blog sözlük itiraf

bu aralar hayatım müthiş gidiyor. teşekkürler tanrım. umarım maraş dondurmacısı gibi uzattığın kısmeti geri çekmezsin. teşekkürler.

uzunca bir düşünce molasından sonra blogsözlük ailesine daha aktif katılmak niyetiyle geri döndüm sözlük. ha gitmiş miydim ki hiç orasını ben de bilmiyorum inan, belki de ilk defa gelmişimdir kim bilir? ben bilmem ashsahahshahs şakası şöyle dursun umarım o eski samimiyeti, güzel ortamı kaybetmemişizdir. kaybettiysek diye çok korkuyorum çünkü.
hayatımla ilgili de kararlar aldım bu düşünme sürecinde. kararlar aldım, düşündüm, taşındım. Taşındım dediysem o bile mecazen değil, taşındım. neredeydim de nereye geldim emin değilim ama önceden kendimi bulduğum yerde değilim artık sözlük. kendi hayatımda bile bir yer pay edemedim kendime, iç dünyamın kalabalığından. bayram temizliğine girişir gibi giriştim hayatıma. Altını üstüne getireyim, bi havalansın ortalık dedim ama ne bayram geldi ne ben altüst etmekten başka bir şeyler başarabildim. her şey güzel gidiyor sanıyordum. sanmak mı kanmak mı emin değilim ama durum iyiye gidiyor gibi değil. uzun sürdü bunu anlamak, kabullenmekse çok daha uzundu. kabullendim; bugün, bu yazıyı yazarken kabullendim. olması gerekene değil de olana odaklanmaya karar verdim. çünkü ben "bu böyle olmalı" dedikçe 'öyle' olmayanları kabullenemedim. yanlış şeyleri, yanlış kişilerden ümit ederken benimdi hata, kabullendim şimdi. kabullendim, benden sebep yaşanan tüm gerginlikleri. benim hatalarım yüzünden biten bir şey var, kabullendim. benim hatalarım yüzünden benden gidecek olan biri var, kabullenemiyorum, "gitme!" diyecek oluyorum ama ne gitme diyebiliyorum ne yutkunabiliyorum. bir şeyler düzelsin bari umuduyla çırpındıkça saplandığım bataklığın derinlerine iniyorum.
ama kabullendim sözlük, kabullendim, bitti.
bitti.
"yenilsem, tükensem, bitsem bir "ah!" etmem."
bitti.

Sürekli sıçrayarak uyanıyorum. Sürekli huzursuzum. Sanki dokunmak istiyorum ama dokunamıyorum. Deli gibi konuşmak istiyorum ama konuşamıyorum. Kalbimin kırıkları sanki gerçekten cam parçaları gibiler.. hareket ettikçe batıyorlar,düşündükçe batıyorlar,nefes aldıkça batıyorlar. Avazım çıktığı kadar bağırasım var ama sessizce içimde yaşıyorum.

Aşık oldum. Yazdığım veya okuduğum her cümlede aklıma o geliyor.

itiraf ediyorum. Blog yazmak sıkıcı geldi artık. Bu aralar yazmaktan soğudum. Tekrar yazmaya tutunmak istiyorum. Blog Adresim Nuri ÖZKAN Kişisel Blog

en son 24 kasımda yazmışım nefret ediyorum senden özge nefret!

Bu aralar bir şeye karşı aşırı özlem çekiyorum. Aşırı mutsuzum. O bir şey ne bilmiyorum belki bir şehir belki bir yaşanmışlık. Tüm gün yataktan çıkasım yok. Okula gidesim yok. Uyumak istiyorum saatlerce. Sessizlik istiyorum uzun bir süre.
Kimse konuşmasın, üst komşunun çocuğu ağlamasın, alt komşular kavga etmesin. Dışarda çocuklar oynamasın hatta mümkünse güneş doğmasın odama.

Gecenin gec saatlerinde '*' okula gitmek icin kullandigim bir otobus var. Gunes, ben otobuse bindikten sonra doguyor. Dun bu otobuse liseli bir oglan bindi. Evinin onunden bindi, bes dakika sonra '*' okulunun onunde indi. Vallahi kiskandim sozluk. Ben ondan neredeyse yarim saat once binip, yarim saat sonra iniyorum. Ve o otobuse binebilmek icin de 15-20 dakika yol cekiyorum. Neyse. Buna da sukur. Hic gidemeseydim ne olurdu dimi? :')

Ha bir de, hayat keske britney spears klipleri gibi olsa. Boyle herkes bi' anda organize olup dans etse falan. Guzel olurdu.

