blog sözlük itiraf

Rica ediyorum benim hayatıma girerken milyon kere falan düşünün de girin çünkü sizin beş dakikada dağıttığınız hayatı toparlamak için aylarımı harcıyorum. Yıllar önce yaşadığım haksızlıkları ve acıları unutamazken siz yeni yıkımlar yaratıp gidiyorsunuz.

Kendimi hep diğerlerinden üstün görüyorum. Çok yalnızım ve anlaşılamıyorum. Neden böyle hissediyorum? Neden insanlar geri zekalı? Neden onlar da benim düşündüklerimi düşünmüyor? Nefret doluyum. Hayata, ilişkilere, varsa eğer Tanrı'ya. Savaşacak gücüm yok. Hiç olmadı. Olsun diye de çabalamadım. Zayıfım ben. Zayıf. Güçsüz. Korkuyorum yok olmaktan. Aptalım bazen. Bazen zekiyim. Zeki olduklarımı konuşurken aptalım. Anlamayacaklarını bile bile anlatırken aptalım. Zorluk çektiğimi düşünüyorum. Her türlüsünden. Şükretmiyorum. Bu yaşamak değil. Bu değişik bir şey. Bu acı. Hayatın kendisi. Acı.

Aşılanıyor, bize, büyük acılar veren arzular. Ve bunun farkına çok geç varıyoruz.

Yüreğim hopluyor. Hem de ne hoplama. Gelceksen gel artık beeğğ diye bağırasım var her yerde. her neredeyse duyar da gelir belki.

Değiştirmeyeceğim şeylerin peşinde koştum, dünün mesela.

içsel bir gaz sancım var sözlük. ama baya içsel bağırsaksal ya da her neresel oluyorsa normalde orasal bir sancı değil. Dün görüşmem vardı ve görüşme b*k gibiydi. şimdi de bu görüşmenin raporunu yazmaya çalışıyorum ama çok şükürlük bir halim var masada karşımda oturan abinin daha büyük tezsel problemleri var gibi. Allah ona kolaylık versin. Bana da akıl fikir versin ne diyeyim.

Toplumdan nefret ediyorum. Tüm topluluklardan. İnsanları birbirlerine benzetenlerden. Bir çatı altında toplananlardan. Bir görüşü olanlardan. Bilmedikleri şeyleri konuşanlardan. Emin olmayanlardan. Sessiz sessiz nefret ediyorum. Konuştum mu sinirleniyorlar çünkü. Neymiş öyle düşünmezmişim. İnanmıyorum lan hiçbir şeye. Sizin değerleriniz sizin olsun. Benim kimsem yok. Hiçbir şeyim yok. Yalnızım. Doğarken de yalnızdım. Yaşarken de yalnızım. Ölürken de yalnız öleceğim. Tarihinizi de sikeyim. Irklar, dinler, görüşler... hepinizi sikeyim. Siz benim neler çektiğimi nereden bileceksiniz amına koduklarım. Rahat değilim ben. Rahat olduğum anlar oldu. Bir elin parmaklarını geçmez sayısı. Anlayamadığınız ben düşman değilim. Korktuğunuz benim böyle düşünmem değil. Sizin düşündüklerinizi açık açık konuşmam. Çok ölmemi istiyorsanız ölürüm de. Yok acı çekmemi istiyorsanız zaten acı içindeyim. Sikerler.

Bazi seyler icin, sabredilmesi gereken diger bazi seylerden pek hoslanmiyorum. Hoslansam, cok hos olacak aslinda.

Salağa yatmak diye bir deyim var. Yerinde ve dozunda kullanıldığında çok iş görür aslında. Bunu ayarlamak içinde biraz zeka kırıntısına ihtiyac var. İşte o kırıntı bazılarında yok. Hal böyle olunca da yattıkları salaklıklar ellerinde patlıyor.

Buraya yazmayalı ne kadar çok oldu. Kimseler kalmamış...
Tekrardan selamlar.

