blog sözlük itiraf

İlk defa bir itiraf başlığına yazıyorum. Evet, bu bir itiraftı. Amaçsızım, hayattan hiçbir beklentim yok. Hani azrail şu an çıkıp gelse bir çay demler yola çıkarım. Çayı içen içsin, pek tadım tuzum yok. İnsanlar hayatta kalmak için neden bu kadar çok çabalıyor merak ediyorum. Yaptıkları şey hayatta kalmak için değil de dünyaya daha fazla dünya malı bırakmış gibi geliyor. Yılda belki birkaç hafta yaşıyoruz, o da koşturmaca işte. Pek sarmıyor beni bu dünya.

uzun zamandır kendimi bu kadar kötü hissetmemiştim. çekecek acım varmış gibi hisdediyorum.

arkadaşlarımın yanında rahat olamıyorum. sadece bazılarıyla rahatım sanki. çok garip çünkü eskiyi çok özlüyorum. bunu hiç yapmazdım oysa. çok dertsizdik ve bozulmamalıydık. hâlâ yalpalıyoruz. doğrumuz yanlışımıza karıştı. kendimizden bihaber olduk. gerçekten iyi değilim ve buna yardım edebilecek kimse yok. kimse. sadece rahatlamamız gerrkiyor. bundan sonra daha güzel günleri beklemek belki aptallık olur. özür dilerim.

allahım ne olur uykum gelmeden şu makaleyi tamamlayabileyim.. gece boyunca hiç uyumadım.

blog sözlüğe günde yirmi entry girdiğim günler geri geliyor sözlükçüm. ben susabilen bir yazar olabilemiyorum (bkz: swh)

buraya ne zaman gelsem, buraya nasıl geldiğimi sorgularım. İnternetin tuhaf bir gücü var: zaman zaman insanı blog sözlüğe itiyor. Böyle zamanlarda çok açık bir insan oluyorum. İçimden geldiğini yazıyorum ve çıkıyorum. Daha da ötesine geçmiyorum. 'İçimden geçeni söyle, kalırsa ayıp olur' diyordu ya bir şarkıda. İşte tam olarak öyle bir his ile doluyorum. Yazıyorum ve çıkıyorum. Blog sözlük, iyi geliyor. keşke daha çok kişi yazsa ve onları okusam diyorum.

Buraya 295 gün ara verip 295 gün sonra gelmeyi ve kitabımın en sonunda yayınlandığını söyleyeceğim hiç aklıma gelmezdi.

Bazı insanlar ilk görüşte kibar ve beyefendi olduğumu düşünüyor ancak itiraf ediyorum ki ben çok kaba bir insanım. Neden ve nasıl yaptığımı bilmiyorum ama birilerine iyilik yapmak isterken bile kalp kırıyorum. Üzgünüm sözlük, huyum çıksın.

Bi iyi bi kötü haberle haftaya başladım.
İyi haber, her şey gelip geçiyor. Kötü haber, her şey gelip geçiyor.

bir haftadır neredeyse üniversitedeyim. bu sözlüğe girerken üniversite sınavına hazırlanıyordum. pandemi yeni başlamıştı hayat boka sarmıştı. ne evden çıkabiliyordum ne sevgilimi görebiliyordum ne ailemle huzur bulabiliyordum. korkunç bir sınavın pençesinde ne yaptığımı bilmeden adeta sürükleniyordum.
sırayla sevgilimden ayrıldım, üniversite sınavına girdim, dışarı çıkmaya başladım, üniversiteyi kazandım. kazanmakla hayatımın tamamen düzene gireceğini düşünüyordum çünkü artık kendi kararlarımı alabilecektim, büyümüştüm.
onca zamandır kendi şahlanışımı yaşamak için beklediğim okulum açılmadı, online eğitimde karar kılındı. Dünyam başıma yıkıldı. nasıl bir hayal kırıklığı yaşadığımı anlatamam. altı üstü bir üniversite değildi çünkü, benim hayatımın dönüm noktası olacaktı, olmadı. günlerce ağladım, deli divane gibi dolaştım etrafta. kilo verdim kilo aldım.
bir şekilde üniversite online olarak başladı, bir süre dayandım. bir süre sonra aklımı kaybedecek seviyeye geldim. evde sürekli olarak ders çalışmak, aynı odada sabahtan akşama kadar bir masada oturmak, derslerin ağırlığı, aile evinin bunaltısı. kafayı yemek en çok bana yakışan tanımdı. durduk yere ağlıyordum, durduk yere günlerce kimseyle konuşmuyordum. o günler nasıl geçti bir ben bilirim bir Allah. ikinci dönemin de online olacağını öğrendikten sonra da ne kadar ağladığımı anlatmayayım. diyebilirsin ki ne var bu kadar aile evinde niye gitmek istiyorsun, var işte bir şeyler demek ki. ayrıca en büyük hüzün sebebim hayal kırıklığımdı, üniversitenin açılmamasıydı.
neyse velhasıl bir süre sonra -yani bulunduğum güz dönemi- üniversitenin açılacağı haberini aldık. önceki yıl biri "üniversite açılacak" dese ben mutluluktan havaya uçardım. bu yıl açılacağını bildiğim halde "e nolmuş yani" moduna girdim. bir gram heves kalmadı içimde. ta ki üniversite için valiz hazırladığım 1 Ekim akşamına kadar. sonraki gün de yani 2 ekimde KYK yurduna gidiyordum zaten. son dakikalar heyecan yapmaya başladım.

sonra ne oldu? işte buradayım beybiler. şu an bunu yurttaki yatağımdan yazıyorum. hemşirelik 2. sınıf öğrencisiyim. hemşireliğe hazırlanan birçok öğrencinin bildiği bir youtube kanalım da var, büyüyorum. derslerimi seviyorum, arkadaşlarımı seviyorum. beslenme şeklim düzeldi, mutlu olmayı özlemişim.

