blog sözlük itiraf

uzun zamanda beri -karantina süreci- evdeyim. aslında üniversite okuma sebebim ile izmir'e gittim bir zorlama değil idi lakin verdiğim çeşitli yanlış kararlar hayatımın o dönem için mahvolmasına ve kendimden sürekli kaçmama sebebiyet verdi ve halen vermekte. lise bittiği vakitlerde edebiyat ile uğraşan şiiri kendime bir meşgale yapan erdim. sevdiğim bir kadın vardı. onunla çok olmak istedim ve bir yolda yürümek çok istedim. yollarda yürüdüğünü çok gördüm ama sadece arkasından bakmakla yetindim. izmir'de okuyor idi, izmir'e gitme sebebimin birçoğunu da kendisi oluşturuyordu. başardım ve gittim. her şey çok güzel gider iken yürünecek yolları bir hattat edası ve sabrı ile çizerken benden uzaklaşmaya başladı. uzaklaşma sürüyordu ve her şeye sorumlu olanın ben olduğunu zannediyorum. bu zan beni günden güne eritmeye sebebiyet veriyordu. uzun zamandan beri dostum olan ev arkadaşım bana yüz asmak gibi bir eylemde bulunuyordu. hiçbir şeyin sebebini bilmiyordum. hiçbir şey yapmamıştım ve sanki büyük bir suç işlemişim ve her şeyin bedelini ödüyor gibiydim. düşüncelerim beni hapis ediyordu, çok fazla şekilde alkol almama neden olan bu durumlar zaman içerisinde ideallerimden caymama sebep oldu. alkol bir devamlılığın sonucunda düşüncelerimden alıkoyamıyordu beni. diğer yol ise uyuşturucuydu. kullandım, kullandım ve yok oldum. kaçtığım her şey bana sahip olmaya başlıyordu. tripler sahici olarak beynimin kimyasını değiştirdi ve bunu şu an için de hissedebiliyorum. her şeyden tedirgin oluyorum çok ama çok korkuyorum. öldürülmekten ödüm patlıyor. koranavirüs ülkede cereyan etmeden önce bu durumları geçmek için ailemin yanına geldim. durumum çok daha kötü. sancılar içerisinde ve korkular eşliğinde günlerim geçiyor. yol sancılı ve ağır. tek başımayım ve o kadının o yolda yürüdüğünü dahi göremiyorum. çözüm nedir ve kimdir uzun zamandan beri bilmiyorum. kelimeler hiçbir şeye çözüm olamıyor. iyi bir insandım ve bunun ile gurur duyardım artık iyi dahi olmak istemiyorum belki de beni eriten şey buydu. işin en sonunda ise tekrardan uyuşturucuya koşmak istemiyorum. tedirginim çok korkuyorum.

ortaokul ikinci sınıf(yedi) epey günleri geçirdiğimiz kız arkadaşım ve arkadaşları beni bir yere davet ettiler, neresi olduğunu anımsayamıyorum ama böyle eğlence için gidilecek bir yerdi. neyse okulda sözleşildi, saatler tamam, buluşma yerleri tamam çıktık okuldan evlere dağıldık. oturduğum yer ilçenin en yüksek mahallesi, bende mahallenin artık ilçe merkezi ile aynı düzleme yaklaştığı bir yerde oturuyorum. dağın etekleri gibi düşünün... mahallenin en tepesindeki arkadaştan sonra sırayla aşağı doğru toplanarak bana gelecekler. son ev benimki. neyse işte evlere gittik ulan kıza tamam dedik, kız arkadaşlara tamam dedik ama bizimkiler işte, evde hiç harçlık yok. neyse bir umut bekliyorum ama bir yandan hazırlandım. gelenlerin üç-dört kız ben tek erkeğim ve biraz hoş gözükmeliyiz değil mi?saate bakıyorum içim kıpır kıpır hem üzüntüden hem stresten hem de heyecandan, nihayetinde umduğum gerçekleşirse pek keyifli bir gün geçirmiş olacağım. ben bekliyorum bizim ana-baba işten erken geleceğe benzemiyor, yattı bizim iş diye düşünüyorum ama arkadaşlara ve kıza nasıl söyleyeceğim? hem utanıp yerin dibine gireceğim hem de "ya gel bizdensin, lafımı olur" falan ayaklarına yatacaklar ve bu da canımı sıkıyor. Neyse canlar evin tüm perdelerini kapattım, birinci katta oturuyorum diye, telefonun sesini kıstım arayacaklar ama açmayı bırak görmek bile istemiyorum aradıklarını. geldiler bayağı uğraştılar bana ulaşabilmek için ama ben süslenmiş, parfümünü sıkmış kot pantolonunu giymiş bir vaziyette yatakta uzanıyordum. sonra gittiler, kaşlar çatık. bende o utançla hayatıma devam ettim onlarda bir daha dönmediler zaten...