Bugün benim gibi düşünebilen birine denk geldim. Benimle yarışamaz o ayrı bir şey. Toy, bilinçsiz ve ukalaydı. Üstünlük kurmaya çalışıyordu. Üstün insan üstünlük kurmaya çalışmaz, herkes onun üstün olduğunu bilir. Bunu bilmiyordu.

Sözleri kurşun gibi işledi ama bana.

“Beni seven insanlar var, kendimi koruyacak güçteyim. Bir inanca ihtiyacım yok.”

Kıskançlığımdan kudurdum. Tanrıya siktir çekebiliyordu. Bense olmadığından eminken bile varlığını düşlüyordum. Çünkü kanunlarım bir tek kişiye bile güvenmemi söylüyordu. Her şeyi saklamamı. Ama zaten bilen birinden nasıl saklayabilirdim? Keşke olsaydı o olağanüstü güç. Keşke karşısına çıkıp isyan edebilseydim, keşke anlatabilseydim sonunda. Ve keşke anlaşılabilseydim. Cehennemine veya cennetine gitmek mi önemli sizler için? Cehennem benim cennetim olurdu.

samimiyetsizleri sevmiyorum

İş bilmez insanlardan nefret ediyorum. Nerde ne konuşacağını bilmeyen, nasıl oturulup kalkılacağını bilmeyen, adabı muaşeretten bir haber, üstüne başına kılığına kıyafetine dikkat etmeyen, mağaradan çıkma gibi davranan insanlar beni deli ediyor. Şöyle tutup sarsıp “kendine gel!” Demek istiyorum.

seviyorum desen bana zahmet mi olur

Varlığım, benden çok uzak.
(bkz: anlatamıyorum)

Ben artık ben değilim. Vallahi kendimi tanıyamıyorum. Kişisel aforizma kasmıyorum. Olumlu anlamda da değil. Cidden bir insan nasıl kendini bırakır ve hayatı böylesine değişir. Şaşkınım.

Kusmak istiyorum,içimi çürüten bu boşluğu.

Çok yoruldum işte bugün sözlüğüm, zaten şefimlende atıştık..
Ya dedim hayat olmuş ateş pahası, dedim ses etmiyim şimdi, yarım kadar zaten.
Neyse gittim bizim karabaşın kulübesine, yüzümü yaladı hemen, mutsuz oldummu anlar o, bi oyunlar bi oyunlar (bkz: swh)
Eve geldim, anama çorba yaptım, noldu dedi anamda, demekki yüzümden okunuyo, yok anam bişeyim dedim, ucuza mama aldığım biyer var, onları aldım yanıma, atladım vapura şimdi, sigara tellendire tellendire denizi izleyerek bizim çetenin yanına gidiyom sözlüğüm..
Açlardır şimdi onlar, mamalarını sularını veriyim, bi iki saat oynıyım, zaten sabahın beşinde yine fabrikada olcaz..
(pantalonlan gömleğimi dün ütü yaptım sözlüğüm, merak etme sen)

insan bazen tükenmişliğini kimseyle paylaşamıyor. ama artık kendi içimde bunu saklayıp durmaktanda çok yoruldum. beni hiç kimsenin tanımadığı bir yer olarak burayı seçiyorum paylaşmak için
çok yorgun, yalnız, mutsuz ve çaresiz hissediyorum
birisine sarılıp deli gibi ağlamak istiyorum
ne oldu diye soracak olursanız elle tutulacak hiçbir şey yok
ama insan psikolojisiyle savaşında yenilebiliyo sanırım bazen ve bu başka bi insanla savaştan daha çok yoruyo
bu ruh halinden kurtulmak için acilen bir şeyler yapmam gerek önerilerinize ihtiyacım var.
şimdiden teşekkürler

hayat çok boktan.
humans are boring.
also stupid.
susadım.
kalem elden düşüyor.
mumdaki alev battaniye peşinde.
bu cümle altı kelimeden oluşmuyor.
bu cümle ise beş.
saat 19.57 günlerden salıcesi.
tesadüfe inananınız var mı gerçekten?