blog sözlük itiraf

Baskasinin ipiyle kuyuya inmenin cezasini cekiyorum. Sanirim olene dek bu devam edecek. Belli bir yasa kadar iyi kotu bir yere kadar getirdigim hayati bir anda bok etmek en fenasi.

Çok huzursuzum.

Kroyum ama para bende.

Bu adam amerika'nın cumhurbaşkanı ya. İnsanın güleceği geliyor.

A mind over case that we face is. He is the president o the usa. How can he be so "smart"

Uzun zaman sonra yine yalnız hissediyorum.

insanlar beni anlamıyor(muş). üzülüyorum, içtenlikle üzülüyorum.
ben üzülecek insan değilim halbuki, beni üzmeyiniz : (

Gece gece birisi derdini anlatsa da dinleyerek mutlu etsem diye öylece turuncu rengi bekliyorum.

sosyal medya kullanımımızın pik yaptığı corona günlerinde hangi sözlüğe daha çok vakit ayıracağımı merak ediyorum.

Üzgünüm ama hiçbir ortam sarmıyor artık. Ne ekşi sözlük ne blog sözlük ne twitter ne de instagram.

Kayıt olurken pek fazla bir beklentim yoktu bu mecradan açıkçası. 1 saat takılır 2-3 başlık okur çıkarım demiştim. Ama sözlük beni yanılttı... İyi niyetli insanlar, sıcak bir ortam, aşırı derece olmayan kalabalık hoşuma gitti açıkçası. Ekşiye bile giresim gelmiyor :) ortam bozulmaz daimi olurum umarım :)

sözlük içerisinde bu yaşa nasıl geldiğini düşündüğüm insanlar var.

Birilerini sevmek nasıl bir ihtiyacın ürünüdür? Sosyal varlıklar olarak aşık oluyor, hayranlık duyuyor ve ne olursa olsun birilerinin bizim yanımızda olmasını istiyoruz. Kendi bencil duygularımızın, korkularımızın kalkanı olarak mı kullanıyoruz sevgiyi? Bu soruyu bir süredir kendime soruyorum. Birilerini sevdiğime pek inanamıyorum artık. Yıllardır kendimi sevgi diye inandırdığım şeyin aslında kişilere, yaşam tarzlarına ve gündelik yaşam içerisinde hayatta kalma çabalarına hayranlık olduğunu düşünmeye başladım. Bu farkındalığın iyi mi yoksa kötü mü olduğundan emin değilim bir miktar korktuğum da doğrudur. Eğer bu doğruysa ve içimde sevgiye dair en ufak bir şey yoksa insan olmanın erdeminden bahsedilebilir mi? İnsanın tanımını baştan mı yapmalı yoksa her insanı kendi küçük dünyasının içerisinde mi değerlendirmek lazım? Her soru kendi içerisinde daha başka soruları ve sorunları barındıran bir ağacın dalları gibi.

''iyiyim'' dediğim hiç bir zaman aslında iyi değilim.

şu an herkes dışarıda. sokaklar, caddeler çok kalabalık.

içimi buruk hale getiren de bu. hareketliliği özlemişim. lütfen bir an önce bitsin şu dönem.

sirf filmden geri kalmamak icin az kalsin altima sicacaktim (ama sicmadim ehehehe)

uykumun çok fazla olduğu zamanlar diş macununun kapağını kapatmadan gizlice yatağa koşan insan benim. bazen öyle bir üşengeçlik..

ondan ayrılalı yaklaşık 1 yıl olacak 2 ay sonra. hala onu seviyorum. onun sürekli okuyup görebileceği bir mecrada şizofrence ondan sonra ilişkim oldu ve çok mutluyum havaları yaptım olmadı aslında. birisiyle bir ay görüştüm. etkilendim de aslında. yattım da kendisiyle. sevişerek unutmayı denemek istedim. ikiyüzlülük yapamam. onunla sevişmek cinsel olarak mutlu da etti. ama sabahındaki pişmanlık ağır bastı her defasında. sonra da bu virüsü bahane edip görüşmeyelim dedim. o da tam tersi sevgili neden olmuyoruz ki cümleleriyle geldi.

