blog sözlük itiraf

Bugün otobüste eve giderken karşımdaki koltuğa oturan kıza aşık oldum. :)

iğne atsan yere düşmeyecek kalabalıkların yalnızlığı var içimde.

Aylardan sancılı bi ağustos başı.Küçük, çok küçük bi şey. Farkındaydı. Ama kimse onun kadar hassas olamaz ki, bunun da farkındaydı. Saklar saklar da çevresinden birikir damla damla, o da biliyordu. Gücü kendi bulutlarina yettiği için bu kadar nemlidir gözleri belki. Belki işlemese damlalarinda birikintilerini, barınamaz barakasinda ne kendi ne de kendinden olanı. Derdine dert demeye utanır mı insan, bari sen dert bil derdini... Nasıl anlayamadım, sadece gönlündeki kuraklikti onu huzursuz eden ve daha canlı bi yeşille bakmasının sebebi. Ne yapabilirdi ki, insan bedeninde mahpus kuş gönlü yorulur, durur.
Neydi kuşun ölümü,
"...
öldü, kim ısıtır artık onun ellerini
suların aynasında üşüyen ellerini
suların saygısıyla üşüyen ellerini. "

Başlık açarken her seferinde kategoriyi seçmeyi unutup sonradan düzeltilmesi için kategori öneriyorum.umarım kızmıyorlardır.amen.

Kısacık cümlelerin içindeki bir tane kelimeye takılıp saçmalama modumdayım sanırsam..ah ah.

Yanimdakiler canimin yandigindan agliyorum saniyorlar ama canimin yandigi falan yok kendime sinirliyim. Kimseye hicbir seye sinirli olmadigim kadar sinirliyim ve aglamaya bile hakkim yok aslinda.
Ve bi de seyler var ya, kendi yapamadiklarindan baskalarini sorumlu tutan insanlar. Onlar umarim bir seyler yapamamaya devam ederler cunku bunu hakediyorlar ve onlarin hepsinden tiksiniyorum. Savasmadan hicbir sey olmuyor ve savasmayip netice beklemek gercekten tiksinilesi. '*' insan isterse ama gercekten isterse kendisinde savasacak gucu de buluyor baska seyleri de. O yuzden kimsenin aglamaya hakki yok. '*'

Aman aman birtakım sonuçlar pıt diye açıklanmış.ben dahil herkes için güzelli olur umarım.

aynı başlığa art arda entry girmek üzücü..(bkz: ühü ühü)

bazen,bazı insanların beni sadece kullandığını düşünüyorum.beni,varoluşumu(?) kullanıyorlar.o an konuştukları yahut sevdiklerini söyledikleri,sarılmak istedikleri kişi aslında ben olmuyorum.ben onların beyinlerinde tasavvur ettikleri hayalin vücut bulmasını sağlayan bir et yığını olarak kalakalıyorum..öylece.

nick altım açılmış yuppi.bugün tüm tarçınlı kahveler ve yasemin çayları benden efenim,afiyetler olsundu.. :)

Yaşadığımı zannettiğimi farkediyorum bu günlerde. Evet zannediyorum. Olacak olan oluyor ben sadece sürükleniyorum. Hepimiz için ilahi bir plan var, kader dediğimiz. Biz tercih ettik, biz seçtik zannediyoruz sadece.

