blog sözlük itiraf

İçim sıkılıyor

Çarşı iznine çıktığım anlardaki istima sabırsızlığı geldi aklıma bugün. Yeniden normal hayata kısa süreliğine de olsa dönebilme mutluluğu bu.

Bugün o neşe içindeki onlarca gencecik insan adaletini siktigimin dünyasından parçalanarak göçtü.

Sesimi çıkarmıyorum, güçlü duruyorum ama inan bana sözlük artık dayanilmiyor. Benim altın sarısı saçlarına bakmaya kiyamadigim bir oğlum var ve hiç tanımadıkları bu çocuğu korumak uğruna silahlı eğitim alan aslan gibi adamlar bugün kalleşçe şehit edildiler. Ne söylenebilir? Ne anlatılabilir? Hangi kelime ise yarar, hangi cümle acıyı azaltır ?

Öyle işte...

üyeliğimin ilk zamanlarında sözlük formatından bihaber olduğumdan forum havasında başlıklar ve formata uymayan entryler girdim. zamanla öğreniyoruz işte ne yapalım.

şu dünyada en değer verdiğim uğruna canımı bile verebileceğim yegane varlık annem. Başka şehirde okumanın en zor yanı da ondan uzak kalmak. Annesi vefat etmiş kişilerle tanıştığımda içimi deli gibi bir korku kaplıyor sözlük. Dünyadaki hiçbir şey onu kaybetme ihtimalinden daha fazla korkutmuyor beni. Ortada bir sebep bile yokken içimi saran bu korku deli ediyor beni. Şimdi diyeceksin sınava çalışırken aklına düşecek konu kalmadı mı? En çok da hayat zorlandığında aklıma geliyor işte bu korku. Aklıma hakim olamadığımda bana yardım edebilen tek kişi o. Anlatabiliyor muyum onsuz neden delireceğimi.

ders çalışmaktan korkuyorum.

Bir çam ağacının dalına takılmış faber castell'in renkli verstatil kalemlerinden birini gördüm. Çok hoş duruyor yahu, keşke kalem meyvesi veren ağaçlar olsaydı.

Yil icerisinde bir dersten final notu alabilmek icin kisa film cekmistik. Benimle alakali olan kamera arkasi goruntulerin bir kismini biraraya toplayip bir video yapmistik ve neredeyse her gun acip o videoyu izliyorum. Acayip egleniyorum. '*'
Ha bir de, kuzenim(9) sabah erkenden uyanip daha gozundeki capagi temizlemeden cizgi film izlemeye basliyor. Agzi acik, gozleri kocaman, hayret ve hayranlik içerisinde izliyor. Vallahi ozeniyorum.

Kötü giden çok şey var ama buraya yazacak kadar bile kendimi önemsemedim şu an. Kısaca çok kötü bir gün

birinin bana önerdiği bir kitabı okurken karakterlerden birinin o olduğuna inanıyorum. önerinin bir ima olduğunu ve kitap karakterlerinde onu bulmam ve hislerini anlamam gerektiğini üstü kapalı şekilde iletildiğini düşünüyorum. belki art niyetli belki fazla düşünceliyim.

Saçlarımı taramam gerek, ama çok korkuyorum :'( iyi ki yarın açık kuaför yok, kazıtıverirdim yoksa.

(bkz: #69045) gecen yil yasadigim bir olayi hatirlatti bana. Bizim sinifta da bir oglan vardi boyle bana bakan. Bu cocukla biz 7/15 birlikteyiz. Evlerimiz yakin. Okulda ayni siniftayiz, dershanede birlikteyiz. Herkesten cok onu goruyorum gibi. O da hic suphesiz en cok beni goruyordu. Bundan angrybird oldugum kadar eminim. Bakiyor da bakiyor kafasina ucup patlattigim. Ama nasil bakiyor yarabbim oglana anani ciz desek cizemez ama beni gozu kapali bile cizer tabii gozlerini uzerimden cekebilirse. Ben hayatim boyunca aynada kendime bakarken onun bana baktigi kadar kendime bakmamisimdir. Eminim benim hakkimda benden daha cok bilgi sahibi. Neyse bir gun dayanamadim ben buna sinifin ortasinda neye bakiyosooooooooooonnnn diye bi cirladim. Böyle bakakaldi her zaman yaptığı gibi. Hicbir sey demedi. İstifini bile bozmadi. Ustune alinmamis gibi yapti. Ben de sizofrenmisim de ortaliga bagiriyormusum gibi oldum ahdhxmxsbxnmxms soz konusu entry'yi okudugumda bu olayi sevgili karga ve kıza da anlattim. Anlattigimdan beri aklima geldikce gülüyorum. Bir kiz dusunun, tam bir angrybird ve ortalik yerde "ne bakiyorsun?" diye bagiriyor. Komik abdbdndnshsmdmdndnnd

Sözlüğe çeşitli konularda başlıklar açmak isteyip üşeniyorum

Yazarların kimseye anlatamadıkları, Belki kendilerinin bile kabul edemediği itirafları. Buraya yazıyorum çünkü konuşabileceğim dertleşebileceğim kimse yok. Anlatsam da dokunamazlar yüreğime. İçime atmaktan boğuldum. Saklamaya çalışmaktan mutluymuş gibi rol yapmaktan yoruldum. Buraya yazıyorum çünkü o da görsün, neye sebep olduğunu bilsin istiyorum.

