(bkz: matematik) gibisin Sevgilim.. Bir matematik sorusu çözmek bir de yazılarını okumak beni hayata bağlıyor, mutluluğa olan inancımı artırıyor.
23 Kasım 2014 - [21:44 _ 22:01] - 17 dakika...

(bkz: son görüştüğümüz tarih ve dakikalar)
(bkz: özledim galiba)

insanlardan tiksiniyorum acaba kendimden mi tiksiniyorum sorusuna cevap bulamayan zoraki sosyalim tedavisi yok gençler varsa benden başka müzdarip
hayatımda çözümleyemediğim en büyük sorunla karşı karşıyayım. daha önce kaçtım. lakin bunun da her sorun gibi önce kabullenip derin nefes alınıp kaçmakla sabretmenin farkını anlayıp düşünüp bir çözüme ulaştırmam gerektiğinin farkındayım. çözüm yolunu bilsem de elimde çözümün haritası yok.

bir insanla düşmanca yaşamayı asla bilemedim. kendimi sevdirmenin, bunun da insanları daha çok güldürerek yapabileceğimi düşündüm ve zekamı bu yönde geliştirdim. evet geliştirilmeye de yatkındı gerçi. ama bi insanla düşmanca yaşamayı, koz oynamayı, insanları yeri geldiğinde korkutabilmeyi, ezebilmeyi, susturabilmeyi, kırmak ya da karşı tarafı düşünüp empati kurmak değil ya da şahını da yemek değil mat etmeyi bilmiyorum. bu konuda çok savunmasızım. elimden hiçbir şey gelmiyor. onurlu bi insanla bozuşmanın da bi adabı ve haysiyeti var. lakin herkes sandığımız kadar onurlu ve düşünceli değil bu dünyada. bu konuda çok yetersizim. zekamı kullanamıyorum. bir çözüm yolu arıyorum ve bulamıyorum. nasıl iyilik edilir insanlara nasıl ne zaman yardım edilir insanların özellerinin sınırlarını nasıl bilebilirim, kendi haddimi nasıl bilebilirim hayatım boyunca bunlar için çalıştım. lakin madalyonun diğer yüzünü bilmediğiniz takdirde bunlar yetersiz kalıyor, eziliyorsunuz kimse yardım eli de uzatmıyor. bu konuda gerçekten yardıma ihtiyacım var. siz gerek siyaset deyin gerekse akıl oyunları. bana yardım edebilecek biri varsa bu konuda gerçekten yardıma ihtiyacım var. en azından kendimi ezdirmeyecek ve savunabilecek kadar bile olsa ihtiyacım var.
İçim sıkılıyor

Çarşı iznine çıktığım anlardaki istima sabırsızlığı geldi aklıma bugün. Yeniden normal hayata kısa süreliğine de olsa dönebilme mutluluğu bu.

Bugün o neşe içindeki onlarca gencecik insan adaletini siktigimin dünyasından parçalanarak göçtü.

Sesimi çıkarmıyorum, güçlü duruyorum ama inan bana sözlük artık dayanilmiyor. Benim altın sarısı saçlarına bakmaya kiyamadigim bir oğlum var ve hiç tanımadıkları bu çocuğu korumak uğruna silahlı eğitim alan aslan gibi adamlar bugün kalleşçe şehit edildiler. Ne söylenebilir? Ne anlatılabilir? Hangi kelime ise yarar, hangi cümle acıyı azaltır ?

