blog sözlük itiraf

Son zamanlarda pek bir şeyler yazasım gelmiyor. Sanırım yeni bir süreçten geçiyorum. İnsanız ya boş zamanımızda yeni yaşların getirdiği, yeni deneyimlerle bol bol süreç geçiriyoruz işte. Bazen de süreçler bize geçiriyor ya neyse. Yazmakla ilgili iyice takıntılı bir hale geldiğimi saklamıyorum. Aslında kendime garip sorular sormaya başladım. Niye yazıyorum, yazınca ne olacak, yazdıktan sonra ne olacak, yazmasam ne olacak?

Sonuç ise; boşluk gibi bir şeydi. Ne bileyim çok garip, garip olduğu kadar basit, basit olduğu kadar anlamsız gelmeye başladı bir şeyler yazmak.

Aslında bayramlardan nefret ediyorum. Herkes bir araya geliyor falan. Herkesin tek derdi "büyüklerimizi görelim, çocuklarımız büyüklerimizi görsün, birbirimizi görelim" olduğu ve benden onun bekleniyor oluşu gibi sebepler yani. Çok yoruldum içimden 10'a kadar saymaktan, derin nefesler almaktan, iyi şeyleri düşünmekten. Adım atmamak ayrı bir şey, atamamak ayrı bir şey. Ben ölünce anlayacaklar herkes, çünkü şu anda anlaşılmamak da ayrı yoruyor sözlükçüğüm.

Sözlükçüğüm biliyorsun benim blogumu pek kimse takip etmez, eski sevgilim dediğim kişi/kişiler bırak zamanında okumayı sonradan bile okumazdı. Ailemin bilmediğini umut ediyorum. O kadar da anonim olmayan biri değilim haliyle. Yalnız'*''*' arada bir vpn ile girip sayfama bakan sevgili stalker'*', burayı okuyorsan eğer sana iki çift lafım var: Seni hınzır!'*' Bu arada Gebze'ye geldim bugün, bir sıcak, bir nem, bir böyle yapış yapışlık... Yarın bir ikea'ya gitme durumum var kendime kase ve kahvaltı tabağı alıcam. Bizimkilerin arasında kaynatırım. İkea'nın desenli kaseleri ve tatlı tabaklarını seviyorum. Çok minnoşlar.'*'

Dış görünüşüme, görünüşüme, görünüşünüze ve görüşünüze saygım yok.
Ne düşündüğünüz, ne düşlediğiniz, ne hissetiğiniz umrumda değil.
Hayvanları seviyorum. Hayvanları sevmememi engelleyen. Onlara, bizim sokakta, yiyecek, içecek bir şeyler ısmarlıyorum diye bana kızan, insancıklarla her allahın günü kavga ediyorum. Ederim.
Duygusuz, şerefsizler.
Uzun zaman olmuştu traş olmayalı. Traş oldum bugün, yine. Saç sakal biri birine karışmıştı. Saçı sakalı kestirdim. Yakıştı demedi , kimse. Kimsem yok zaten benim.
Hayvanları sevin.

itiraf ediyorum! geceleri bloglarınızı b1r miktar karıştırıyorum.'*'

çocukken hoşlandığım çocuğun ensesinden aşağı 1 şişe su döküp kaçmıştım.
ertesi gün o futbol oynarken kafasına taş atmıştım.

şimdi bilemiyorum neyin kafasını yaşamışım.

Aynaya bakacak vaktim yok şu sıralar, kafayı yastığa koyduğum an yorgunluktan uyuyorum hemen.

Bunu diyen insanlara -.- ifadesiyle bakardım bir zamanlar, mükemmel bir şeymiş ya asdfghjfgh Ayrıca DSH'ya hazırlanıyorum varsa öneriniz, alırım bi' dal (:

Arkadaşım yanımda aşk acısı çekiyor. Kaçıncı sigarası sayamadım. Üzülüyorum ama teselli de veremiyorum. Ne denir ki böyle durumlarda çıkmazlardayım. :(

Ya zenci sevilmiyor, ya da ben.
Hayır ben sevilmiyorum ama sana ne oluyor zenco onu anlamıyorum.

bugün bir sevecen arkadaşımla evrene mesaj gönderdik. Bunu sıklıkla yapmayı planlıyoruz

Çok özledim.

tost çekiyor canım; gelse de gelişini sevdiğim dost, yapsa bize iki karışık tost.'*'
***
bu girdi en az b1r itiraf içermektedir.

Elimde olsa hayallerimi satılığa koyar, ucuz yollu elden çıkarırdım.

alismisim sozluk. her gun konusmaya alismisim. bombos geliyor burasi. utanmasam aglayacagim.

"gitmek,
gozlerinde gitmek surgune.
yatmak,
gozlerinde yatmak zindani.
gozlerin hani?"

Ne zaman geçecek bu acılar. Ne zaman soyadımın hakkını vereceğim.

