blog sözlük itiraf

Size senelerdir övülen komşu çocuğu benim. Daha sonrasında şöhreti kaldırmayıp amı götü dağıttım.

psikiyatristim ile randevum var idi. gittim. olayları anlattım, kendimde olan dalgalanmalardan bahsettim. hali hazırda kullandığım ilaçların bir üst sekmesine geçerek üstüne de ağır olan bir anti-depresan daha yazıldı.
hayatı adım adım kaçırıyorum. her şey olağan akışında ilerler iken ben bir yerde kalıyorum. ar geliyor. yoruluyum, susuyorum, ağlıyorum kimse görmüyor.
yavaş yavaş tükeniyorum. günbegün bitiyorum. hemen çekip gitmek de istemiyorum dünyadan. sevgiler bahşetmek istiyorum. kaçıyorlar.
neyin cezası bu diyorum, ne yapmış olabilirim, neyin cezası bu! diye sitem de ediyorum ama her küfre yaklaştığımda imanım artıyor. ben kalıyorum.
belki de hakiki tek bir itiraf vardır: yaşamak benden hızlı adımlarla kaçıyor.
neyse diyorum, "güzelleş be oğlum şimdilik ölümüne kadar hayattasın!".

Projeden bunaldığım şu günlerde ruhumu açabileceğim,sırtımı güvenle yaslayabileceğim biri olsun çok isterdim.
Niye duygusallaştım ki şimdi durduk yere

Sınıfımdan nefret ediyorum.
Bakın öyle bir nefret ki, ben ve iki kız arkadaşım orta ikinci sıranın ortasına oturup sağ ve sol kapıyı izliyor ve girene çıkana yorum yapıyoruz. İnsanlar duyar mı, duyarlarsa üzülürler mi, bir tanısak çok mu severiz ayırt etmeden gelene geçene giydiriyoruz sanki mükemmelmişiz gibi. Öyle akli melekeleri zayıf insanlar var ki beni bu hale getirdikleri için (evet önceden pamuk prensestim şimdiki gibi anakonda değil) onlardan nefret ediyorum. Nefredddd!

Çok yüksek tempolu ve gergin çalışma günleri iki gün önce ekibimden iki arkadaşımın covid teshisleriyle daha gergin bir evde karantina sürecine bıraktı yerini...
Bugün evdeki ikinci günümdü. Arasira kendimi dinliyorum. Hasta mıyım? Bana da bulaşmış olabilir mi? Nefes alış verişim nasıl?

Korkuyorum.

Kendim için değil. Sevdiklerime bir şey olacak korkusu bu...

Hep maske taktım. Maskesi olmayanlari ve mesafeye dikkat etmeyenleri çoğu zaman kibarca bazense kapa şu at ağzını şeklinde net ifadelerle uyardım. Ama yine de iki arkadaşım hasta, evet durumları çok iyi ama hastalar. Ben evdeyim. Ailem dedelerinde...

Sıkıldım. Bugün bildiğim tüm küfürleri sıraladım şu hastalığa da, ortaya çıkmasına ve yayılmasına sebep olan ister yarasa yiyici ister beyaz onluklu tüm gerzeklere de...

Bir şeyler yeniden eskisi gibi olabilecek mi?

Mesela işten geldiğimde kapıya kadar koşup kucağıma atlamaya çalışan kızıma korkmadan sarilabilecek miyim yeniden?

ömrüm boyunca Rize’de yaşamak istemiştim. Nasip olmamıştı. İki sene önce bir gün bu uğurda çok bunaldığım bir anda ettiğim o anlık dua kabul oldu. Geç de olsa istediğimi verdi allah. Sabrettirdi, gün saydırdı, emek sarfettirdi ama verdi. “Allah’ım annemi babamı kırmadan, kimseyi üzmeden burada yaşayabileceğim hayırlı bir yol aç benim önüme, nolur.” Demiştim. Döndü dolaştı. Duamın üstünden tam iki sene geçtikten sonra, Ben şimdi o duanın karşılığına bakıyorum; arkada Karadeniz önünde de sevdiğim adam. Gün batıyor. İnsanın duasının kabul olduğunu bilmesi öyle bir huzur, şükür sebebi ki.