Öyle işte...
Sanki bir iç savaş başlayacakmış ve emperyalist güçlerin son oyun sahası olacakmışız gibi hissediyorum. Bu beni korkutuyor.
Sanki her şey boşa gidecekmiş gibi. Değer verdiğimiz ne varsa. Kan ve ölüm.
Bize bir şey yapamazlar, bir farkliyiz duygusunu ben de taşıyorum. Ama olmaz dediğimiz ne varsa oldu. Kuzey afrikada başlayan arap baharı, suriye sınırında gotumuze dayanali 5 sene oluyor.
Yıllar önce suriye sınırındaki mayınları neden temizlemek için ihale falan açıyoruz diye düşünürdüm. Halbuki dursun değil mi? Kime zararı var? Bugün anlıyorum ki çok uzun soluklu bir planın parçasıymıș. Bugün suriye sınırı yol geçen hanı...
Her neyse. Umarım korktuğum olmaz.
İç sesimi bastırmak için bazen şarkının sesini yükseltiyorum bazende kendi kendime konuşuyorum .
çok bunalıyorum artık
yapmam gereken çok şey var ama ne yapabilecek güç ne de yapabilecek isteğim var
umarım sonuçları kötü olmaz
Gel desen geleceğim ama demeyeceksin biliyorum,yine de demeni bekliyorum,umutsuzca.
Beni ben olmak yoruyor.
Mor rengi severim.
bunu niye yapıyorum bilmiyorum. niye yazıyorum ve yazdıklarım, yazdıklarımız neyi değiştirecek onu da bilmiyorum. ha derseniz kafan mı güzel evet o da güzel. zaten artık bu memlekette kafan güzel olmadan bir gün geçiremiyorsun. yediremiyorsun bazı şeyleri. hazmedemiyorsun gördüklerini, yaşadıklarını ve insanların yaşadıklarını. zor bir dönemden geçiyoruz diyecekler. milyonlarca cümle kurulacak. acaba hangimiz, hangi anne, hangi baba ve hangi aile hak ediyor bunları. bu yaşananları. ağzıma dahi alamadığım ölümler sarmış memleketin dört bir yanını. insanların ne dertleri var. neler yaşıyorlar. sonra biz de çok sıkıntım var diyoruz. var elbet. çok büyük sıkıntılarımız da var. umudumuz yok. hayallerimiz yok. belki birisi veya belki bir olay çaldı bizden umutlarımızı, hayallerimizi ve gelecekteki güzel olabilecek günlerimizi. bazen bir söz, bir dokunuş, bir görüntü tüm kötülükleri anımsatıyor. artık kötülükleri anımsamak için büyük olaylara gerek kalmadı çünkü etrafımız kötülüklerden ibaret hale geldi. zor tutuyorum kendimi. saymamak, sövmemek, isyan etmemek için bağırmamak için o kadar zor tutuyorum ki. duyduklarım, gördüklerim, hissettiklerim boğazımda düğümleniyor. yutkunamıyorum artık. ne haldeyiz ya. nereye gider olduk. şu ülkenin haline bakamaz oldum. sabah haber okuyamaz oldum. insanlar buna rağmen birbirinin yüzüne nasıl bakıyor bilemez hale geldim. yaşananlardan nasıl toplumca utanç duyamıyoruz, kendimizi sorgulayamıyoruz anlayamıyorum artık. ama aslında çok da kolay anlaşılıyor bazen. zaten insanlar artık ucuz sevinçlerin ve leş üzüntülerin pençesinde yaşamaya alışmış durumda. ben kendimi de bu gruba dahil ediyorum. asla kimseden ayrı tutmuyorum kendimi. tek derdimiz boşa geçirdiğimiz işe yaramaz hayatlarımızı daha ne kadar işe yaramaz hale getirebiliriz oldu. soyutlandık güzel şeylerden. eski mutlu günlerle soyutlandık. geçmişteki güzel günlerin anısıyla ve bu anıları boktan edebiyatımızla parçalaya parçalaya kalan kırıntılardan medet uma uma bu hale geldik. her yeni gün ucuz ilişkilerimizi, çıkara dayalı boktan hayatımızı basit kırıntılarla süslemekten ibaret oldu. ve biz bunları yaparken hiç görmediğimiz yerlerde hiç aklımıza gelmeyecek şekilde vahşet yaşayan suçsuz, günahsız insanlar son nefeslerini veriyor. yazık ulan yazık. bize değil bu günahsızlara yazık. dönmesin böyle dünya. yansın kül olsun da yeni bir gün olmasın böyle olacaksa. bilemedik ki biz hiçbir şeyin kıymetini. biz diyorum çünkü hiçbirimiz bilemedik. sevginin kıymetini bilemedik. huzurun kıymetini bilemedik. her yolu açan kapının sevgi olduğunu hoşgörü olduğunu bilemedik. bildiğimiz ve yaptığımız tek şey boktan egolarımızı yüceltmek oldu. içimizde verdiğimiz savaşın, iki kişi arasındaki savaşın dünyadaki en gereksiz şey olduğunu bilemedik. sevgiyi ne aracımız yaptık ne de amacımız. dünyada daha büyük savaşların olduğunu göre göre egolarımızı savaştırmaktan başka hiçbir şey