Gunaydin. Mutlu gunler.

iyi biri değilim, mutsuzum. depresyona girsem günlerce yataktan çıkmasam ve günlerce uyusam keşke.

blog sözlükten derbeder bir kirmizi sacli kiz gecti dersiniz. bu gece cok guzel aldandim, aldatildim. her gece kafami yastiga koydugumda guzel hayaller kurdugum insan musveddesi ayni hayalleri baska biri icin kuruyormus, benimle konusmasi dogru olmazmis. ama kocaman bir korkak oldugu icin beni 1 hafta delirttikten sonra soyleyebildi. 7/24 konustugunuz bir insan size hic yazmiyorsa kesin bir sey vardir bu net bir sey zaten. garip gelen ssy beni aptal sanmasi. yalan soylemesi. hazmedemiyorum sozluk. sindiremiyorum, midem almiyor. aglarken bir yandan da kendine kizar mi hic insan? kiziyorum ama aglamami durduramiyorum. yine paramparca oldum. daha tam duzelmeden gelen gecen vurup ezip, geciyor. cok uzuluyorum. yemin ederim ki hayata dair bir tane bile umudum yok. toparlanamiyorum. basimi egdirdiler, kaldiramiyorum. ucurumun kenarindayim ama atlamaya gucum yok. kimsem yok. hic kimsem yok. o kadar mutuz ve yalniz hissediyorum ki, tarifi yok. ne kadar anlatmaya calissam da anlatamiyorum. icimdeki firtinalari dokemiyorum. soyleyemiyorum. ciglik atiyorum kimse duymuyor. 32 disini gostererek yer mekan farketmeden saatlerce kahkaha atan benim, tebessum edecek gucum yok. yavas yavas tukendigimi hissediyorum. varsin tukeneyim, nasilsa kimse farketmiyor

Aynada kendime bakacak mecalim kalmadı. Yorgunum.

kahve fazlaca midemi bulandırıyor, beni kusturabilecek tek şey o olabilir.

Utanarak ve kesinlikle önermediğimi belirterek söylüyorum; bugün hayatımda ilk defa büyük pişmanlık duyduğum bir saçmalık yaptım, fal baktırdım. Bu gereksiz aktivite için kendimden özür diliyorum. Allah beni kahretmesin ya da zaten kahredecek. Bu şeyin niçin yasaklı olduğunu tam anlamıyla idrak ettim.
Aslında içten içe düşünüp de en yakınlarıma bile dile getirmeye ürktüğüm sürüsüne şey söyledi, keyfim sıfır.
Ne güzel kendi içimde ihtimalleri değerlendirip doğru kararı verecektim ben. Böyle damdan düşer gibi kendime sakladığım her şeyi ortaya koyması gerekmiyordu. Kafam karmakarışık saatlerdir etkisinden de çıkamadım. Umuyorum bu böyle devam etmez, ben de hiç tanımadığım birinin sözlerine kapılıp gitmem. Aksi takdirde yıllarca hayal ettiğim birçok şeyden vazgeçmiş olacağım.
Bu itiraf da tam oflayıp “bilemiyorum Altan” diyerek nokta koymalık oldu.

İnsanları fazla önemseyip değer veriyorum aptal bi şekilde. Önemsediğimin yüzde biri kadar önemsenmeyince farkediyorum bunu ama iş işten geçmiş oluyor ne yazık ki. Kendimi kızıyorum sonra ama ne fayda..

Dizlerim, kollarim mosmor. Her dokunusumda, her adimimda canim yaniyor.
Ama kalp kirikliklarimdan olusan aci kadar yakmiyor hicbiri canimi. Her nefesim cigerime batiyor.
Bu satirlari yazmak bile beni kahrediyor.

İç organlarım yanıyor sanki. Ama biliyorum sıkıntı beyinde. Beyni azıcık soğutsak kalp hararet yapmaz.

Az önce enpara ile jestiniyap.com dan kampanya ile d&r'ın 150₺'lık indirimli çekini aldım 100₺'ya. Sonra meğersem bir indirim de d&r koyuyormuş dün ve bugüne özel. Sonra sen tut 12 roman, bir tane kpss ile ilgili kitap al. toplamda çek ile beraber 103₺ öde. Kitapları seçerken başım ağrıdı resmen, sonra dedim arif boş ver, çok satılan ve yorumlananlardan ve az çok bildiklerinden gözüne kestirdiğini al ki öyle de yaptım. Sınav kitabı alacaktım yarısıyla ama d&r ve kitapyurdundan sınav kitabı pek alınmaz, sınav kitabı satan sitelerden daha pahalıya geliyor çünkü. İçime oturan bir şey var yine de tam emin değilim. 2018'i en çok kitap okuyacağım sene yapma niyetim, bir anda harçlığımı oraya aktarmış olmam, sözlerimi tutamamaktan korkuyor olmam... daha bir sürü sebep var içimde ve çözemedim hangisi daha ağır basıyor. Neyse şu 7 gün geçsin de.

bu arada aldığım romanlar arasında en çok iki kitabı merak ediyorum. Biri Nazan Bekiroğlu'nun okuyacağım ikinci kitabı olan Lâ Sonsuzluk Hecesi, diğeri de Henri Charriere'nin Kelebek isimli kitabı. Ben ilacımı içeyim en iyisi geciktirmeden iyice.

Sıkıldım insanların değer veriyormuş gibi davranıp sonra rahat rahat sırt çevirmelerinden. Hiçbir şey olmamış gibi davranabilmelerinden. Sanırım yoruldum.

Geçen itirafımda enpara'ya laf etmiştim ama galiba hafta içi, mevcut kampanyası olan jestiniyap.com sitesinden d&r hediye çeki alacağım. Sonra gidip 150₺'lik hediye çekine verdiğim 100₺ ile büssürü kitap alıp üstlerine binip vurucam kırbacı!'*'

Az önce tekrar telegram kurdum.
Eski konuşmaları gördüm, içim cızladı.
Kaldıramıyom da şimdi, açıp açıp bakarım ben şimdi bu konuşmalara..