blog sözlük itiraf

Neden ölüm gibi bir gerçeklik varken anlamsız meselelere takılırız. Ölüm ne ağır şeydir. İşte seni seven kalbi kırmak öyle bir şey. Bir kalbi öldürürsün. Ya bir insanı sevmeyi başarabilmek zor değil mi? Canilik değil midir seni seven kalbi görmezden gelmek,aşağılamak. Sana tutunmaya çalışan seninle umutlar besleyen birine bunu yapma diye diretmek neden? Zaten kanıyor ruhu ve olmayışının acısı onu paramparça ediyor.
Bir insanın umutlarını çalmak ona yapılabilecek en acı şeydir. Ne dese anlatamamak ne yapsa yarım kalması.

Midem bulanıyor sözlük... Yemeklerden, insanlardan, seslerden, olaylardan her şeyden her şeyden midem bulanıyor. Bu kasıtlı yaptığım bir şey değil ve ben buna engel olamıyorum. Artık değişmek, insan içine çıkmak istiyorum ama böyle giderse bu biraz zor görünüyor. Ve bunun bir kişilik bozukluğu olduğunun da farkındayım ama engel olamıyorum. oooff..

Doğru dürüst sözlüğe girmeye fırsatım olmuyor, neredeyse adını sanını unuttuğum insanlar hala bazı entrilerimi alakasızca seri eksiliyor. Eksi meksi umrumda değil de bu ne kinmiş arkadaş. Yazık la yazık, kendinize zarar. Saldırın, bu yazdığımı da eksileyin :)
Sonraki gün editi: geçmişte komplekse sokmuş bulunduğum insanlar, babanızın çiftliği gibi kullandığınız sözlüğe zarar veriyorsunuz, yerelleştiriyorsunuz. Bu yaptığınız en başta moderatörlerin emeğine saygısızlık. Çok meraklıysanız açın bir forum sitesi, üç beş kişi takılın orada.

"Kısa çöpüz, uzun çöpte hakkımız vardır da gözümüz yoktur"

Gökkuşağının bütün renklerine sahipken şimdi beyazı geçtim, sadece siyah varmış gibi hissediyorum. Birilerinin saçma salak sıkıntılarını, dertlerini gördükçe, dinledikçe, okudukça mesela; daha da böyle agresifleşiyorum. Kusasım geliyor direkt ağızlarının içine doğru. Ama kusacak bir şey bile kalmadı. Bazen buradaki bazı itiraflar ya da bazı entryler de öyle hissettiriyor, ama agresifleşmeme rağmen yine de kötülemiyorum. Ben böyle nasıl bazıları çıkıp alakasız olmasına rağmen benim entrylerimi kötülüyor onu da anlamıyorum. Benim her şeyimle tanışın ama inadımla tanışmayın bence. Hele nefretimle hiç tanışmayın. Sessiz sakin insanların patlamaları normal olmaz tahmin edersiniz ki.

Özetle böyle tuhaf bir gerginlik var üzerimde sözlük. Ve canım elma dilim patates ve ranch sos istiyor.

öyle geziyorum bloglar arasında. bir bakıyorum yeni biri. Açıyorum inceliyorum. Sağım solum arkam popüler kültür. Sonra niye kimse okumuyor. Ya zaten senin yazdıklarını herkes yazıyor?

Ben kendim özgün orjinal olduğumu savunmuyorum ama bunu gayet de düşünen bir çoğunluğum var. Gençler blog yazmakla para kırılmıyor vallahi kırılmıyor. Fame olmanın yeni bir yolu olarak görenler başlamadan bıraksın bu işi kalabalık yapmasın buralarda.

Asabımı bozmayın benim. Ne prim yapıyorsa ona yönelmekten vazgeçin artık.

Çok değer verdiğim, geriye kalan arkadaşlarımdan bir tanesinin doğum günü yarın. Yani bugün. Facebook'da gördüm haliyle uyarısını. Sanırım 1-2 aydır yazışmadık hiç. Malum ben de pek whatsapp da online olmadığım için. Bir de sorsalar "arayıp sormayan" ben olduğum için, kutlamadım, kutlamayı da düşünmüyorum. Zaten o Facebook'daki doğum tarihi kısmını kapattığım için, o da göremez. Hatırlayıp kutlayacağını da zannetmiyorum. En azından bahanesi olmuş olur.

Eskiden blog yazarken anonim takılmayı düşünürdüm. Sonra boş verdim, derken yıllardır fark ettim ki kendiliğinden anonim takılıyormuş blogum. (bkz: error) Çıktığım kişiler bilmesine rağmen durup da bakmazken bloguma, başkası niye baksın?

Buradan da şu sonucu çıkarmalıyız Sözlük, "ben kendim için yazıyorum". Capeesh?