yapamadık. beceremedik. ve beceremeyeceğiz de. işte bu yüzden bize de yazıklar olsun. gencecik insanlar can verirken biz keyfimize baktık. biz demeyeyim bu sefer kimseyi suçlamayayım. ben baktım. öz eleştiri olsun bu. isteyen istediğini alsın. "yeter ulan artık. sevginin açamayacağı kapı, halledemeyeceği sorun yok" diyebilelim. ölüm hepimizin bir nefes ötesindeyken artık sevelim ya birbirimizi. daha ne kadar zamanı boşa geçirip nefret kusacağız birbirimize. biz dahi bunu yapmazsak barbarlar, hainler, arkadan vuranlar nasıl yapacak. biz çok iyiydik ya. çok iyiler bunu yapmazsa saf kötüler bunu nasıl yapacak. o kadar şey söyledim. o kadar kızdım. umudum yok hayallerim yok dedim çaldılar dedim de en sonda yine de "ulan belki bir umut" diyorum işte. sanırım bu da benim zayıf noktam. çalamayacaksınız ulan hayallerimizi, umutlarımızı. yine doğacağız küllerden. yine kalkacağız ayağa. yine kenetleneceğiz. yine insanlar birbirine kinle öfkeyle nefretle bakmaktansa sevgiyle bakacak. öyle yaklaşacak. bizi birbirimizden, sevgiden, hoşgörüden, saygıdan koparamayacaksınız. gerekirse kanayan yarayı kapatacağız gerekirse de kesip atacağız acı veren yeri. ama umudumuzu bizden çalamayacaksınız. sevin, sevmekten vazgeçmeyin, sadakatinizi kaybetmeyin. ne sevdiğinizden ne insanlardan ne sadakatinizden ne de bu güzel ülkeden vazgeçmeyin. sevgimizi hak etmeyenler sadece hainler. geriye kalan herkes ve her şey, sokaktaki kediden köşedeki ağaca kadar her şey sevgiyi hak ediyor. vazgeçmeyelim. harekete geçelim. umudumuzu bizden çalamasınlar. güzel günlerimizi bizden çalamasınlar. çok konuştum kusura bakmayın.
Aksam haberleri şehit haberleriyle başladı. Malum, Çok uzun suredir haberleri zevkle izleyemiyoruz maalesef...
Sofraya daha yeni oturmustuk. Kanal d açık. Şehit ailelerinin feryatlarını bodoslama yayınlamaya başladılar. Yürek dağlayacak nitelikte haberler yani...
Bir de Baktım ki annem ağlıyor.
Boğazım düğümlendi. Söyleyeceklerim bu kadar.
hayatta yaptığım en düzenli eylem plan yapıp uygulamamak. Evet, plan yapıp uygulamamak bir spor olsaydı ben ülkemize altın madalya getirebilirdim. Plan yapıp uygulamama konusunda mütevazı olmamı kimse beklemesin çünkü plan yapıp uygulamamayı en iyi biz biliriz. Bu arada az önce plan yapıp uygulamadım. iyi geceler.
Bir dahaki radyo yayınında bu başlığı törenle vecihiye verelim, en azından başlığın kıymetini biliyor. Biz arada bir geliyoruz, o buranın yerlisi.
Kısa ve öz yazacağım, çok özgüvensizim. Bunu aşmam lazım.
maç izlerken ve oyun oynarken ben, ben değilim. '*'
eskiden her adımda etrafına bakıp aradığın insan öyle bir gün geliyor ki gördüğünde gülüp geçtiğin birisi oluveriyor. yazık diyorsun. yaşananlara, verilen emeklere, kurulan hayallere ve gerçekleşmeyecek hayallere yazık diyorsun. şükrediyorsun. sınavım buymuş diye. sınavım vicdanım değilmiş diye. pişman değilim hiçbir şeyden diye. ha durduramıyorsun bir şeyleri o ayrı. içindekileri bir kefeye dolduruyorsun. orada kalıyor zaten içindekiler. dışarı çıkamıyor. bağlıyorsun kefenin ağzını ki çıkmasın hiçbirisi diye. ve dönüp gülümseyerek bakıyorsun. iyi ki bağlamışım ben diyorsun. hepimizin bir ederi var da işte hayatta benimki bu değilmiş diyorsun. demek ki ne bok yersek yiyelim bizi bağrına basacak insanlar yokmuş hayatımızda. daha çıkmamışlar karşımıza. belki de hiç olmayacaktır. ama olsun. yalnız kalacağız elbet. tek başına olacağız. ama biliyorum ki o günler de geçecek nasıl bu günler geçtiyse. nasıl gülebiliyorsak artık felakete sürüklenmemiz gerekirken şimdi; o günün de bir sonu olacak ve yine güleceğiz.
Itiraf ediyorum : 01.01.2018
Geçen biri sözlükte yazmıştı; yöneticiler eksileri artıları görüyor diye. Okuduğum günden beri mod'ların entry'lerine eksiyi basamıyorum. Tabii ki mod gördüm mü al sana eksi modunda takılmıyorum lakin okuyup da beğenmediğim eksileme ihtiyacı duyduğum entry yöneticiye ait çıkınca "hmm.. eksileyince göreceksiniz, hiç gizemli değil." modunda vazcayıyorum. Üzdünüz.

blog sözlük itiraf