blog sözlük itiraf

arkadaşlarımı üzeni üzerim. Hatta bir daha mutlu olamayacak hale getiririm. (bkz: siz de kötü olmayıverin, iki dakika insan olun yahu)

Kafa radyomda evanescence'ın imaginary'si (origin versiyonu) çalıp duruyor. Acaba beynim bana ne anlatmaya çalışıyor.

Yalnız şarkının "i lied inside myself for hours" kısmı çok güzel. Amy lee söylemeyi biliyor.

Böyle.

içerik hazırlarken çok tık getirecek şeyler mi yoksa yazmak istediğim şeyler mi yazayım ikileminde kalıyor, sonunda yazmak istediklerimi yazıyorum pek getirisi olmasada.

Çok derin endişelerim var anksiyetemi bozmuş olabilirim, o derece. Sürekli hayat planlaması yapıyorum ama farkındayım ki sen planlarsın tanrı bozar. Saçma sapan şeylere ağladığım oluyor, yavru bir kedinin suratına bakıp hıçkıra hıçkıra ağladım mesela, hayır öyle düşünme hassas falan değilim, sadece içimde çok endişe, korku, nefret birikti. Bu konuda bir şeyler yapmak lazım ama ne?

Bahar bahar hasta oldum. Boğazımın acıması da cabası.

Sinemia üyeliğim bugün bitti. Son filmim ise Life oldu. Şimdi ne yapacağımı düşünüyorum Sözlük. Zaten ekonomik, sosyal ve manevi anlamda yerin diplerini görüyorum. Böyle tortular olur ya, o misal. Ama çalkalansam da değişmeyecekmişim gibi...

Whatsapp emojileriyle ask yasiyorum. Ne kadar guzeller ya. '*'

hayvanlardan korkuyorum. hatta akvaryuma parmağımı bile sokamıyorum. neden bu korkum bilmiyorum. ama bu daha çok hayvanlardan iz kalacak gibi bir korku. bu kadar korkarken bir sokak köpeği benim köpeğim olmayı seçti. iyi ki de seçti.

Uzun bir zamandır çürüyorum çevremde neredeyse kimse yok 5 ay önce hiç istemediğim bir şehre hiç istemediğim bir okulu okumak için geldim, kendimi kabul ettiremedim, ifade edemedim vs. Bunla beraber aşırı kilo aldım şimdi 76 kg ağırlığında 1.64 cm boyu olan iğrenç bi' insana dönüştüm.

Şimdi bir tantuni menü gömdüm ve hala mutsuzum galiba çürüme beklediğimden hızlı gerçekleşecek, korkuyorum.

Bu söz bana mıydı aşk olsun.

Çok yoruldum. Dayanamıyorum. Hem sabretsem ne olacak ki. Sonu hepimiz biliyoruz

Bugün, insanlara yapmamalarını söylediğim ve rahatsız olduğum bir şeyi kendim yaptım.
Ve bundan pişman da değilim.

Çok fena şekilde hastalanmak üzereyim. Nefret ediyorum hastalanmaktan ve mevsim geçişlerinden.

gece gece...

neden? neye? kime bu özlem?

Bazı kararları almak çok zor. Boşa koyuyorsun dolmuyor, doluya koyuyorsun taşmıyor. Acaba sonrasında ne olur sorusuna cevap aramanın zorluğu daha soruyu kendine sorarken başlıyor. Kalbinin sesini dinlemek mi mantığının sesini dinlemek mi? Sorulara boğdum kendimi.

Bu hikayenin sonunu biliyorum.. Çok sevdiğim bir dostumu kaybediyorum.. Böyle düzenin çarkına tüküreyim!..

"Artık ertesi gündeyiz ve anlatının başında belirtildiği üzere o gün hiç kimse ölmeyecekti." '*'

aşırı terleme hastalığım olmasaydı böyle olmazdım bence.

buraya ne yazsam, kime neyi anlatsam, hayatımda hiçbir şeyin değişmeyeceğini biliyorum.
ama neden bu tutumumda da ısrar ederim, anlamam.

Son günlerde tam anlamıyla bok gibiyim. Bok gibi hissediyorum bok gibi yaşıyorum bok gibi değer görüyorum. Sigarayı bırakırım diyordum bir hafta kadar önce. Bok bırakırım. Kusura bakma sözlük. Senin de hiç küfür okumamış gözlerini üzdüm. Ama dedim ya herşey boktan...