bir gün elimde olsa bu işi ehliyet sistemine dönüştürmek isterim.

Cesaret isteyen bir sanattır. Sonuçta çocuğa bir şeyi yanlış verdin mi o davranış birey kendini düzeltmeye karar verene kadar devam ediyor.

bir arkadaşım çocuk büyütmenin sanat olduğunu. bir heykeltraş gibi fazlalıkları ana yapıyı (kalbi) incitmeden yontarak, eksikleri bir model bularak tamamlamasına aracı olmak. ve en son süsleyerek taçlandırmak.

Türk aileleri için oldukça zor bir işmiş gibi algılanan durum. Çocuğa bir birey gibi davranmadıkları için hem kendi hayatlarını çocuğa entegre ediyorlar hem de çocuğun kendini bir birey gibi hissetmemesine neden oluyorlar. Yakın çevre gözlemlerim hep bu yönde.

Bu nedenle cennet annelerin ayakları altındadır.

Herkesin kendi doğruları vardır. Toplumsal normlara uygun ahlaki değerleri aşılamak ile iş bitmiyor. Çocuğun her zaman çocuk kalacağını düşünen ebeveynler evlatlarının üstüne yük binmemesi için çaba harcarlar. Onun kendi fikirleri olabileceğini unutup kendi fikirlerini ve hayallerini çocuklarına empoze etmeye çalıştıkça ve bunun akabinde başarısız oldukça kuşak çatışması da baş gösterebilir. Kendine güveni olmayan, meyve soymayı dahi bilmeyen bireyler yetişir.

Kendimden on sekiz yaş küçük bir kardeşim olduğu için aşağı yukarı öğrendiğimi düşündüğüm eylem.
Acıktığında yemeğini yediriyorsun, uykusu gelince yatırıyorsun. Terlediğinde sırtına bez koyuyorsun. Birtakım ihtiyaçlarını karşılamasına yardım edince kendiliğinden büyüyor kısacası. Zaten mühim olan da büyümesi değil yetişmesi.
(bkz: Çocuk yetiştirmek)

Edit: imla

zor olmasının yanında çok kıymetli olan bir süreçtir, herkes çocuğunu güzel yetiştirse keşke

zor iştir bir o kadar da keyiflidir. Çocuklarla birlikte olmayı yetişkinlere birlikte bulunmaya yetmiş kez tercih ederim.

değişen sınav sistemleri ve eğitim sisteminin durumu nedeniyle son zamanlarda daha çok zorlaşan mesele.

pek az insan başarılı bir şekilde bitirebilir bu görevi.

çok sıkıntılı mesele olduğundan hayatım boyunca hiç yeltenmeyeceğim eylem.

Bilenler bilir istanbul AVM cenneti bu cennetin 7.katlarında bir olan bir AVM de çalışıyorum bi kaç gündür etkinlikler falan. Az önce şöyle bir diyalog duydum.

Çocuk:sen bana oyuncak aldın mı bugün?
Baba :hayır kızım..
Çocuk : e sen ne biçim babasın?
Baba:. ..

Nasıl bir nesil yetişiyor hayretler içerisindeyim.