bir erkeğe uzun uzadıya açıklama yapmaya üşeniyorum artık. etkileyemedin beni dedim geçtim. başa zaman olsa anlatırdım. durmaksızın anlatırdım. eski sevgilimi unutamadım derdim. hatta bazen bana asılan erkeklere anlatıp akıl almışlığım bile çoktur ama artık imkansız olduğunu her şeyin bildiğim için akıl almaya da gerek yok.

öyle işte sözlük, haziranda tam bi yıl olacak ayrılalı ve ben hala onu özlüyorum. seviyorum diyemem belki ama çok özlüyorum. onunda özlediğini biliyorum ama öyle bir bitirdik ki ilişkiyi birbirimize yazamıyoruz bile nasılsın diye. özledim diye yazması göt ister zaten. o göt bizde nasılsa yok

Uzun uzun yazacağım bugün
Kendi hayatımdan ve gerçeklerimden öyle korkuyorum ki başkalarının hayatlarını yaşıyorum bir parazit gibi.

Özellikle sorunlu insanların hayatlarını seçiyorum, sonra mücadele ediyorum daha iyi insanlar olmaları için.
Birinin hayatını yaşamak, toparlamak düzeltmek tam zamanlı bir iş, kendinizi düşünecek vaktiniz olmuyor. Bir parazit olarak konağınızı seviyorsunuz da, anlamsız bir bağlılık. Sonuçta yaşadığınız şey onun hayatı, üzüldüklerine üzülüp mutluluklarıyla mutlu oluyorsunuz.

Sonra konak iyileşiyor ve size dönüp gerçek yüzünüzü görüyor. Hayır diyor sensiz yapabilirim, bak iyiyim ben artık. Ve parazit bir hayat daha kaybetmiş oluyor.

Ben artık insanları tamir ederken harcadığım vidaların contaların yerini dolduramıyorum. Beni tamir edecek bir şey yok. Belki noodle ve tutkal iş görebilir ama emin değilim '*'

İşin en üzücü tarafı bunu ben yapıyorum kendime, ünlü filozof Nev'in de dediği gibi
İçimde kaleler inşa ettim kırılmamak adına
Harcına gözyaşı döktüm daha da sağlam olsun diye
Şimdi yarattığım zindanlarda ışıksızım
Kaçtım kendime saklandım her küstüğümde
Vazgeçtim aynalardan vakitsiz uykularda
İnsan kendine rağmen yaşamayı bilmeli bazen

Benmişim kendimden bir korkak yaratmışım
Kendimi korurken en çok ben ürkütmüşüm
Benmişim kendimi savunurken en çok hançerleyen
Bir meçhul olmuşum failim ben
Ama beni bana küstüren, beni bana kırdıran
Kalpsizin hiç suçu yok mu?

Kim demiş aşıklar hep mutlu olurlar diye
Hesapsız seveceksin, canın ağzına gelse de
Vururken yalnızlık yüzüne
Sen pay edersin gönlünü onlarca hüzüne

Benmişim kendimden bir korkak yaratmışım
Kendimi korurken en çok ben ürkütmüşüm
Benmişim kendimi savunurken en çok hançerleyen
Bir meçhul olmuşum failim ben
Ama beni bana küstüren, beni bana kırdıran
Kalpsizin hiç suçu yok mu?

Öyle işte
(bkz: you have to get your shit together)

ekşi'de bir çaylağın tavsiyesi üzerine buraya üye oldum.. buraya geldiğim için pişman mı olacağım yoksa sevinecek miyim zamanla göreceğiz..

(bkz: behance)'e "okült" yazıp aratınca karşıma keçi illüstrasyonları çıkması :-|