blog sözlük itiraf

İnstagram'da sürekli canlı yayın yapanların hikayeletini sessize aldım.(:* kafam rahaladı)

Etraf sıçtım mavisi oldu mu bilmem ama açık sıçtım mavisi bana göz kırpıyor. Koyu sıçtım mavileri sizlere uğramasın sayın sözlük kullanıcıları.

Zaten herşey bozulacak o zaman şimdiden niye kendimi üzeyim akışına bıraktım vallahi. Mutlu olursam harika olur mutsuz olursam beklediğim şeydi. Hadi hayırlısı olsun

Kara sinek beniiiim!
Espirisini açıklayan sözlük kullanıcısı der ki: burada kara murat benim gibi bir giriş yapmaya çalışmıştım. Dıdımtısss.

Okulun asansörününde (yalnızken) şarkı söyleme denemesi yapmak hoşuma gidiyor.(bkz: Akustik)

Boydan boya sırt fermuarı olan bir tulum giydim. İnsan fermuarı çekemeyince anlıyor ne kadar yalnız olduğunu hajdjajjskaka

Edit: yine yazım hatası yapmışım, hiç editlemediğim bir girdim var mı acaba ya:(

Hubris

Benim ölümcül hatam yani, kibir. Sanırım ilk hamlet ya da macbeth'de karşıma çıkmıştı, antik yunanda da pek çok kahramanın ölümcül hatasıymış. Şöyle bir şey bu, kendinizi diğerlerinden üstün görmenizle başlıyor, sorunları hep çözebileceğinizi, en iyi sizin çözebileceğinizi düşünmenizle devam ediyor. Her konuda etrafınızdakilerden iyi olduğunuza inanmanızla sonuçlanıyor. Tanrısal bir gurur, hem de hiç haketmiyorsanız bu gururu ve hakettiğinizden zerre şüpheniz yoksa. Diyorum ya ölümcül hata, çok büyük yıkıma uğratır insanı, dinde de hoş karşılanmaz evde de okulda da.

Kendime tut kendini sicilyalı bak bi sıkıntı çıkacak demekten yoruldum, ergen gibi etrafımdaki herkes aptal diyip surat asıyorum. Bu böyle giderse hiçbir şey iyi olmayacak çok iyi biliyorum ama kendime engel olamıyorum. Sanırım çok fazla kendi derdime düşüp kulaklarımı, gözlerimi, aklımı kapattım dış dünyaya. Sonuçta Benim kahvemin bitmesinden daha önemli şeyler var dışarıda, karikatürün de hep dediği gibi İNSANLAR AÇ AÇ!

Neyse ki hala sinirlenebiliyorum kendime, neyse ki kimsenin kalbini kırmadım bununla. Ama çok sağlam ve içsel bir tokat atıp kendime yeniden başlamalıyım. Kimseyi incitmeden halletmem gerek.

Buraya bölük pörçük ne yazdım tam olarak anlamıyorum ama, canım sağolsun artık.

Sayfayı yenileyerek rastgele başlıklara bakarken kendi açtığım bir başlığı görmek hoşuma gidiyor.(bkz: Narsistliğin izdüşümsel entryleri)

Yazdıklarımın okunmasından, videolarımın izlenmesinden, fotoğraflarıma bakılmasından, şarkılarımın dinlenmesinden ölesiye rahatsız oluyorum sözlük. Ama yapmaya da devam ediyorum. Sonsuzluğa gönderiyorum hepsini. bir daha dönüp bakmıyorum, okumuyorum, duymuyorum. Keşke herkes öyle yapsa.

bugün benim doğum günüm sözlük.

intravenozask ile aynı kaderi yaşayacağım. Gelecek cumartesi son okul kursum. Çok üzülüyorum. kapatmayın be şu kursu hocam. iki üç hafta daha ver.

Instagram'daki önerilen kişilerden başka birine ulaştım. Ne alakaysa artık birbirlerini tanıyorlarmış. Ulaştığım diğer kişi de benim "diğerleri" diye tanımladığım gruptan biri. Sonra onun fotoğraflarına bakarken bir de ne göreyim? Gebze'de gördüğüm bir başka kişiyle arkadaş çıktılar.

