blog sözlük itiraf

(bkz: Null)

That is illness :-|

Bir gün deliresim var şöyle tertemiz. İnanıyorum, bir gün olacak.

Ne bir eksik ne bir fazla, canımsın sen.

her şeyden sıkıldım valla. yazasım bile gelmiyor

zehir olduğunu bile bile çekiyorsam dumanı ciğerime, bil ki ölmesi gereken biri var içimde..

okulumu deliler gibi özledim ve özlüyorum fakat eğer her şey normale dönmüş olsaydı ve yarın dersim olsaydı şuan 'okuldan nefret ediyorum' diye mızmızlanarak ağlıyor olabilirdim.

Göğsümden boynhma doğru yürüyen 3-4 santimetrelik böceği görünce bi' zıpladım, sonra durdum ve kahkaha attım. Biz de böyle delikanlıyız ahshsbsbs

eminem-berzerk evde tekken bu şarkının nakaratını bağırarak söylediğim doğrudur.'*'

sözlüğün an itibariyle en çok entry girilmiş başlığı. Demek ki neymiş bu tarz oluşumların istisnasız bir ortak noktası var ki; her yerde söyleyemediğimiz şeyleri haykırmak.
Klavye arkasında stres atıyoruz fena mı. An itibariyle ne tür bir itirafta bulunacağımı merak edecek 'fanlarım' olmasa da hep birlikte bekleyip göreceğiz. Neler olacak bakalım.
Umarım bu içimizi dökme ihtiyacımız zaman içinde haşin bir fütursuzluğa dönüşmez

Girip girip yazamadığım başlık. Yazınca kafamda durduğu gibi durmayacak burda. (çiçekli bir bahane bıraktım, bir sonraki gelişimde sularım biraz serpilir.)

geçen gittim yan sokakta köpek seviyom, ikinci kattan şekilli tişörtlü ses etti, siz bunları alıştırıyonuz,sizi şikayet etçem falan diye..
dedim gece oldu aslanım, bu dakkadan sonra biz ışıkları kapattık, bizi bulmak isteyen kendini yakar..
bekliyom bakalım şikayetini.

eskinin beni tanımlamasına izin vermem ama çok sağlam bağımlıydım. ne gelse karşıma deneyip bağımlısı olurdum.15 yaşlarında sigarayla başladı alkol oldu ot oldu kağıt oldu mantar oldu hap oldu derken ket sonrası hepsinden kurtuldum. baya da iyi oldu.

Bir şeyden eminsem o da bu çocuğun benden daha çok hayatla barışık olduğudur.

I am sure one thing that my boy is more peaceful for destiny's happens than me. You know a bit nerveous paranoiac i am. But none of these trouble makers dont exist into my wizards heart.

İnanın yada inanmayın, şuan ne yaşıyorsanız o da geçecek :)

Bazen akıl sağlığımı korumakta zorlanıyorum. Sadece boş versem en doğrusu olacak ama olmuyor. Utanç verici insanlar var gerçekten ama olsundu, hiçbirini umursamayacağım; boş vereceğim artık yoksa tekrardan sinir krizleri geçiren birine evrileceğim.

maddi, manevi hiç bu kadar daraldığımı hissetmemiştim. o zamann çal keke
uykular haram oldu, gençliğim bak talan oldu..

çok özledim lan. olum en son 7 ay önce gitmiştim memleketime. (bkz: karabük)'e. kısa bir süre gibi gelebilir ama coronadan mı, iş yoğunluğundan mıdır nedir hayvan gibi özledim. 7 ay önce de bir günlüğüne, bir cenaze için gitmiştim. doyamamıştım yani. hayatımın 20 yılını geçirdiğim o küçük ve sıkıcı kent için bu kadar özlem duyacağımı tahmin etmemiştim lan hiç. şirinevler, çamlık, yenişehir sokaklarında dolaşmak; güneş tost'ta tavuklu gömmek, gittiğim okulların bahçesinde oturup eski anıları anmak, ilk sigara içtiğim yer, ilk el ele yürüdüğüm sokak, ilk öpüştüğüm yer, ilk kavga, ilk içilen yer, işçi lokali, tabipler lokali, dereevler, esentepe, çamlıca, kent orman, safranbolu harmanlar, eski çarşı, emek, kıranköy, yüzüncü yıl, eflani'de balık tutmak-mangal yakmak falan gebericem özlemden. of ulan of. vallahi kendimi kesicem gidememekten.

bunca anının yaşandığı yerlerde müzik dinleyerek dolaşmak, o anları tekrardan yaşamak vs istiyorum. anam-babam, kardaşım, kedim, evim, mahallem, köyüm, eski iş yerim, arkadaşlarım burnumda tütüyor.

Ben her şeyle dalga geçmek zorundayım eğer bir şeyleri ciddiye alırsam biterim ben

saçıma dokunulmasından nefret ediyorum. mümkünse kimse saçıma dokunmasın istiyorum ama arkadaşlarım dokunuyor. o anda hayalimde kürekle kafalarına kafalarına vuruyorum