en gereksiz geleneklerimiz listesinde ilk ona girecek bir uygulama.
yıllarca bu tarz kalıpları normal karşıladım ta ki yakın zamanda bir cenaze evi hizmetçisi olana kadar. insanların o sofrada yaptığı dedikoduları, taziyeye değil uzun zamandır görmedikleri akrabalarını görmeye geldiklerini, gülüşmelerini, ölenin ardından konuşmalarını duyunca yaşadığım aydınlanma ve onu izleyen nefreti tarif edemem.
alalade bir misafirlikte bile söylenmesi nahoş olan sözleri utanmadan sarf eden herkesi kovmak istedim, yapamadım.
henüz ölenin yakınları ağızlarına bir lokma koymamışken aç gözlerini doyurmak için dua okunan odaya yemek sonrası çayı siparişi veren ruhsuzları da gördü bu gözler.
velhasıl taziyenin amacından sapıp ziyafet bekliyorsanız lütfen gelmeyin, destek değil köstek oluyorsunuz.
Bu insanların beklentisinden yola çıkan bir türk geleneğidir. Genelde hizmet eden de cenaze sahibinin yakınlarıdır. Hem bu yakınlara hem de cenaze sahibine daha buyuk yüktür bence insana acısını bile yaşatmaz düzgünce

Ben konyalıyım. Bizim burada ölü evine insanlar yemek yapıp getirirdi eskiden, artık çoğunlukla cenaze sahibinin etlekmek yaptırması şeklinde evrilmiş olsa da bazı yerlerde bu hala böyle. İnsanlar yaptıkları yemeklerle gelir, yardımlaşarak sofra kurup beraber yemek yerler. Sofra paylaşıldığı gibi acılar da paylaşılır. Doğrusu da budur bence.

cenaze sahibinin taziyede yemek vermesi