blog sözlük itiraf

Yaşadığımı zannettiğimi farkediyorum bu günlerde. Evet zannediyorum. Olacak olan oluyor ben sadece sürükleniyorum. Hepimiz için ilahi bir plan var, kader dediğimiz. Biz tercih ettik, biz seçtik zannediyoruz sadece.

nick altım açılmış yuppi.bugün tüm tarçınlı kahveler ve yasemin çayları benden efenim,afiyetler olsundu.. :)

saçıma dokunulmasından nefret ediyorum. mümkünse kimse saçıma dokunmasın istiyorum ama arkadaşlarım dokunuyor. o anda hayalimde kürekle kafalarına kafalarına vuruyorum

evde saçlarımı cemaatçiler gibi yana doğru yapıştırıyorum suyla. ardından aynaya bakıp ''ulan bu şekilde bile yakışıklıyım helal olsun'' falan diyorum.

bugün ikinci kez psikologla görüştüm. Devlet hastanesinde. Ve emin ol sözlük, hiç de öyle caddebostanda bilmem ka yüz liraya ödediğim psikologtan altta kalır yanı yok. Zaten dinliyorlar. Bir açıdan bakarsak hepsi aynı gibi, ama ilerleyen zamanlarda daha iyi anlarım muhtemelen.

Acaba ne zaman söylerim büyük sırrımı, derken bugün konusunu açıldı ve tabiki paylaşmak zorunda kaldım kendisiyle. Büyük de değil aslında, ama işte ortalık yerde bağırmıyorum sonuçta, neyse. Ondan önce tabi psikiyatristle görüşme yapmak gerekiyor yönlendirmesi için, gitmişken ilacımı da değiştirdim. Çünkü işe yaramıyordu. Aslında 2 haftadır kullanıyorum ve son 1 haftadır eniştemle olan gereksiz ve beni aşırı üzen tartışma sonucunda hayattan kopmuş gibiydim.

Neden insan denen varlıkların beni etkilemesine hala daha izin veriyorum sözlük? Neden bu kadar salağım? Bence bu entarimin ana düşüncesi bu olsun: itiraf ediyorum salağım.

sol gözümde çıkan arpacıktan bahsetmiş miydim? Neyse boş ver zaten acıyor.

kpss ye girmeden geri dönüyorum cuma günü eve. Daha fazla bu gergin ortamda kalmak istemiyorum. Annemin babamın yanı şu anda olmam gereken yer. Keşke kalmasaydım. Zaten çalışamadığım bir sınava da keşke hayatımı ertelemeseydim. Ama en büyük keşkem doktorlara gitsin: Keşke geçen senelerde daha iyi bir adımla psikiyatrist ve psikologlara yönelseydim.

Yeteri kadar keşke duydun mu sözlük? Hiç arkadaşımın olmaması ve bloguma da yazmaya yüzüm olmadığından yazıyorum şu anda. Neyse yatıp uyuyayım ben.

Bazen akıl sağlığımı korumakta zorlanıyorum. Sadece boş versem en doğrusu olacak ama olmuyor. Utanç verici insanlar var gerçekten ama olsundu, hiçbirini umursamayacağım; boş vereceğim artık yoksa tekrardan sinir krizleri geçiren birine evrileceğim.

maddi, manevi hiç bu kadar daraldığımı hissetmemiştim. o zamann çal keke
uykular haram oldu, gençliğim bak talan oldu..

Yalnız olmak, kendi sorunlarınla tek başına baş etmek zormuş. Ama en zoru hastayken yalnız kalmak sanırım. Bugüne kadar hep ailem vardı yanımda nazım en çok babama geçerdi.
Şantiye stajım için yaklaşık 1 haftadır istanbuldayım 1 ay kadar daha buradayım. Bağışıklık sistemim şantiye ortamını kaldıramadı ve enfeksiyon kaptım. Yürüyemiyorum basamıyorum. Dünden beri hastanedeyim serumlar,iğneler. Keşke annem olsaydı yanımda diyorum her yalnız kalışımda. Hasta olduğumda babamın nasıl beni neşelendirdiği geliyo aklıma sonra. Telefon o kadar etkili olmuyor tabi. Yalnız olmak yalnızken hasta olmak çok zormuş

Merhaba, ben kendime geri döndüm! '*'

