blog sözlük itiraf

Azdan az, çoktan çok gider.

çok doğru değil mi ya: "ıssız adaya düştüm ama herkes benle gelmiş"

makale yazmaktan yoruldum, baya baya çözdüm bu işi ticaretini yapmaya karar verebilirim birkaç zaman sonra '*' sonra, hasretten yanacağımı hissediyorum nereyse 3 aydır göremedim sevdiceğimin yüzünü...duygusal olarak her şey birbirine girdi galiba duygusal çay bardağı olarak devam.

Ben suçluydum, ablam beni cezalandırmak istedi. Bense bedel ödemek yerine evimi terk etmeyi tercih ettim.

Şimdiyse pişman ve de gururluyum. Ağırıma gidiyor sözlük. Her gün aynı çelimsiz sorularla boğuşmak.. Ağır ve yorucu geliyor.

Bu sorunun çözümü yok. Yeni yalnız hayatıma alışmalıyım. Benim bir ailem yok.

son zamanlarda Blog sözlükte boşluğa yazdığımı hissediyorum. Bir inşaatın on üçüncü katından yahut uzunca bir köprünün orta yerinden bağırıyorum, kimse duymuyor. Çünkü insanlar öyle gürültülü, trafik öyle sıkış tıkış ki boşluktan farksız. Sesim sadece yankılanıyor.

dün gece diyete başlamaya karar vermiştim (evet yeniden).
19 haziranda final sınavımın olduğunu öğrenmemle bi yıkılma yaşasam da'*' bomba gibiyim. diyet, spor, ders üçü bir arada gayet yürütülebilir.
az önce sınav konularına bakınca içimden bi ağlamak geldi ama yok ettim hemen o düşünceyi :d neyse efendim, gününüz güzel geçsin ben limonlu suyumla birlikte dersime devam ediyorum şimdi. bye.

burası ağlama duvarı olmuş resmen. itiraftan çok duygu karmaşasının türevlerini işliyoruz amüniyim.

Yüreğimin tam ortasında ekşi bir acıyla uyanıyorum birkaç sabahtır. Herhalde gücüm tükeniyor artık. Sırtlandığım tüm yükler birer birer büküyor belimi. Kırgınlıklarım, aşkımı ve dostlarımı elimden almaya çalışıyor. önleyemiyorum içimde ki nahif çocuğun kırılganlığını. Bilmiyorum daha ne kadar bu sinir harbi ve acıyla gidecek.. Vazgeçiyorum çünkü artık.

iki gündür ders çalışamıyordum bu yüzden bugün sabah altıya alarm kurmuştum hatta arkadaşımı da örgütledim o da kurmuştu ikimiz de altıda uyanacaktık.

evet alarm çaldı ve ben uyandım. uyandım ama kesin tekrar uyuyup beş dakika sonra kalkacaktım çünkü bu bir gerçek. hiç de öyle olmadı.

uyandım ve ablam bana yatağımın yanındaki duvarda Fink atan, muhtemelen uyanmadan üç saniye önce göz göze olduğum hamam böceğini (kardeşimin tabiriyle Fatma böcek) gösterdi. peki Melike ne yaptı? kafasını üst ranzaya çarpma detayını atlamadan yataktan fırladı.
merhaba saygılar buradayııımmm!

Bu gece sevdiğim insan öldü.benden 952 km uzakta ansızın çıkıp gitti hayatımdan. Hayatıma girişide böyleydi. Hiç beklemediğim bir anda bütün güzellikleriyle gelmişti.sadece bi şey değildi benim için yol arkadaşımdı. Hep yalnız yürümekten şikayet ederdim ondan önce. Sahte insanların yaralarını taşıdım, hepsini unutturdu bana. Hayatımın en güzel döneminde çok kısa da olsa bir şeylerin mümkün olduğunu gösterdi ama çok kısa sürdü be hayat. Son bir haftadır iyi değildik zaten. Hep aklımın ucunda bir gün geçip gidicez bu hayattan pişman olmak istemiyorum düşüncesiyle elimden geleni yaptım. Her dayanamadığımda yazdım ona. Çoğu zaman cevap vermedi, unutmak istedi ama onun kadar güçlü olamadım. Kendimi çok yıprattığımı söylerdi. Keşke şuan beni görsede asıl yıkılmak nasıl olur bilse. Çok şey anlatmak istiyorum, onu saatlerce anlatmak istiyorum. Kime giderim bilemedim,bu kime nasıl söylenir bilemedim. Sevdiğim hiç ölmemişti ki. Daha fazla yazamıcam. Ben hayatımda bu kadar acı bi itiraf yapmadım..

Yahu adamlar 250 yıllık tarihle bize medeniyet dersi vermeye çalışıyorlar (bkz: veremiyorlar).

Onlara iskitlerin soyunun milattan önceye dayandığını söylemedim henüz, vakti gelince onları da anlatırım.

Keza bu birikimin neticesi olarak, gerçekten muazzam atılımlar yaptığımızı görüyorum. İnanın bazı atılımların dünya çapında benzerleri yok. "Körpe dimağları" beyin göçü muhabbetine yurt dışına göndermeyelim, yeter.

Çok spontan bir entri oldu bu. Herneyse, kastımı anladınız.

Kendime netten 1 tane tv seçeceğim sözlük. Ülke genelinde ne olmuş, hep uzak kalıyorum.

Burada hiç tanımadığım insanlar olmasına rağmen entryleri okuduğumda kendimi iyi hissedebiliyorum. İlginç olsa da herkese teşekkürler.

hayatta herkesin günlük rutin işleri arasında unuttuğu ve fakat ara ara kendine sorduğu bir soru var. niçin bu hayattayım? aslında herkesin bu hayatta bir amacı olduğuna inanıyor, ancak bir toplumda yaşıyor olmamız, para kazanmak zorunda olmamız gibi sebeplerle, hiç kimsenin bu amacı bulma yönünde kendi içine dönemediğini, zira bunun kişilere öğretilmediğini düşünüyorum. bunu fark ettiğimizde ise belki halihazırda okulumuzu bitirmiş ya da iş hayatına girmiş oluyor ve hayata geliş amacımızı henüz bulamadığımızı anlıyoruz. şahsi olarak hayata geliş amacımı henüz tam anlamıyla bulabilmiş değilim, ama en azından bunu fark ettiğime şükrediyor ve bu amacı bulma yolunda ilerlediğimi artık biliyorum.

Korkuyorum aslında, hem midem bulanıyor hem de azıcık titriyorum. Üşüyorum da biraz. Ah sevgili erkek dostlarım siz her reddedilme korkusunda bunu mu yaşıyorsunuz? Ah şu toplumsal normlar yok mu! Bu çocuklar da az çekmemiş, kıyamam size.

Uzun süredir '*' film/dizi izlemediğim için tarif edilemez bir boşluktaydım. Bu gece iki bölüm mindhunter izledim, kaybettiği oyuncağını bulmuş bir çocuk gibiyim şu an. Sözlük, ben bir bağımlıyım!

Kendimi çok fazla sevdiğimi fark ettim

Kızların benimle konuşurken çenelerinin düşmesini sevmiyorum.

Ben en azından katilimi tanıyorum. Fakat sen bir gün sevilmediğin bir yürekte, kim vurduya gideceksin.

Uzun zamandır (450gün civarı) yoktum, açıkçası baya özlemişim burayı. Eski entryleri okuyarak düşüncelerimde nelerin değiştiğini görmek de çok hoş. Büyümek, hatalardan ders çıkararak zoraki olgunlaşmak pek hoş değil ama olsundu.