blog sözlük itiraf

buraya fazla uğrayamamak içimde hep bir kavgaya neden oluyor ve bugün bu kavganın galibi olan tarafı dinliyor, feci şekilde gak!lıyorum.

vazgeçemiyorum...

Sesini özlemişim.

insanlardan korkuyorum,sosyal medyadan..düşüncelerim sıradanlaştı.kendime de küsmüş gibiyim.kaçıp gitme hayalleri dönüp dolaşıyor beynimde.kendimden bile kaçsam,kendime yeni bir ben bulamaz mıyım?

Temizlik yapmaktan nefret ediyorum. Artık.

bu başlığı artık okumuyorum; itirafa bak 10/10.
ayrıca bu ayın kitabını seçene kırgın ve kızgınım, bu itiraf değil.

asmr delisiyim.

Canım acıyor, ruhum sıkılıyor. Sahi sözlük Allah beni sevmediği için mi herkes benden nefret ediyor?

Bir kızı bin kişi ister, bir kişi alır. Geçmiş olsun.

Bizi biz yapan eylemlerimiz mıdır, yoksa düşündüklerimiz mi? #137175 '*'

Aslında itiraf denilemez, buraya yazmamın sebebi uygun başlık bulamamam, bu saatte o kadar çok arayamamam ve başlığın biraz daha serbest kullanıma uygun olması.
Selam millet, birden sözlüğe yazmak istedim. Aslında daha önce de istiyordum ama hani bazen istersin, istersin ve birden karar verirsin ya, öyle :d umarım anlık değildir ve devam eder. Seni özledim sözlük'*'
Ve ben hala aynı benim ')

ondan ayrılalı yaklaşık 1 yıl olacak 2 ay sonra. hala onu seviyorum. onun sürekli okuyup görebileceği bir mecrada şizofrence ondan sonra ilişkim oldu ve çok mutluyum havaları yaptım olmadı aslında. birisiyle bir ay görüştüm. etkilendim de aslında. yattım da kendisiyle. sevişerek unutmayı denemek istedim. ikiyüzlülük yapamam. onunla sevişmek cinsel olarak mutlu da etti. ama sabahındaki pişmanlık ağır bastı her defasında. sonra da bu virüsü bahane edip görüşmeyelim dedim. o da tam tersi sevgili neden olmuyoruz ki cümleleriyle geldi.

bir erkeğe uzun uzadıya açıklama yapmaya üşeniyorum artık. etkileyemedin beni dedim geçtim. başa zaman olsa anlatırdım. durmaksızın anlatırdım. eski sevgilimi unutamadım derdim. hatta bazen bana asılan erkeklere anlatıp akıl almışlığım bile çoktur ama artık imkansız olduğunu her şeyin bildiğim için akıl almaya da gerek yok.

öyle işte sözlük, haziranda tam bi yıl olacak ayrılalı ve ben hala onu özlüyorum. seviyorum diyemem belki ama çok özlüyorum. onunda özlediğini biliyorum ama öyle bir bitirdik ki ilişkiyi birbirimize yazamıyoruz bile nasılsın diye. özledim diye yazması göt ister zaten. o göt bizde nasılsa yok

şu an herkes dışarıda. sokaklar, caddeler çok kalabalık.

içimi buruk hale getiren de bu. hareketliliği özlemişim. lütfen bir an önce bitsin şu dönem.

''iyiyim'' dediğim hiç bir zaman aslında iyi değilim.

Kayıt olurken pek fazla bir beklentim yoktu bu mecradan açıkçası. 1 saat takılır 2-3 başlık okur çıkarım demiştim. Ama sözlük beni yanılttı... İyi niyetli insanlar, sıcak bir ortam, aşırı derece olmayan kalabalık hoşuma gitti açıkçası. Ekşiye bile giresim gelmiyor :) ortam bozulmaz daimi olurum umarım :)

Uzun zaman sonra yine yalnız hissediyorum.

insanlar beni anlamıyor(muş). üzülüyorum, içtenlikle üzülüyorum.
ben üzülecek insan değilim halbuki, beni üzmeyiniz : (

Baskasinin ipiyle kuyuya inmenin cezasini cekiyorum. Sanirim olene dek bu devam edecek. Belli bir yasa kadar iyi kotu bir yere kadar getirdigim hayati bir anda bok etmek en fenasi.

keki fırına koyduktan sonra eve yayılan kokuyu çok seviyorum.

ortaokul ikinci sınıf(yedi) epey günleri geçirdiğimiz kız arkadaşım ve arkadaşları beni bir yere davet ettiler, neresi olduğunu anımsayamıyorum ama böyle eğlence için gidilecek bir yerdi. neyse okulda sözleşildi, saatler tamam, buluşma yerleri tamam çıktık okuldan evlere dağıldık. oturduğum yer ilçenin en yüksek mahallesi, bende mahallenin artık ilçe merkezi ile aynı düzleme yaklaştığı bir yerde oturuyorum. dağın etekleri gibi düşünün... mahallenin en tepesindeki arkadaştan sonra sırayla aşağı doğru toplanarak bana gelecekler. son ev benimki. neyse işte evlere gittik ulan kıza tamam dedik, kız arkadaşlara tamam dedik ama bizimkiler işte, evde hiç harçlık yok. neyse bir umut bekliyorum ama bir yandan hazırlandım. gelenlerin üç-dört kız ben tek erkeğim ve biraz hoş gözükmeliyiz değil mi?saate bakıyorum içim kıpır kıpır hem üzüntüden hem stresten hem de heyecandan, nihayetinde umduğum gerçekleşirse pek keyifli bir gün geçirmiş olacağım. ben bekliyorum bizim ana-baba işten erken geleceğe benzemiyor, yattı bizim iş diye düşünüyorum ama arkadaşlara ve kıza nasıl söyleyeceğim? hem utanıp yerin dibine gireceğim hem de "ya gel bizdensin, lafımı olur" falan ayaklarına yatacaklar ve bu da canımı sıkıyor. Neyse canlar evin tüm perdelerini kapattım, birinci katta oturuyorum diye, telefonun sesini kıstım arayacaklar ama açmayı bırak görmek bile istemiyorum aradıklarını. geldiler bayağı uğraştılar bana ulaşabilmek için ama ben süslenmiş, parfümünü sıkmış kot pantolonunu giymiş bir vaziyette yatakta uzanıyordum. sonra gittiler, kaşlar çatık. bende o utançla hayatıma devam ettim onlarda bir daha dönmediler zaten...