Bugün zaman hakkında bi iki bir şey yazmak geldi içimden sevgili sözlük. Bi video izledim yakın zamanda iki yıldızın çarpışmasını gözlemlemişiz.. Ve bu olay bizden o kadar uzaktaki aslında komşu galaksilerden birinde olmuş yani kozmik evreni düşünürsek yakın bi mesafede ama dünyadaki ölçeklere göre o kadar uzak kalıyor ki aslında o iki yıldız insanlık varolmadan önce çarpışıyor ama evrende dalgalanan o görüntü bizim olduğumuz dünyaya daha yeni ulaşıyor... Çok kafa karıştırıcı ve değişik şeyler küçüklüğümüz evrendeki yanlızlığımız... Korkutuyor beni. Ve buna rağmen kibrimiz kendi içimizde bu kadar ayrılmamız... Gerçekten çok küçüğüz hem de çok..
Bölüm 2
Okulun ilk senesi iyisi ile kötüsü ile bitti. Değişik bi yıldı. Herkes ilk defa ailenden ayrıldın tribi ile yaklaşsa da olaya aslında ailemle hiç birlikte olmadığımı anladım. Yani maalesef varlıkları ile yokluklari arasındaki çizgi incecikmiş. İlişkilerimiz bayağı kötüymüş... Daha da kötüsü yalnızlıgimin iyice farkına vardım. Kendimi biraz daha fazla tanıdım normal yıllara göre.
Yeni eve çıktık arkadaşlarla düzeni de kurduk iyi kötü. Ama sanıyorum kötü terciher yapmaya meyilli bi yola doğru gidecek benim geri kalan öğrencilik yıllarım bilmiyorum öyle hissediyorum. Yani minimum 1 Max 4 sürecek kötü yola girdim sanıyorum.. :)
Örümcekten sonra su an hayatıma kediler musallat oldu cidden 2-3 gecedir dışarıda denk geliyorlar. Sevimli hayvanlar anne kedi 4 tane yavrusu ile geldi yemek yerken nasıl dolanıyorlar ayağımın etrafında falan..
Bi de uzun zamanın üstüne bana iyi geleceğini düşündüğüm ve gerçekten tutunmak istediğim bi insan çıktı hayatımdan. Bu kadar değer verdiğimi biliyor muydu ona bilmiyorum. Ama kalsa ve bana biraz daha fazla sabretse sanıyorum güzel arkadaşlık edebilirdi. Çekilmez biri oluyorum sanıyorum gün geçtikçe.
Bi de şeyi farkettim ben kötü anıları hatırlatacak eylemlerden yerlerden çok kaçıyorum. Bunu yapmamalıyim
İyi geceler sevgili sözlük

Bunca baskıya dayanamıyor olmak canımı yakıyor. Çünkü her seferinde kendimi köşede ağlarken buluyorum.
Hiçbir şeyi değiştirmeye de cesaretim yok üstüne.
İnsanları hayatımdan ben çıkartmıyorum, onları hayatıma ben de almıyorum. Keyifleri isterse giriyorlar, keyifleri isteyince de çıkıp gidiyorlar. Ben hep aynı çukurdayım aslında.
Bugünün sonunda da köşesinde ağlamaya çalışan, içinde biriktirdiklerini dökmeye çalışan ben oldum. Harika günler.
Neyse yarın yeni bir gün.

Üzücü bir durum aslında. Dalga geçiyor çoğu kişi, ama patates ve soğan fakir ya da muhtaç bir ailenin en temel besinleri. Aylardır her hafta pazara giden biriyim. 3 kilosunu 5₺'ye aldığımız zamanları da biliyorum, yani en yüksek gördüğüm zamanlardı sanırım o zamanlar. Ama şimdiki patatesin fiyatının o hale gelmesi hiç normal değil. Tarımdan anlayan biri değilim, ama geçen seneydi galiba aşırı bir üretim olmuştu. Galiba çiftçi bu sene yönelmedi, haliyle böyle oldu. Gerçi İsrail'den tohum alan bir ülke olarak ne kadar tarımda verimli olabiliriz, onu da anlayamıyorum.

Gerçi bana ne. Derdime, terbiyeli haliyle, tecavüz edilecek durumdayım; başka derdim yokmuş gibi.

eskinin beni tanımlamasına izin vermem ama çok sağlam bağımlıydım. ne gelse karşıma deneyip bağımlısı olurdum.15 yaşlarında sigarayla başladı alkol oldu ot oldu kağıt oldu mantar oldu hap oldu derken ket sonrası hepsinden kurtuldum. baya da iyi oldu.

Üstümde olmaması gereken zamanda neden olduğu belli olmayan bir sinir var. Kafamda kuruyorum falan. kendimi de gaza getiriyorum. Kalp kırmadan kimseyi zor durumda bırakmadan gideydi şu sinir eyiydi.

Sanırım hayvanları insanlardan daha fazla seviyorum. Bazen üzülüyorum, böyle içim titriyor bu durumuma. Gözümün önüne acı çeken insanlar ve hayvanlar geliyor; benim içimse hayvanlara doğru yönelir gibi oluyor. Gerçekten tuhaf bir durumdayım.

Ve şimdi şöyle dua ediyorum Tanrı’ya:
Olanlar oldu tanrım
Bütün bu olanların ağırlığından beni kolla!

(bkz: Didem madak)

İtiraf ediyorum; (bkz: 16 farklı sözlük hesabı olan yazar)’ın buraya itiraf döşenmesini dört gözle bekliyorum.

Aylardır kapalı olan kalbimin kapısı ilk defa aralanmaya başlamıştı.Aylar sonra ilk kez duvarlarımı yıkmıştım.Hayata yeniden umutla bakmaya başlamıştım.Birisi için, evet tekrardan olabilir diyebiliyordum artık.Ama sonrasında her şey yine sarpa sardı.Zaten ne zaman bir şeylere olumlu bakmaya başlasam, sonrasında elbet bir terslik oluyor.En iyisi sıkıcı ve monoton hayata devam etmek.Mutluluğu kim kaybetmiş ki ben bulayım.Öyle işte, yine bir hayal kırıklığı yaşandı ve bitti.

16 farklı sözlük hesabı olan yazar benim. soruları alayım.

Çok gerginim. hem mecazi anlamda hem de gerçek anlamda. Bu gerginliğimin bitmesi sadece bir olaya bağlı. Gün geçtikte gerginliğim katlanarak büyüyor. Bazı şeylerin sonuçları her zaman, her insanı mutlu etmeyebilir. Umarım en kısa sürede bu olay benim sevineceğim bir netice ile sonlanır. Yoksa gerilmeye devam edip, patlayacağım.