şu an iyi götürüyormuş gibi gözüküyorum ama aslında "ben bu işi nasıl tamama erdiricem lan?" diye hesap yapıyorum galiba. kısaca boynuma kadar b.ka battım, o yüzden başım dik yürüyorum.

üstesinden gelemiyorsan, dağılmasını seyretmekten keyif alacaksın belki de.

Tahribad-ı isyan diye bir hiphop grubu buldum, zerre kadar tarzım olmamasına rağmen çok beğendim evde "hobba yine neler olacak acaba koklaa havada isyan kokusu var" diye bağırarak dolaşıyorum

Sevgi boşluklarımı popkekle doldurmaya çalıştığım dakikalardayız.

Yazılarımı asla geri dönüp okumam. Okuduğum pek çok yazımı "bu ne be, bunu ben bile okumam başkası niye okusun" diyerek sildim :d O yüzden ayrılmamış -de'ler (gözümüzden kaçıyor tabii), yanlış yazılmış kelimeler ya da kendini tekrar eden cümleler / paragraflar görürseniz sebebi bu. '*'

Yaptığım hödüklükler zaman zaman aklıma düşüyor. Ne hikmetse o düştüğü zamanlarda vize veya final haftaları oluyor genelde.

Sevgilim yok. En son biriyle date anlamında 5 ay önce görüştüm. Hatta sen ona 6 de. En son ne zaman bir arkadaşımla oturup kahve içtim hatırlamıyorum bile. Neyse be.

Bu arada Sarot Termal Vadi'deyim iki gündür, 6 Ekim'e kadar. Beklerim. '*' Bizimkilerin devremülkündeyiz ailecek. Ablamgil de geldi 2-3 günlüğüne. Sonra tekrar annem, babam ve ben... Sabah ve akşam yürüyüşlerime ablamgil gidince başlarım herhalde. Üşenmezsem.

İtiraf ediyorum, hayat şey gibi.'*'

istifa ettim. hafiflerim sanıyordum. hiç bir değişiklik olmadı. sonra bi bira daha açtım.

galiba eksiğimizi buldum.
Selam verdim. Karşılık beklediğim için almadılar. Hüküm gösterdim. Ulan sen kimsin diye peşimden koştular.
Çok yanlış şeyler yapayım dedim. Yanlış saydığım kimisinin yüz vermediği doğrusuymuş. Kendime biçtiğim payı da havaya salmak zorunda kaldım. Açıkta kaldım yani. Öyle bir şey.
Boş beleş yazılar karaladım. Afişe olmamak için dümenler çevirdim. Az kalsın alabora olacaktım, bir hamleyle dümen kırıldı. Elimde kalan parçasını kenara koymayı bile akıl edemedim. Öyle mal mal bakındım.
Bu sefer dedim, bu sefer dürüstlük kazansın. Her hipokraside bu söz aklıma geldi. Bayrak sallıyor gibi hissettirdiği ve çocukluğumdaki milli bayramlar anıları pasif görevlerden ibaret olduğu için, içimi bi heyecan kapladı. Ağzım köpürerek konuşan biri oldum çıktım.
İkiyüzlülüğü bile olduğu gibi yazacak cesareti bulamadım.
Çok acayip ya.
Şimdi uyuyacağım ya. Uyurken konuştuğumda, buldum! demesem bari.
Çünkü galiba hâlâ eksiğimizi bile bulamadım.
sen de itirafçı kesildin başımıza ha.
bö.

Hayalini kurdugum o kadar cok sey var ki. Ve cok guzel kuruyorum. inanilmaz hayal kuruyorum. Oyle ki, gercek hayatta yasamayi unutuyorum. '*''*''*'

Yaklaşık bir önce blogsözlük'ü ilk açtığımda girdileri kurcalarken yanlışlıkla bazılarını kötüledim. Aflarına sığınıyorum yazar arkadaşların. Aslında öyle bir niyetim yoktu bu benim ilk denemem:) demem o ki bir ay önceki bazı kötülemeler benimdir suçumu kabul ediyorum.

Oleiii! yaklaşık yarım saat önce, letgo.com'dan bulduğum ve ihtiyacım olan laptop adaptörünü aldım. 8 yıl önce bilgisayarımla gelenden bile daha güzel çok şükür. Güzel de çalışıyor. Ve satıcı da gayet güvenilir çıktı çok şükür. Adeta bilgisayarıma kavuşmuşluğun verdiği bir mutluluk yaşıyorum. Bir de Gebze'deyim, yeğenim yarın sünnet olacak. Oh çok şükür.'*'

Birinden hoşlandığım zaman o kişiye kötü davrandığımı farkettim bugün.
Bunu istemsizce yapıyorum.
Mesela gelip bir şey sorduğunda ya tersliyorum ya da duymamazlıktan gelip önemsemiyorum. İnsanlar hoşlandıkları kişiyle konuşmak için can atarken benim bu kaçma sebebim ne ?
Korkuyorum galiba.