Yahu, vallahi kafayı yiyeceğim en sonunda. Sanki bütün hepsi birbirini tanıyor ya da birbiriyle sevişmiş yatmış bir haltlar yemişler de ben hepsinden kaçmış ve yalnız kalmışım gibi hissediyorum. Ki öyle de.

Bunun ne faydası var biliyor musun Sözlük? Geriye bakınca daha az keşke bırakmış oluyor insan. Zararı da var tabi: Yalnız olmak.

Bazen bir konu canımı sıktığında o konuyla ilgili düşünürken kendimi bir noktaya boş boş bakarken buluyorum. Sonra ben Bir şeye canımı sıkıyordum neydi o diye düşünüyorum. Düşünme işte. Unutmuşsun ne güzel. Huzurun tadını çıkar değil mi? Değil. İşte can sıkıntımın ne olduğunu hatırlayamazsam da huzursuz oluyorum. Böyle mideme bir sis oturuyor sanki. Unutmuşsun işte. Bırak unuttuğun yerde kalsın. Hatırlamaya çalışırken de huzursuz oluyorum hatırlayınca da. Aman beee.

çok mutsuzum.'*'

ötanazi kulağa hoş geliyor sanırım. ülkemizde yok, hani düşünmüyor değilim. Yine gidip eskileri, hayatımdaki eski insanları karıştırdım. Çünkü hayatımda yeni bir şey yok. Olmuyor da. 1 ay sonra da 29 oluyorum. Neyse.

[Karma puanı/entry sayısı] oranı nümerik olarak ifade edildiğinde bu değer en düşük olan tek sözlük yazarı benim herhalde bu sözlükte. O kadar çok eksi alıyorum ki.

Bu değer (+1)'in üstüne çıktığı nadirdir, ki dört yıldır bu sözlükteyim, düşünün.

Bilmiyorum, benim gibi pozitif, hayatla barışık birine durmadan (bkz: çimdik atmak) hoşlarına gidiyor olmalı.

Yorumsuz sayın seyirciler. Gençliklerine veriyoruz. Çoğu benim çocuğum yaşında bu eksileyenlerin.

keşke kendi ailemizi seçebilseydik

Boğuluyorum sözlük. Ben canımın bu kadar acıdığını, nefesimin bu kadar battığını hatırlamıyorum. Deliler gibi saldırıyorum hayata, bir yerden tutunmak için bir yerden yağmur yağdırmak için çorağıma. Sadece gozlerimden akıyor damlalar. O da geçirmiyor, daha da kurutuyor ruhumu. Rüyalar görüyorum, bazen halüsinasyonlar bile görüyorum. O kadar canlı ki... Sonra yeniden yıkılan hayalimin altında kalıyorum. Nefesim kesiliyor sözlük. Soluyorum acıyı. Soluyorum. Geçecek mi bu inan bilmiyorum. Ama o kadar zoruma gidiyor ki. Acımla bir ömür yaşamak istiyorum bazen, bazen gerek var mıydı gerçekten diyorum, sonra pişmanlıklar, kararlılık gösterileri, maskemi sergilemeler ve alkışlar. Gece olup yanlışlığıma ve yalnızlığıma döndüğümdeyse sadece kendi yağmurum, sadece göğüs ağrım ve sadece beynimdeki uğultu. Çok korkuyorum. Yeniden ölmek istemekten çok korkuyorum. Ne olacak hiç bilmiyorum.

Edit: ölmeyi sadece olması gerektiği kadar istiyorum sözlük. Metro gelirken sabit durduğumu biliyorum artık. Sadece gelen rüzgarı heyecanlandırıyor beni.

kabullendim çoğu şeyi. ama bu, canımın acımadığı anlamına gelmez. bıraktığım anlamına hiç gelmez.

Böyle bir mutsuzlukla nasıl baş edeceğimi bilmiyorum. Hiç bu kadar çaresiz hissetmemiştim. Bunu itiraf edebileceğim tek yer burası birazdan telefonu kapatıp arkadaşlarımla gülmeye devam etmek zorundayım çünkü kimseye kendimi açıklayacak gücüm yok.