çok üzgünüm sözlük
çok.
belki hiçbir şey olmamıştır bilemiyorum. en çok bilememek sorun zaten. barışamıyoruz bu eylemle.
bu gece de ben alırım yıldızları kollama nöbetini nedir ki. alnına öpücük gönderirim sonra canımın. ulaşacağını umarak. iyi geceler sözlük.

keki fırına koyduktan sonra eve yayılan kokuyu çok seviyorum.

finansal köleye ihtiyacım var.

Merak ediyorum. İnsan yaşattığını yaşar mı sözlük?

Artık hayatıma bir kadın girsin istiyorum tüm samimiyetimle.

artık çok yoruldum.

sözlükte bir başlığın altıda bir günde max girilen entry sayısını merak ediyorum.

aptalım,
hiçbir şeyden ders almayıp aynı hatayı tekrar tekrar yapmaya bayılıyorum.
ödevleri her gün son saatte bırakmaya bayılıyorum mesela ya da hayatıma çok büyük bir etkisi olacak(bkz: yks) sınavına hala adam akıllı çalışmaya başlamamış olmaya falan filan ...
bu liste baya uzar.(bkz: blog sözlük itiraf)

Üşengeçliğimin boyutunu açıklıyorum; '*' az önce bir entry yazarken onu tamamlamak benim için dünyanın en zor işi gözüktü ve sildim. Bunu yazarken de üşeniyorum. Cümle düzgün mü, kelime hatalı mı, noktalama yanlış mı kontrol etmeye üşeniyorum şu an.

Korona dolayısıyla geldiğim aile evinde her şeyin boka sarması. Evlilik muhabbetlerinin açılıyor, benimse savunma mekanizmalarımı devreye sokuyor oluşum...

Ilginc bir sekilde hala hayatima dair umudum var. minicik de olsa, ufacik da olsa bir umudum var.
Nasil oluyo bu ?
Hala nasil umudum olabliyor ki ?

bir şeye üzüldüğüm zaman başım ağrıyor.

Karantina bitsin ama home ofis olayı sonsuza kadar devam etsin istiyorum. Evde mutlu mesut çalışıyorum. Ofiste saçma sapan tipleri görmeden çalışmak pek bi güzel.

bütün bu yaşananlara sebep olup kendime zarar vermeye/verilmesine göz yumduğum için özür dilerim. şimdiyse kendime saldırıyorum, bir daha aynı hataları yapmayacak şekilde saldırıyorum.

telefonumu birkaç günlüğüne kapatıp bu süre zarfı boyunca okuyabildiğim kadar okumak ve ders çalışmak istiyorum.
ne yalan söyleyeyim beni gayet de sorumluluklarımdan alıkoyuyor. bazen 'sen bu kadar iradesiz misin?' diye kızıyorum kendime, etkili de oluyor fakat kısa süre için.

bu konuya daha fazla odaklanmam gerek.

ben akıllanmazım.
her hafta teslim saati pazar 23.59 olan bir ödevim var. her hafta son 2 3 saate bırakıyorum ve her hafta ağlaya ağlaya yapıyorum. dönemin sonuna kadar da bu böyle devam eder.
çünkü.bu.kafa.son.dakikaya.kalmadıkça.çalışmıyor

yokuş aşağı yürümenin anlamı ve cezası bu mudur diye düşünemeden edemiyorum kendimi. tüm amaçlarım birbirinden kopmuş gene varoluşsal bir sancı içerisine girdim gibi. öldürülmek mefhumu niyedir de aklıma. durumlar kötüye gitmekte. ben gene de güzel günler için umut ediyorum.
umut zaferden daha değerlidir.-yeryüzünün lanetlileri

İhtiyacım olmasa kitap okumazdım.