blog yazmaya iten sebepler

zira bu hayata başka türlü iz bırakamayacağım

beni blog yazmaya ittiklerinde blog yazarak para kazanıldığını bilmiyor olduğum sebeplerdir.
bakkalımızda müşteri olmadığı zamanlarda, ince sigara kartonlarının beyaz arka yüzeyine yazılar yazardım ve bir gün bu yazıları başka insanlarla paylaşmayı istedim.

blog yazmaya başladıktan yaklaşık iki yıl sonra bu işten para kazanılabildiğini görüp, para kazanmaya başladım. fakat şundan eminim ki zamanında beni blog yazmaya iten sebep para olsaydı şu an "blog yazarı" sıfatım olmayacaktı.

çok konuşkan birisi olunmamasına rağmen düşüncelerini insanlarla paylaşma isteği.

kimsenin seni anlamayacağını bilmek, içinden taşanları sığdırabileceğin tek yer internet. ben o yüzden açtım.

yeri gelince içini dökmek yeri gelince bilgilerini paylaşıp ölümsüzleştirmek.

kendi kendine konuşmaktan bıkmak

Yazı yazma yeteneğinden yoksun yönümü güçlendirebileceğime dair inanç. Her gün yazı yazmalı insan öyle gelişir ancak kalem düşüncesinden mütevellit bir blog açtım. Hala bir arpa boyu yol gidememiş olmak çok acınası.

hani içindekileri bağıra bağıra haykırmak istersin ya, hani bir derdin olur veya söylemek isteyip de söyleyemediğin cümleler/düşünceler olur, hah işte onlar blog yazmaya iten sebeplerdir bana göre.

Yalnızlıktır

Yazmanın hayatımda ki yeri ve anlamı çok fazla. Blog yazmak ise benim için çok yeni bir şey. Yazdıklarımı yakınlarımdan başka biri ile paylaşmayı çok seven biri değilim. Lakin yakınlarım bunu benden çok seviyor.
Blog yazmaya iten en büyük sebep;umut. Belki birilerini, bazı konularda olumlu düşünmeye, iyi şeyler için çabalamaya, okumaya, yazmaya, araştırmaya yani ilerlemeye yönlendirebilirim umudu ile açtım.

ben ilk blog açtığımda, blog açtığımdan habersiz evin içinde internet sitesi kurdum galiba diye bağırıp çağırıyordum, yazı girmeyi üç ay sonra tasarımını değiştirmeyi bir yıl sonra öğrendim. ne parasından haberim vardı, ne de popülerliğinden. gel gelelim para da kazandırmıyor zaten.

içten içe gazeteciliğe karşı duyulan bir ilgiyle alakalı olduğunu düşündüğüm durumdur.
benim böyle gündem değerlendiresim ya da sosyal bir konuda kişisel tecrübelerimi paylaşasım geliyor. bunu da haber peşinde koşulan gazetecilikten ziyade yorumsayıcı gazeteciliğe benzetiyorum. böyle bir gazetecilik türü yoksa da artık var olsun.

Yazı yazmak veya duygularını yazıya dökmek bir nevi terapi gibidir. Bu yüzden olsa gerek etrafımda da blog yazan kişilerden gözlemlediğim kadarıyla;
-iç dökmek,
-bir ürüne/kitaba/filme v.b. dair deneyim ve izlenimlerini paylaşmak,
-edebi birkaç şey karalamak,
Gibi ve daha arttırılabilecek unsurlardan dolayı bir blog sahibi oluyor ve blog yazıyorlar.

günlük hayatta kimseyle konuşmamak en önemli sebeptir.