Bu kadar kırılmamalıydım.

o kadar yalnız kaldım ki. o kadar kimsem yok ki.
önce terk edildim iki gün sonra iş yerime sevgilisiyle el ele gelen sevgilim tarafından aldatıldığımı öğrendim. daha sonra günlerce ağladım. tek bir arkadaşım dahi yanımda olmadı. ağlamaktan gözümde gözyaşı kalmadı. günlerce yemek yemedim, su içmedim, yataktan hiç çıkmadığım günler oldu. bunların üstünden 2 hafta geçti. biraz daha topladım şükürler olsun ama bazen kafam gidiyor, aynı şu an olduğu gibi ağlıyorum.
çok seviyordum, hiçbir sıkıntı yoktu çok iyiydik. sarılıp duruyordu, öpüyordu sürekli. sonra bir gün yanıma gelmedi. sonraki gün de terk etti. önce anlamaya çalıştım, ne olduğunu anlatmasını istedim. geleceğimiz yok bizim dedi. iki gün sonra da bir aydır bana arkadaşım diye anlattığı kızla el ele iş yerime geldi. of Allah'ım canım çıkıyor canım. ne yaptım ben ne yaptım? sadece sevdim. annesi oldum ablası oldum, çok iyi davrandım. her an yanında oldum. sadece sevdim sözlük sadece sevdim. sadece öptüm sarıldım. bir saniye bile kötülüğünü düşünmedim. bana " yasını mı tutacaktım?" dedi. yasımı tutmasına gerek yoktu ama aldatmasına da gerek yoktu ya ona da gerek yoktu Allah kahretsin. sadece sevdim ya. ben bunu hak etmedim
hadi bunu yaşadım. hani nerede benim arkadaşlarım. hani nerede benim o korkunç çevrem? hani neredeler? neden günlerce yalnız başıma ağladım? neden en güvendiklerim şu an diğer arkadaşlarıyla konserlerde pikniklerde? neden ben yalnız başıma ağlarken arayıp sormadılar beni ya neden neden? nasıl bu kadar yalnız bıraktılar beni? ne yaptım ben bu kadar insana?
kafayı yemek üzereyim. ben buraya gelmeden önce ne hayaller kurmuştum. bu ne korkunç bir hayal kırıklığı? yıllarca bu günleri bekleyip nasıl bu hale düştüm ben? neden geçmiyor acım, neden gözümden sürekli yaşlar akıyor? neden artık odamdan çıkarken yeni bir güne başladığım için heyecanlanmıyorum ben, neden?

bir yanım yarın cuma diye sevinçten ağlamak istiyor ammma gerçekçi yanım haftasonu ne kadar çok yapacak şey olduğunu hatırlayıp gerçekten ağlamak istiyor!

Gerçekten moralimin hep bozuk olduğunu hep gizlemek zorundayım.

Taşındım sözlük. Ama yeni evimde tel ve internet çekmiyor. Ttnet bayisi ile görüşüp hat almam gerekiyormuş(artık ne demek oluyorsa)

Şu an sokaktayım. Sanırım eğer hat almazsam her internete giresim geldiğinde sokağa çıkmam gerekecek. Hoş ben 20 saat hiçbir sosyalleşme belirtisi olmadan da yasayabilen bir insanım. Hayırlısı olsun.

cumartesi bitmiş bile. ama ben daha haftasonunun başlamadığına yemin edebilirim.

Canım bu kadar da nazik giriş yapmak istemiyorum bu mübârek pazartesi sabahına ama,

Bundan sonra giren olursa twitter ya da instagrama en düz tabiriyle o kişiyi s.ksinler.

İkisi de bana hayati travmalar yaşattı. Ben sosyal biri olamam nefret ediyorum fazla kalabalıklar arasında boy gösteren biri olmaktan.

Günaydın..

seni son gördüğümde ilk gördüğümden daha uzaktık

uyumak için şaraba ihtiyaç duyuyor olmaktan sıkıldım.

yanına alacağım üç şeyi de boşverip ıssız bir adaya gidesim sonra da gemiyi ateşe veresim var

öyle bir yerdeyim ki sevgili sözlük; dibi görmeye de çok müsait zirveyi görmeye de.. ve bu ikisi arasıdnaki devasa boşlukta bir yukarı bir aşağı yuvarlanmaktan çok yoruldum. Sanıyorum ki bugünlerde dibe vurmuş olmanın can sıkıntısı var üzerimde. ayrıca seni böyle zamanlarda hatırladığım içinde özür dilerim.

dilerim her şey yoluna girer ve gerçekten istediğim gibi yaşadığım bir hayat olur. Birtakım sorunlarla sefil bir hayatı geride bırakmanın ve bunun farkında olarak ölmenin korkusu beni yenmek üzere. ışık bir ışık nolur. kendime olan güveni değil ama inancımı geri kazanmam için bir ışık.

Çok yorgun hissediyorum. Yarın doğum günüm diye mi acaba? Sanki yılların yorgunluğu sırtımda.