Kafamın içinde birbirini lüzumsuz lüzumsuz eleştiren insanların çen çen konuşmalarının yankıları var.ve beni eleştirmektende geri durmuyorlar. Bir salın beni yaaa.

Hayatı akon'ın lonely şarkısı tadında yaşıyorum, hatta arada bu asosyalliğime kargalar sürüyle, kartallar yalnız uçar gibi hırbo laflarla destek veriyorum. (bkz: çekilmez bir adam oldun ismail; tatsız, tuzsuz, naleet...)

Bana her şey onu hatırlatıyor.

Çekiliş kazandım çok çok mutluyum.

Günah çıkartmanın temelinde insanın günahını anlatarak rahatlaması olsa gerek. Buraya yazıp bir nevi günah çıkartmak istedim ama bunu yazarak dikkatimi işlediğim günahtan uzaklaştırmak daha cazip geldi. Bir çeşit savunma mekanizması işte.

İnşallah aldığımız biletlere bir ufak para vurur. O zaman bol kitap bol gezmek bizi bulsun.

Bir derdim var ve o kadar komik ki bir derdim var diye seviniyorum (bkz: burada gülüyorum) (bkz: sevgiler)

bugün çok kırıldım sözlük. çok kişiye defalarca kez kırıldım. hepsi birbirinden bağımsız olaylardı. bir günde kaç darbe yiyebilir ki insan?

küçükken tahteravalliye binmekten korkardım.

zaman zaman garip öfke nöbetlerine kapılıyorum. anlamsızca. ama bu sevdiğim birine değil. mesela yolda yere çöp atan birinden ölesiye nefret ediyorum. o kişi gözümde kötü biri oluveriyor.
ya da şımarık çocuklardan ve onları yetiştiren annelerinden nefret ediyorum. mesela yüzünde sivilce izleri olan birini görünce anne yüzü çok çirkin abla yanımızdan geçiyor deyiveriyor. hay seni yetiştir(emey)en anneye ben. o kişinin kalbi o annenin höt höt konuşması yüzünden o şımarık çocuğunun beynine kazınan ve ağzından kurşundan farksız cümleler yüzünden paramparça oluyor.
ya da yaşlılardan nefret ediyorum. hani ben yaşlıyım, yer vereceksin diyen tipler vardır ya heh onlardan. mağrur değil bencildirler benim gözümde bunlar. nice yaşlı insan var. evladım siz talebesiniz. zaten yoruluyorsunuz diyor. canımı veririm o yaşlı için. bir amca biniyor yırtılmış pantolonu üstünde, yer yer yamalı yorgunluğu üstünde o amcaya öyle teyzeye hemen yer veririm.
bu liste uzar uzar gider de. burada kalsın itirafım.

sizin hiç üvey anneniz oldu mu? olmasın:)

Umutlarım titriyor birkaç gündür. Kısık kısık nefes alıp veriyor kalbim. Hatta bak, görüyor musun nasıl da tıkalı kıskançlıklarım. Çünkü içi bomboş bir sevgi yeri var beynimde. Neden birkaç gündür bilmiyorum. Sanırım mevsimlerden.

Dolaydı o boşluk, iyiydi diyorum sözlük. Ama kime diyorum. Hazır sonbahar geldi. Tipik arif flört zamanları. 2 senedir boş. Kendimi sakladığımdan hep. Şimdi açtım öyle kendimi sergiliyorum, ama gelen tek gecelik, giden tek gecelik... Benden uzak, kime yakınsa artık.

Cem Adrian & Birsen Tezer - Beni Hatırladın mı?

Haftaya Çarşamba Diyarbakır'a uçuyoruz annem ve babamla. Uçuyoruz ama, lütfen. 10 günlük bir abla ziyareti. Yeğenlerimi de özledim evet, ama Diyarbakır'daki favori lahmacuncumu da özledim. Arkadaş oradaki lahmacunu başka hiçbir yer yemedim ki et sevmem ben, hamburger ve lahmacun hariç.

Bak konu yemeğe geldi. Duygusala bağlayınca böyle. Sonra hop kilolar. Sonra "Canan hocam ekmeği kestim ama makarnasız yapamıyorum".. Oldu.

Olmamam gereken bir parkta,özlememem gereken insanı özlerken kendimden tiksinirken buluyorum kendimi.

Platonik'e ithafen;
3 yıldır yaptığım her şeyden pişmanım..