En yakınımdın. En iyi arkadaşım, dostum, her şeyimi paylaştığım, dertleştiğim, birlikte gülüp ağladığım. YüreğiMi eline teslim ettiğim tek kişi. Her şeyimdin. Bu hep böyle sürecekti, Biz bitmeyecektik. Sen beni yalnız bıraktın desem, Yalnız kelimesi bile o kadar yetersiz ki. Her şeyim gitti. Nasıl anlatılır ki bu. Yarım kaldı hikayemiz. Ben yarım kaldım.

Senin sevginin benim sevgimden çok daha fazla olduğunu söyledin hep. Beni de buna inandırdın nasıl olduysa. Önce bunun için üzdün. Elimden bir şey gelmiyordu o kadar sevebiliyordum işte. Sen Çok güzel seviyordun ve Ben de en çok bunu seviyordum. Sonra bir gün geldi. Eskisi gibi bakmamaya başladın. Sevginin değişebileceğine hiç inanmadım. Değişse bile bunu bana hissettirmezdin. Meğer öyle değilmiş. Benim sevgim her geçen gün artarken senin hislerin yıpranıyormuş. İhtimal vermedim hiç, düzeltiriz toparlarız zannettim. Sana karşı duygularımı hissedene kadar umudumu yitirmedim, gözlerimin parlamasını gizleyemedim. Ama bir zaman sonra sen artık beni görmemeye başladığında. Kaybolmasın diye uğraştığım son hissimi de kaybettim. Sevgini kendi ellerinle söküp aldın. Benden sevmek kabiliyetini aldın. İşte bunun yokluğunu hiçbir şey dolduramayacak artık. Bu kez parçalayıp bıraktın.

Kalbimde boş bıraktığın yere hiç kapanmayacak bir yara açıp gittin. Sürekli kanıyor, içime doğru. Çürüdü içim. Üzülüyorum. Kızgın veya kırgın değilim. Geçti onlar. Ama çok üzülüyorum. Çünkü artık hiçbir şey düzeltemez bizi. Sen bile gelsen iyileştiremezsin beni. İşin kötü tarafı ne gelmeni istiyorum ne düzelmesi için çabalamanı. Geleceğe dair hiçbir umudum, yaşama sevincim kalmadı. Her sabah uyanıyorum ama hayattan hiçbir lezzet alamıyorum. Bilmiyorum senin hala umudun var mı, eğer varsa ve bu seni mutlu ediyorsa inanmaya devam et. Ama. Ama işte. Sen anlarsın.

İnsanın sadece bir defa aşık olacağına inanırdım. Sana aşık oldum ve doğru kişi olduğuna inandığım için kendimi çok şanslı hissediyordum. Doğru kişi değilmişsin. Yıllardır beklediğim kişi sen değilmişsin. Koşup koşup en sonunda Duvara toslayan hugo gibiyim. Bir hakkım vardı ve yandım. Hangi tuşa basarsan bas baştan başlamayacak artık.

Oyun bitti.

kod yazmaya yeniden başladım, çok mutluyum

Lisede best enişte ever tişörtü yaptırdığım, arkadaşım olan sevgilisiyle kavga ettiğimde oraya gelirsem'le başlayan tehditlerini yediğim çocukla aynı sınıfta ders çalışıyorum. Hayat bazen çok garip.

Gozumun onunde gittikce daha kotu oluyor, ama elimden hicbir sey gelmiyor.

itiraf ediyorum; hepiniz değil ama bir çoğunuz gerizekalısınız.

Yahu..

Tamam susuyorum ama biraz daha fazla okuyup, araştırıp daha fazla düşünün lütfen. Okumadan kesinlikle bir yargıyı savunmayın. Bazı yargıları birkaç farklı kaynaktan okusanız dahi kesin olarak benimsemeyin.

İnanın bu dediklerimi yaparsanız Türkiye çok daha yaşanır yer haline gelecek. (bkz: gene de siz bilirsiniz)

sekizincivecihi ile evlenmeyi düşünüyorum. kendisinin bundan haberi yok tabi ama yazdığı yazılardan nasıl etkilendiğimi anlatamam.

edit : imla. aman diyeyim kendisi görmesin. zamanında tabii ki yazdığım için kızmıştı bana.

onca zaman geçtikten sonra, adamın instagram profiline girdim. Son fotoğrafındaki beğenilerine bakayım dedim bi'. Ama "acaba instagram profilinde miyim yoksa malum tanışma programında mıyım" diye bi' durup düşündüm.'*' Görsel hafızam biraz iyidir Sözlük. İstanbul'daki malum insan nüfusu da belli yani. Sonra tekrar şükrettim, en azından ortalık malı değilim onun ve diğerleri gibi. Karakter meselesi bence ya. Herkesle konuşup herkesle bağ kuranları, ben ortalık malı olarak tanımlıyorum. Sosyallik çok başka bir şey Sözlük. Sakın karıştırayım deme onunla.'*''*'

Duygusuzlaşıyorum sözlük. Depresyonun dibindeyim sanırım.
Şuan babama bir şey olsa sanırım duygusuzluğa devam ederim. Araba kazandın 1 milyonluk deseler, tepkisiz şekilde satar 2 ev alırım. "İyi oldu" falan der geçiştiririm.

Duygularımı geri istiyorum.

Dun bir kiz bana "cok da hareketlisin nasil boyle kilon var" dedi. Ona nasil anlatsaydim gecenin bu saatinde diyetimin daha ucuncu gununde sarelleyle kacamak yaptigimi, yapacagimi...