cildimde bir sağlık problemi var iki yıldır geçmedi.bi ara çok kilo almıştım ve 100 kilo olmuştum 2-3 gün banyo olmayınca kasıklarımda bir kızarıklık çıktı.doktora gitmek yerine internette araştırma yaptım ,önerilen bir ilacı hemen uyguladım.ertesi gün yürümeye başladığımda kasıklarımdan bacaklarımın arasına doğru krem eridi ve iç çamaşırım ıpıslak oldu. o günden beri kasıklarımdaki kızarıklık ve bacaklarımın arasındaki terleme geçmedi.banyo olduktan 5 dakika sonra ıslanmaya başlıyordu.dışarı çıkıp dolaşmak benim için artık bir eziyetti ankara ayazında bile bacaklarımın arası terliyordu ,ıslanan pantolonlar yırtılıyordu 3-4 ayda.bir kaç kez doktora gittim bana verdikleri kremler işi daha kötü yapmaktan başka bir şey yapmadılar.son zamanlarda hayatıma çeki düzen vermeye çalışıyorum.en son gittiğim doktor bir krem bir tane de jel vermişti,ikisini birlikte kullandığımda sonuç alamamıştım.şimdi jeli tek başına kullanıyorum jel döküldüğü yeri kurutuyor ve yıllar sonra ilk kez bacaklarımın arası kuru, kasıklarımın kızarıklığı azaldı.bu arada jelin ismi pers mant.tam olarak geçer mi bilmiyorum ama umutlu olmayı bile özlemişim.bu sıkıntımı ne aileme ne de arkadaşlarıma söyleyememiştim,bunları itiraf etmekte içimi biraz olsun rahatlattı.

üşenmeyip dondurma almaya gittim.dönüşte adını bilmediğim bir ağaçtan harika kokular doldu ciğerlerime.kendimi suçlu hissettim.sanki iyi ve güzel olan ne varsa kirleniyor bedenimde,hücrelerimde..kirletiyorum.

sabaha kadar kitap okumak istiyorum, umarım başarabilirim

bazen içimdeki hırçınla karşılaşmaktan öylesine korkuyorum ki..tanıdığım,tanımadığım herkesi..her şeyi cezalandırmak istiyorum.ismet özelin de dediği gibi: ''40 yaşıma kadar hep intiharı düşündüm, ama 40 yaşımdan itibaren insanların intihar etmeye değmeyeceklerini düşünmeye başladım. bana göre intihar, geride kalanlara yönelik ağır bir suçlamadır. bu mesajı verebileceğin tıynette insan olmadığını düşününce de intihar etmiyorsun.''

Dün doğum günümdü sözlük. Facebook'daki tarihi kapattığım için'*' oradan kimse kutlamadı. Sözlükten 3 kişi kutladı, sağ olsunlar. Linkedin'den 1 bir yabancı arkadaşım'*' ve çok önceden arkadaş listemden çıkardığım bir kişi de mail attı. Bense dünümü annem ve babamın yanına döndüğüm, aynı zamanda da 3 gündür yeni bir ilaca başladığım için çoğunlukla uyuyarak geçirdim. Yaşımın kutlanmasını 4-5 senedir önemsemiyorum hani koymuyor artık. Allah sağlık versin diyorum sadece.'*'

En sevdiğim kişi aynı zamanda en nefret ettiğim kişi de. Bazen hiç haz etmiyorken bazen durup durup gülüyorum. Bazen öldüresim geliyor bazen sarılasım. Kendimden bahsediyorum tabi ki. Ohhh biraz da Burama ego. Bazen çok tanrısalım bazense çok kulumsu. kulumsu olduğum Zamanlar çok boktan oluyor. Her şeye gücümün yetmeyeceği durumlar beni çok üzüyor. Ama gücüm yettiğinde sahip olunan o his insana gerçekten yaşadığını ve bazı şeyleri değiştirme gücünün olduğunu hissettiriyor. Bu paha biçilemez.

Liseliye yakışır bi şekilde geceler boyu ağlıyorum. Derdim de aynı kişilerde dermanım da. Bazen çok yakın bazen de çok uzak geliyor. Söylediklerinde haklılar galiba. Kaldıramıyorum.

En yakın arkadaşımın en yakın arkadaşı olmamam beni ciddi anlamda üzüyor.

Bazı şeyler için boşuna üzülmüşüm meğerse. Hayatıma devam ettim. Şuan nasılsa yapamayacağım gidemeyeceğim dediğim yerdeyim. Hayırlısı, hayırlı olduğu zaman oluyormuş sözlük...