blog sözlük itiraf

psikolojik sebeplerden 2 ayda 10 kilo verdim. Az daha verirsem ölecem heralde. Üniversite sınavı yaklaşıyor. normalde sınav stresi yapan biri değilim ama bazen beynimiz bize böyle hükmediyor demek ki. Bunun neresi itiraf bilmiyorum, yazma ihtiyacı hissettim.

İlkokul 2. Sınıftayken arkadaşımı akşamları annesi alırdı. Çok severdim o teyze-?-yi. Bir gün geldi baktım, beline kadar olan saçlarını kısa kestirmişti. Gittim yanına "çok yakışmış ... Teyze" dedim bişeyler daha söyledim mutlu mutlu gittim ama kadın bana bir garip bakıyor bişey söylemedi falan. Ertesi gün bir baktım yine orda, ama saçlar uzun?! Çocuk beynim algılayamadı olayı. Meğer o kısa saçlı hanım arkadaşın annesi değil onun tek yumurta ikiziymiş. Artık annem dahi olsa gördüğüm kişinin sandığım kişi olduğuna emin olmadan konuşup yorum yapmıyorum. Bir daha tövbe.

SözLük yazarları arasında bir kamp düzenlense nasıl olur diye düşünüyorum. Sezere söylicem ama iplemez yada içinden sövüp bana karşıda uygun bir dille bunun pekte imkanlı bir şey olmadığından falan bahsedip güzelce geri çevirir diye korktuğumdan aklımdaki bu şirin etkinlik için icraata geçemiyorum. Olsa çok güzel olmazmı ha yazarlar

Kodunu söyle bana kodunu

liseye kadar olan eğitim hayatımda karnemde sadece bir kez 1 oldu, o da birinci sınıfa Türkçe dersimdi. Evet sınıfta okumayı en son öğrenen o öğrenci bendim.

aldığım ikinci el drone bozuk çıktığı ve iade edeceğim için saçma bir mutluluk duyuyorum.
çünkü o paraya dana satıyorlar.

(bkz: hayırlı forumlar)

merhaba sözlük ahalim, içimi dökeceğim bir miktar umarım okuduklarınız sizi rahatsız etmez, şayet öyle olursa şimdiden özür dilerim.

hayata genel olarak sınırlar koyulmaması gerektiğine inanan biriyim. özgürlük kısıtlanmamalı, düşünceler, tercihler, eğilimler , duygular ve daha insanı insan yapan daha ne varsa başkalarına "gerçekten" zarar vermediği sürece müdahale edilmemeli.
her zaman din özgürlüğüne, düşünce özgürlüğüne inandım ama kendi içimde savaştığım bir irite olma durumu söz konusu. imanlıların sokakta gezen trans bireyleri görünce yaşadıkları iğretiyi , saygısız imanlılara karşı beslemeye başladım.
ben de onlardan biriydim neredeyse (o zamanlarda da ırkçılığım ya da homofobikliğim olmamıştı sadece inanç yönünden diyorum bunu) , kapanmayı bile düşündüğüm olmuştu 3 sene kadar önce ama kafayı kullanmaya başladıkça söylenilenler dışında şeyleri de araştırdıkça uzaklaştım bu yoldan. şimdi ise tek gördüğüm aşırı davranan, düşünemeyen, saygısız insanlar.
bu inanç değiştirmemin ilk basamağı olan deizmde biraz daha ılımlıydım bu insanlara karşı ama bu kadar yoğun cahillik (aşağılamak için pelesenk olmuş kelime olarak kullanmıyorum cidden bir bilgisizlik, eğitimsizlik, düşünce yapısında eksiklik bulduğum insanlar ) her defasında daha da batmaya başladı.

dinini öve öve bitiremeyip bizzat uymayanlar, kişileri inancı/milletine göre yargılayanlar, başka her tür düşüncelere şiddetle karşı çıkanlar dolu bu millet ve bizim milletimizdeki bu dine mensup kişiler. (elbette istisnalar da var) (ayrıca diğer ülkelerdeki standart müslüman profili de ortada)

önce istisnalar var diyerek çevremde her gün ister istemez gördüğüm tanımadığım insanlarla huzursuzluk hissetmeden yaşamaya devam edebiliyordum ama sonrasında cidden iyi yere gelmiş inançlıları gördüğümde bile çok zeki veya akıllı olabilir ama gerçekçi ya da mantıklı, rasyonalist değil demeye başladım. zekanın başında merak ve şüphe varsa kendini yaşamını sorgulamayan (objektif biçimde, kendini kandırmaya meyilli olmayarak ) bir insan ne kadar doğru gelebilir ki diye düşünmeden edememeye başladım.

kendi aileme gelecek , yetiştiğim kültüre bakacak olursak ailem tam inançlı insanlar. babam baştan sona akp model bir baba. annem biraz daha geniş görüşlü biri ama iman konusunda tek bir açığı yoktur.( öncesinde aşırı homofobik ve diğer dine mensup insanlardan uzak duran biriydi , 2 yıl önce homoseksüellere karşı kızgınlığını anlatırken biseksüel olduğumu itiraf edince ,inanmadı, ama eskiden olduğu kadar tepki vermemeye başladı, kürt ve laz komşularla nasıl iç içeyse ermeni komşumuzla da bir sorunu olmayacağını gördü).
ben bu ailedeyken sorgulamaya açıksam hemen hemen herkesin açık olabileceğini düşünüp , bunu yapmayan, bile bile kurcalama sorma o kadarını imanın gevşer sorularıyla kaçan insanlara büyük bir hoşgörü ile yaklaşamıyorum. bazı davranışları da bizzat dine olmasa da yaşayanlara karşı nefret kazandırıyor.

not1: onlara kötü davrandığım anlamına gelmesin , yanlarındayken tepkisiz bir rahatsızlık duyuyorum ve sık sık anlatıp rahatlayabileceğim bir çevrem olmadığından dolayı itirafa döküp rahatlama ihtiyacı hissettim.
not2: islama karşı özel sevgisizliğimin temelinde bu dine mensup insanlar ile yaşıyor olmam var, eğer yahudi bir ülkede yaşasaydım onları gözlemler onlara karşı duygular beslerdim.

ben erkeğim

ekşi sözlükte çaylaklıktan sıkıldım da geldim.

yarın vizeler başlıyor ve ben ne yapıyorum? burada geziniyorum.

Babamla kavga ettim. 3 gündür arabada yatıp kalkıyorum. Çadır önerilerinizi bekliyorum.

istifa ettim. hafiflerim sanıyordum. hiç bir değişiklik olmadı. sonra bi bira daha açtım.

Gece modunu kullanma özürlüyüm. Deniyorum olmuyor. Kendimi başka bir sayfadaymışım gibi hissediyor entry giremiyorum.

Blog sözlük radyo yayını yüzünden çok önemli bir işim vardı unutmuşum.
(bkz: telafi ederim inşallah)
(bkz: gençlik iste)

kötü yola düşmüş gecelerden geliyorum.

bana çok değer veren birini kaybettim... sanırım.

Sevdiğime verdiğim hiçbir sözü tutamadım yani hayallerimiz için çabalamadım.

sonuç olarak haklı bir şekilde gitti
Onun yerinde olsam bende giderdim

çoğu şey umurumda bile değil.

canım sıkılınca sohbet edebileceğim kimse yok.çok yalnızım sanırım :(