İlk defa burada açıklıyorum bu durumu .Bir gün bi mağazaya girdim ışte alışverişimi falan yaptım sonra ödememi yaptıktan sonra çıktım tabii çıkar çıkmaz şu kapı girislerindeki sensör ötmez mi:((sonra ne yapacağımı bilemedim hayatımda ilk defa başıma geliyor...yaa dusunsenize bildiğiniz herkesin içinde hırsız konumuna düşüyorsunuz...sonra ışte güvenlik yanıma geldi...Bende o zamana kadar içeri geçtim ışte...çantama falan baktı satın aldıklarımı eline aldı ama hala sensor ötüp duruyor...meğer cantamda ötüp duran şey arkadaşımın iki gün önce bana verdiği okuma kitabıymış..kitabın arkasındaki barknodu çıkarmayı unutmuşlar galiba:((

itiraf ediyorum, ev işi yapmayı, mutfakla ilgilenmeyi, eşyaların yerini değiştirmeyi, temizlik yapmayı, toplamayı, düzenlemeyi çok çok çok seviyorum. saatlerce ev işi yapsam sıkılmıyorum. işim bitecek gibi olsa hemen başka bir iş çıkarıyorum. ve sanırım bu konuda bazı takıntılarım var; bir yeri düzenliyorken en ufak bir şeyin bile düzensiz kalmasına tahammülüm hiç yok. örümceğin bulup da ağ yapamayacağı yerlere kadar didikliyorum. işim bitince de inanılmaz mutlu oluyorum. o mutlulukla yine iş yapasım geliyor. '*' (bkz: a.b. -19- altmış sekiz gün durmaksızın temizlik yaptığı için deterjan koklamaktan öldü) böyle bir şeyler işte.
bu sevgimi ilk kez dile getiriyorum. sanırım son olur. çünkü annem duymamalı. duyarsa ''madem seviyorsun şunu da yap, hadi bugün şunu yapalım'' der ve beni sürekli isteğim dışında iş yapmak zorunda bırakır. '*'

Cift telefon tasiyorum. Biri is biri özel telefonum. Gecenlerde her iki telefonumla son bir ay icinde kac kere, kac dakika ve kac farkli kişiyle gorustugumu ve de her iki hattimda ne kadar data kullandigimi karsilastirdim. Sonuç can acitici... Is telefonumla ayda 600 dakika civarinda görüşüyorum. 5 gb data yetmiyor. 12 farkli yazisma grubunun yanısıra yaklasik 150 farkli kişiyle yazismışım. Bin civarinda mail gelmis ve bir o kadar cevaplamisim. Yazismalardan sadece bir grup is yerindeki geyik grubumuz ki herkes aslinda alabildigine mesafeli durmaya calisiyor. Ve bu hatla sadece esimle gülümseyen emojilerle yazismisim.

Ozel hattima gelince. 4 gb data olduğu gibi duruyor. Sadece blogsozluk, biraz twitter ve oğlumun izledigi cizgi filmler data harcamis. Sadece 16 gorusme yapmisim. Anne babam bile aramamis ben onlari cok az aramisim. Esimle surekli is hattimla gorusmusum. Sebebini sordugumda bu telefona daha çabuk cevap veriyorsun diyor.

Bunlari farkedince bir sey denemek istedim. Ozel hattimi evde kapali biraktim ve 2 hafta civari hic acmadim. Açtığımda sadece reklam mailleri, birkac onemsiz sms buldum. Sonrasinda kimse seni aradim ulaşamadım demedi. Ulan merak eden bile olmamis.
Özel hattimi kapatmaya ve telefonumu satmaya karar verdim. Is yogunluguyla ve aslinda biraz da isteksizligim sebebiyle kimseyle gorusemiyordum evet ama artik ozlenen ve merak edilen biri olmaktan da cikmisim. Telefona ihtiyacim kalmamis artik...

sanırım blog yazmayı bırkacağım.

Hayatım boyunca birilerine ve bir şeylere karşı çıkarak yaşadım. Mesela, "matematiksiz olmaz," demişti enver beyler. Muharrem beyler de "çalışmadan olmaz," demişti. "Olur," dedim sınava girdim, tam burslu kazandım gazeteciliği.

Bir sene içinde tam beş işten istifa ettim. Ne yapayım, yapamıyorum. İşlerin birinden istifa ederken, doğan beyler başka hiçbir işte çalışamayacağımı iddia etmişti. Çalıştım. İstifa ettim ama, çalıştım. Doğan beylere yazar olacağımı, ebesinin bilmem neresini ona göstereceğimi söylemiştim. Yazdım.

İlkokul öğretmenim nadideye giydirdim, eski çalışma arkadaşlarıma, hayata ve dünyaya... Şiirler yazdım, bloguma sığındım biraz. Düzelmeyecek şeyleri yazdım, ağlayamadıklarımı yazdım, ağlayacaklarımı yazdım. Bir ara vasiyetimi bile yazmıştım.

İnsanlara nasıl yenildiysem, blogda da kendime öyle yenildim. İşte, öyle, nedenini karıştırma şimdi.

Blogu bırakmak... Hayır, bu sefer bunu yenilgi olarak kabul etmiyorum. Bu bir vazgeçiş de değil, pes etmek de. Bu,

Bimiyorum.

Boş kaldığım her an yepisyeni üniversitem, fakültem ve çok sevgili dönem arkadaşlarıma sağlı sollu giydiriyorum. Kafamın içinde tabi hehehe, bunun yanlış olduğunu düşünenleriniz olabilir ama şu iki günde yaşadıklarımı ve gözlerimin gördüklerini bilseniz... neyse aşırı mutsuzum, mezun senemde kaydırdığım o matematik sorularına lanet girsin, saygılar.